บทเรียนราคาแพงให้แม่สามี

เสียงตบโต๊ะไม้สนดังสนั่นจนถ้วยชาเซรามิกกระเด็น น้ำชาสีเข้มกระฉอกเปื้อนสมุดบัญชีหนังไก่เล่มเก่าที่กางอยู่บนโต๊ะกลางห้องรับแขก บ้านเรือนไทยประยุกต์กึ่งปูนกึ่งไม้ของตระกูลหลี่ในยามค่ำคืนนี้ เต็มไปด้วยบรรยากาศที่คุกกรุ่นและตึงเครียดจนแทบจะจุดไฟติด "ฟางเซียน! นังเด็กอกตัญญู! แกกล้าดียังไงถึงมาทวงสัญญาบ้าๆ นี่! เงินเดือนของหานหยางส่งมาให้ฉันผู้เป็นแม่เลี้ยงดูครอบครัว มันเป็นเรื่องชอบธรรมอยู่แล้ว! แกแต่งเข้ามาเป็นสะใภ้บ้านนี้ ตัวเปล่าเล่าเปลือย ไม่มีแม้แต่สินสอดติดตัว แล้วยังมีหน้ามาทวงเงินห้าสิบคู่หยวนที่เหลือจากเงินประจำตำแหน่งงวดล่าสุดอีกเรอะ!" แม่เฒ่าหลี่แผดเสียงแหลมสูงจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปーン ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาตี่เล็กจ้องมองหลินฟางเซียนราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ สองมือเหี่ยวย่นกำเข้าหากันแน่นจนสั่นเทา หลินฟางเซียนนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หวายอย่างใจเย็น ใบหน้าเรียบเฉยไร้ความหวาดกลัว ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเยือกเย็นและเฉียบคมราวกับนักวิเคราะห์หุ้นระดับเซียนกำลังจ้องมองกราฟราคาหุ้นที่กำลังดิ่งเหว ก่อนจะตัดสินใจเทขายชอร์ตเพื่อทำกำไรในนาทีสุดท้าย ในมือเรียวบางของนางถือใบมอบอำนาจและสมุดบันทึกการส่งเงินของกองทัพที่เพิ่งได้มาจากนายทหารเสมียนผู้ดูแลคลังพัสดุก่อนที่พันจ่าเอกหานหยางจะถูกเรียกตัวไปปฏิบัติภารกิจลับด่วนที่ชายแดนใต้เมื่อช่วงพลบค่ำที่ผ่านมา นางไม่ได้ตกใจหรือร้องไห้ฟูมฟายเหมือนสะใภ้อ่อนต่อโลกคนเดิมอีกต่อไปแล้ว ร่างกายนี้ถูกแทนที่ด้วยจิตวิญญาณของเซียนหุ้นผู้ผ่านสมรภูมิการเงินอันเชี่ยวกรากมานับไม่ถ้วน สำหรับนางแล้ว ทุกความสัมพันธ์ที่ไร้ความจริงใจก็คือ 'บริษัทที่บริหารงานอย่างไร้ประสิทธิภาพ' และเมื่อบริษัทนั้นล้มละลาย สิ่งที่ต้องทำไม่ใช่การกอดคอตายตาม แต่คือการ 'ชำระบัญชีและยึดทรัพย์สินคืน' ให้หมดจดต่างหาก "คุณแม่ใจเย็นๆ ก่อนสิทธิ์ของกฎหมายและกฎระเบียบของกองทัพนะครับ... อ่า ขออภัย ผมติดพูดสำนวนการทำงานมา" หลินฟางเซียนแย้มยิ้มบางๆ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "หมายถึงว่า... คุณแม่ครับ ในฐานะที่ท่านเป็นแม่สามีผู้ทรงเกียรติ ท่านคงไม่อยากให้เรื่องที่ท่านยักยอกเงินเบี้ยเลี้ยงทหารผ่านศึกและเงินเสี่ยงภัยของสามีดิฉัน ไปถึงหูผู้บังคับบัญชาฝ่ายการเมืองประจำกองพลหรอกกระมังครับ?" คำพูดนั้นราวกับมีฤทธิ์สะกดจิต แม่เฒ่าหลี่ชะงักกึก สีหน้าที่เคยเกรี้ยวกราดเปลี่ยนเป็นซีดเผือดลงถนัดตา นางอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจกลัวจนซ่อนไม่มิด ในยุคสมัยปี 1970 ยุคที่การเมืองและการจัดระเบียบสังคมกำลังเข้มงวด การทุจริตหรือการรีดไถเงินจากทหารในแนวหน้าถือเป็นความผิดร้ายแรงถึงขั้นติดคุกหัวโตและถูกประจานให้อับอายขายหน้าไปทั้งมณฑล! "แก... แกขู่ฉันเรอะ!" แม่เฒ่าหลี่เสียงสั่นพร่า พยายามเค้นเสียงขู่คำรามเพื่อกลบเกลื่อนความกลัวในแววตา "ผมไม่ได้ขู่ครับคุณแม่ แต่ผมกำลังเสนอ 'ทางเลือกในการปรับโครงสร้างหนี้' ให้ต่างหากล่ะครับ" หลินฟางเซียนลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างระหงในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้านแผ่รังสีความน่าเกรงขามออกมาอย่างประหลาด นางเดินเข้าไปใกล้โต๊ะไม้สน วางปลายนิ้วเรียวยาวลงบนสมุดบัญชีเล่มนั้น แล้วกวาดสายตามองตัวเลขที่ถูกเขียนด้วยหมึกซึมอย่างรวดเร็ว สมองอันปราดเปรื่องประมวลผลข้อมูลตัวเลขมหาศาลภายในเสี้ยววินาที *เงินเดือนประจำหานหยาง 45 หยวน เงินเสี่ยงภัยชายแดน 30 หยวน เงินช่วยเหลือครอบครัวทหารอีก 15 หยวน รวมเป็น 90 หยวนต่อเดือน ตลอดสามปีที่ผ่านมา หักค่าใช้จ่ายส่วนกลางที่สมเหตุสมผลตามหลักฐานใบเสร็จ... ตระกูลหลี่ติดค้างเงินสดที่ควรจะเป็นของหานหยางและดิฉันเป็นจำนวนเงินทั้งสิ้น 1,820 หยวน!* ตัวเลขนี้ในยุค 70 มีค่ามหาศาล มากพอที่จะซื้อบ้านหลังใหญ่ในเมืองหรือที่ดินแปลงงามได้หลายไร่ทีเดียว! "ตลอดสามปีที่ผ่านมา เงินจำนวนหนึ่งพันแปดร้อยยี่สิบหยวนถูกโอนเข้าบัญชีและเบิกจ่ายผ่านชื่อของคุณแม่ แต่กลับถูกนำไปปรเปรอให้ลูกชายคนโปรดอย่าง หลี่เฉียง เอาไปผลาญเล่นในบ่อนการพนันและซื้อของฟุ่มเฟือยในเมือง แถมยังแบ่งให้ลูกสาวคนเล็กเอาไปซื้อเสื้อผ้าแฟชั่นจากเมืองหลวงอีก... ช่างเป็นการลงทุนที่ขาดทุนย่อยยับจริงๆ นะครับว่าไหม?" หลินฟางเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับทิ่มแทงเข้ากลางใจดำของแม่เฒ่าหลี่จนสะท้านเฮือก "นัง... นังสารเลว! แกพูดจาเหลวไหลอะไร! นั่นมันเงินของครอบครัวเรา!" หลี่เฉียง ลูกชายคนรองที่แอบฟังอยู่หลังม่านห้องนอนทนไม่ไหว พุ่งพรวดออกมาด้วยใบหน้าแดงก่ำ เงื้อมือขึ้นหมายจะตบหน้าสะใภ้ผู้บังอาจมาทวงสมบัติของตระกูล ทว่า หลินฟางเซียนหาได้สะดุ้งสะเทือนไม่ นางเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร้วราวกับอ่านทิศทางการเคลื่อนไหวล่วงหน้า มือเรียวคว้าจับข้อมือหนาของหลี่เฉียงไว้ได้อย่างแม่นยำ ก่อนจะบิดด้วยเทคนิคการต่อสู้ที่แอบฝึกฝนในมิติฟาร์มพันล้านเมื่อคืนนี้อย่างเฉียบขาด! "โอ๊ย! แม่จ๋า! แขนฉันจะหัก! นังบ้า ปล่อยฉันนะ!" หลี่เฉียงส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด คุกเข่าลงกับพื้นทันทีด้วยท่าทีหมดสภาพ หลินฟางเซียนมองดูชายหนุ่มร่างท้วมที่วันๆ เอาแต่กินกับนอนด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ นางสะบัดข้อมือออกราวกับรังเกียจที่จะสัมผัสสิ่งสกปรก แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวขึ้นมาเช็ดมืออย่างใจเย็น "ถ้าคุณไม่อยากให้แขนข้างนี้ใช้งานไม่ได้ไปตลอดชีวิต ก็หุบปากแล้วนั่งฟังเงียบๆ ครับ" นางเอ่ยเสียงต่ำ ทว่าทรงพลังอำนาจจนหลี่เฉียงไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง บรรยากาศในห้องรับแขกตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของสองแม่ลูกตระกูลหลี่ที่ตอนนี้ตระหนักแล้วว่า สะใภ้คนนี้ไม่ใช่หมูในอวยที่ยอมให้พวกเขารังแกเหมือนแต่ก่อนอีกต่อไปแล้ว หลินฟางเซียนในตอนนี้เปรียบเสมือนพายุหมุนที่พร้อมจะกวาดล้างทุกอย่างที่ขวางหน้าให้ราบเป็นหน้ากลอง "ตกลงตามนี้นะครับคุณแม่" หลินฟางเซียนหันกลับมาเผชิญหน้ากับแม่เฒ่าหลี่อีกครั้ง น้ำเสียงอ่อนลงแต่เด็ดขาดไม่เปิดช่องให้ต่อรอง "เนื่องจากตอนนี้พวกท่านไม่มีเงินสดก้อนโตมาคืนให้ครบ 1,820 หยวนในคราวเดียว ผมจึงมีข้อเสนอที่เป็นธรรมและประนีประนอมที่สุดมานำเสนอ" แม่เฒ่าหลี่ตัวสั่นเทา เอ่ยด้วยเสียงแหบแห้ง "ข้อ... ข้อเสนออะไรของแก?" "หนึ่ง... โฉนดที่ดินแปลงท้ายหมู่บ้านเนื้อที่สามไร่ พร้อมบ้านพักคนงานเก่าที่ติดกับแปลงนาของตระกูลเรา ต้องโอนกรรมสิทธิ์มาเป็นชื่อของผมทันทีภายในวันพรุ่งนี้" "อะไรนะ! ที่ดินแปลงนั้นมันสมบัติของตระกูลหลี่นะ แกกล้าดียังไงมาฮุบมัน!" แม่เฒ่าหลี่กรีดร้องลั่น "สอง..." หลินฟางเซียนยกนิ้วขึ้นมาขัดจังหวะโดยไม่สนใจเสียงโวยวาย "เงินสดจำนวน 500 หยวนที่เพิ่งเบิกมาเมื่อวานนี้ ต้องส่งมอบให้ผมเดี๋ยวนี้ เพื่อเป็นทุนสำรองในการซื้อเมล็ดพันธุ์พืชและอุปกรณ์การเกษตร" "และสาม..." นางหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยพินิจพิเคราะห์ใบหน้าซีดเผือดของแม่สามีอย่างใจเย็น ก่อนจะคลี่ยิ้มพิมพ์ใจที่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกหนสันหลังวาบ "นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ครัวของบ้านตระกูลหลี่ใหญ่จะแยกออกจากครัวของผมและหานหยางอย่างเด็ดขาด พวกท่านไม่มีสิทธิ์มายุ่งเกี่ยวกับเสบียงอาหารหรือเงินทองใดๆ ที่ส่งมาจากกองทัพอีกต่อไป หากพบว่ามีการละเมิดสัญญา... เอกสารหลักฐานการทุจริตทั้งหมดจะไปนอนอยู่บนโต๊ะของผู้บังคับบัญชาสามีผมในเช้าวันรุ่งขึ้นทันทีครับ" เงื่อนไขสามข้อที่เฉียบคมราวกับใบมีดโกนถูกวางลงตรงหน้า แม่เฒ่าหลี่เข่าทรุดฮวบลงนั่งกับเก้าอี้ นางรู้ดีว่าหากเลือกทางปฏิเสธ อนาคตของลูกชายคนโปรดและชื่อเสียงวงศ์ตระกูลต้องพินาศย่อยยับคามือของนังสะใภ้ปีศาจคนนี้อย่างแน่นอน มือเหี่ยวย่นสั่นระทึกหยิบกุญแจทองเหลืองดอกเล็กออกมาจากซอกกระเป๋าเสื้อ แล้วผลักกล่องไม้สักเก่าๆ บนโต๊ะไปข้างหน้าอย่างจำนนต่อหลักฐาน "เอา... เอาไป! เอาโฉนดและเงินบ้าพล็อตนี้ไปให้หมด! แต่อย่าลืมสัญญาที่แกพูด... ห้ามเอาเรื่องนี้ไปบอกใครเด็ดขาด!" แม่เฒ่าหลี่เค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความแค้นเคืองอัดอั้น หลินฟางเซียนก้มลงหยิบโฉนดที่ดินและปึกเงินสดห่อกระดาษหนังสือพิมพ์ขึ้นมาตรวจสอบความถูกต้องอย่างละเอียด รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด ในที่สุด ทุนตั้งต้นก้อนแรกในการสร้างอาณาจักรฟาร์มพันล้านและการลงทุนในตลาดมืดก็ตกมาอยู่ในมือของนางอย่างสมบูรณ์แบบตามแผนการที่วิเคราะห์ไว้ทุกประการ นางเก็บเอกสารสำคัญทั้งหมดใส่กระเป๋าเสื้อโค้ตอย่างทะัดทัดรัด ก่อนจะหันหลังเดินกลับออกมาจากบ้านตระกูลหลี่ท่ามกลางความมืดมิดของยามวิกาล ลมหนาวพัดโชยกลิ่นไอธรรมชาติยามดึก แต่ในใจของหลินฟางเซียนกลับอบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยความหวัง ทว่า ขณะที่นางกำลังก้าวเท้าเดินผ่านแนวพุ่มไม้ทึบใกล้ชายคาบ้านพักหลังเล็กของตนเองนั้น ปลายจมูกอันไวต่อกลิ่นของเชฟมือทองก็พลันได้กลิ่นหอมกรุ่นแปลกประหลาดลอยมาตามสายลม มันไม่ใช่กลิ่นอาหารธรรมดา แต่เป็นกลิ่นหอมหวานของน้ำซุปกระดูกเคี่ยวกับเครื่องเทศจีนโบราณที่เคี่ยวจนงวดได้ที่ กลิ่นหอมยวนใจนั้นลอยมาจากในห้องครัวที่ควรจะปิดล็อกไว้สนิทตั้งแต่เย็นย่ำ! หลินฟางเซียนหยุดฝีเท้ากึก ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัยระคนระแวดระวัง พันจ่าเอกหานหยางออกเดินทางไปปฏิบัติภารกิจลับที่ชายแดนใต้ตั้งแต่หัวค่ำแล้ว... แล้วเวลานี้ ใครกันที่เป็นคนจุดไฟก่อเตาและกำลังเคี่ยวซุปอยู่ในห้องครัวของนาง? --- (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนการเดินทางย้อนเวลาสร้างตัวของฟางเซียนด้วยดีเสมอมานะครับ)