วิเคราะห์ตลาดมืดด้วยกราฟหุ้น

"ถ้าเจ้ายังกล้าเอาข้าวสารชั้นดีครึ่งถังนี้ไปให้บ้านเดิมของเจ้าอีกแม้แต่ข้าวมื้อเดียว ฉันจะประกาศให้คนทั้งกองพลรู้ว่าสะใภ้ตระกูลหานเป็นโจรขโมยเสบียงทหาร!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหวพร้อมกับถ้วยชาเคลือบดินเผาที่แตกกระจาย เศษกระเบื้องบาดถูกข้อเท้าเปลือยเปล่าของหลินฟางเซียนจนมีเลือดซึมออกมาเป็นรอยแดง แม่เฒ่าหลี่หยัดกายลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว ดวงตาฝ้าฟางเต็มไปด้วยความเกลียดชังและริษยาที่สั่งสมมานาน นางจ้องมองลูกสะใภ้ผู้เงียบขรึมคนนี้ราวกับต้องการจะฉีกเนื้อกิน ฟางเซียนมิได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เธอก้มมองรอยเลือดที่พื้นช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาแม่สามีด้วยแววตาที่เยือกเย็นดั่งน้ำแข็งขั้วโลก อดีตนักวิเคราะห์หุ้นสาวผู้เคยผ่านสมรภูมิการเทรดหุ้นระดับพันล้านมาแล้ว ย่อมไม่สะทกสะท้านกับเสียงเห่าหอนของคนแก่ที่ติดอยู่ในหลุมดำแห่งความโลภ "แม่เฒ่าหลี่ครับ..." ฟางเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่ซ่อนอยู่ในสำลี "ข้าวสารครึ่งถังนั้น เป็นส่วนแบ่งที่สามีของฉัน—พันจ่าเอกหานหยาง—หามาด้วยหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อในชายแดน มันไม่ใช่เสบียงของกองพล และแน่นอนว่ามันไม่ใช่สมบัติของบ้านหลี่ที่จะมาเที่ยวแจกจ่ายให้ลูกสาวคนโปรดของท่านเอาไปปรนเปรอสามีขี้เกียจของนาง" "นัง... นังสารเลว กล้าดียังไงมาเถียงฉัน!" แม่เฒ่าหลี่เงื้อมือขึ้นหมายจะตบหน้าสะใภ้ หมับ! มือหยาบกร้านของหญิงชราถูกคว้าเอาไว้กลางอากาศอย่างแม่นยำ หานหยางที่เพิ่งก้าวเข้ามาในบ้านสีหน้าถมึงทึง ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวจ้องมองมารดาแท้ๆ ของตนเองด้วยความผิดหวังระคนเย็นชา เขาไม่ได้พูดอะไรรุนแรง แต่แรงบีบที่ข้อมือนั้นทำให้แม่เฒ่าหลี่ต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด "หยางวะ! แกจะหักแขนแม่ตัวเองรึไง! นังเมียตัวซวยนี่มันเป่าหูแกจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วใช่ไหม!" แม่เฒ่าหลี่กรีดร้องโวยวายตามนิสัย "พอได้แล้วครับแม่..." หานหยางกดเสียงต่ำจนน่ากลัว "ถ้าแม่ยังไม่หยุดสร้างความวุ่นวายในบ้านหลังนี้ ผมคงต้องพาฟางเซียนย้ายไปอยู่บ้านพักนายทหารที่ชายแดนถาวร" คำขู่ของหานหยางได้ผลชะงัด แม่เฒ่าหลี่หน้าซีดเผือด นางรู้ดีว่าเงินเบี้ยเลี้ยงและเสบียงส่วนใหญ่ที่บ้านหลี่ใช้กินใช้จ่ายทุกวันนี้ ล้วนมาจากเงินเดือนของบุตรชายคนนี้ หากหานหยางพาเมียย้ายหนี นางย่อมอดอยากปากแห้งเป็นแน่ นางจึงสะบัดแขนออกแล้วเดินกระแทกส้นเท้าเข้าห้องไปพร้อมกับเสียงบ่นพึมพำด้วยความแค้นเคือง บรรยากาศในห้องครัวกลับมาเงียบงันอีกครั้ง หานหยางรีบวางสัมภาระลงแล้วคุกเข่าลงตรวจดูแผลที่ข้อเท้าของภรรยา สีหน้าของชายหนุ่มฉายแววเจ็บปวดแทนอย่างปิดไม่มิด "ฟางเซียน... ผมขอโทษ ผมปกป้องคุณให้อยู่รอดปลอดภัยจากแม่ไม่ได้" เสียงทุ้มต่ำของนายทหารหนุ่มสั่นเครือเล็กน้อย ฟางเซียนอมยิ้มบางๆ เธอใช้ปลายนิ้วเรียวยาวแตะที่ริมฝีปากหนาของสามีเบาๆ เป็นเชิงห้ามปราม "คุณไม่ต้องขอโทษหรอกครับ หานหยาง... คนเราจะชนะเกม ไม่ได้วัดกันที่ใครเสียงดังกว่า แต่วัดกันที่ใครถือครองทรัพยากรมากกว่าต่างหาก" พูดจบ เธอก็ใช้พลังจากมิติฟาร์มพันล้านแอบหยิบสมุนไพรทาแผลชั้นดีออกมาจากช่องว่างมิติอย่างแนบเนียน ความเย็นของเนื้อยาทำให้แผลที่แสบร้อนหายเป็นปลิดทิ้งทันที ทว่าสิ่งที่ทำให้ฟางเซียนสนใจยิ่งกว่าแผลที่เท้า คือสถานการณ์เศรษฐกิจในตลาดมืดของเมืองหลงซีที่เธอลอบเข้าไปสำรวจเมื่อวานนี้ ในยุคทศวรรษที่ 70 นี้ ประเทศกำลังเผชิญกับความผันผวนของนโยบายและราคาสินค้าโภคภัณฑ์อย่างรุนแรง ข้าวสาร น้ำตาล และน้ำมันพืชถูกควบคุมโควตาอย่างเข้มงวด แต่ในตลาดมืด... ราคาของพวกมันกำลังเต้นระบำยิ่งกว่ากราฟหุ้นปั่นในตลาดหลักทรัพย์ที่มีการเก็งกำไรสูงสุด! ฟางเซียนหยิบกระดาษไขแผ่นเก่าและดินสอแท่งสั้นขึ้นมา เธอเริ่มวาดกราฟแท่งเทียนจำลองและเส้นค่าเฉลี่ยเคลื่อนที่ (Moving Average) ลงบนกระดาษอย่างคล่องแคล่ว สายตาคมกริบกวาดมองตัวเลขปริมาณการซื้อขายและราคาเนื้อหมูในตลาดมืดที่เธอบันทึกไว้ในความทรงจำ "คุณกำลังทำอะไรหรือครับนั่น?" หานหยางมองภาพลายเส้นหยักๆ บนกระดาษด้วยความงุนงง เขาไม่เข้าใจว่าภรรยาของตนกำลังขีดเขียนอะไร "กำลังวิเคราะห์ 'แนวโน้มตลาด' ครับคุณสามี" ฟางเซียนตอบด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ แววตาเป็นประกายระยิบระยับราวกับเซียนหุ้นที่กำลังเห็นช่องทางทำกำไรมหาศาล "จากข้อมูลที่ผมเก็บมาสามวันติด ราคาราคาเนื้อหมูในตลาดมืดกำลังสร้างฐานราคา (Base Building) ที่แนวรับ 1.2 หยวนต่อชั่ง และมีปริมาณการซื้อขายหนาแน่นผิดปกติในช่วงเย็นของทุกวันพุธและเสาร์... นั่นหมายความว่ากำลังจะมีอุปสงค์ (Demand) ส่วนเกินทะลักเข้ามาในตลาดสัปดาห์หน้าอย่างแน่นอน" หานหยางกะพริบตาปริบๆ แม้เขาจะเป็นนายทหารมือฉกาจเรื่องการวางแผนยุทธวิธี แต่ศัพท์แสงทางเศรษฐศาสตร์และการลงทุนเหล่านี้ช่างลึกซึ้งเกินกว่าที่เขาจะเข้าใจได้หมด แต่สิ่งหนึ่งที่เขาแน่ใจคือ รอยยิ้มมั่นอกมั่นใจของภรรยาคนนี้ทำให้เธอดูมีเสน่ห์จนเขาแทบละสายตาไม่ได้ "แล้วเราต้องทำอย่างไรครับ? จะให้ผมไปกว้านซื้อหมูมาเก็บไว้หรือ?" หานหยางเอ่ยถามด้วยความเต็มใจ ต่อให้ภรรยาบอกให้เขาไปบุกน้ำลุยไฟเขาก็พร้อมจะทำ "ยังไม่ใช่ตอนนี้ครับ..." ฟางเซียนส่ายหน้าช้าๆ สายตาจดจ่ออยู่กับกราฟจำลองในมือ "เราต้องใช้กลยุทธ์ 'ขายหมูทำกำไร' ในจังหวะที่คนอื่นกำลังแย่งกันซื้อ และใช้มิติฟาร์มของเราผลิตสินค้าเกษตรแปรรูปที่มีมูลค่าสูงกว่าปกติออกไปตัดราคาในช่วงที่สินค้าขาดแคลน" เธอหยุดพูดชั่วครู่ ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปหยิบวัตถุดิบชั้นดีที่แอบนำออกมาจากมิติฟาร์ม—เนื้อหมูสามชั้นติดมันลายสวยราวกับงานศิลปะ และเครื่องเทศหายากที่ไม่น่าจะหาได้ในยุคนี้ กลิ่นหอมกรุ่นของพะโล้สูตรลับเฉพาะเริ่มโชยออกมาเตะจมูกทันทีที่เธอเริ่มลงมือเคี่ยวในหม้อดินเผา กลิ่นหอมเย้ายวนใจของอาหารรสเลิศลอยฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งบ้าน และลอยออกไปตามสายลมยามเย็นจนเพื่อนบ้านในละแวกใกล้เคียงต่างพากันสูดปากกลืนน้ำลายด้วยความหิวโหย แม้แต่แม่เฒ่าหลี่ที่เก็บตัวอยู่ในห้องยังต้องเปิดประตูออกมามองด้วยความฉงนสนเท่ห์ ฟางเซียนตักหมูพะโล้สีอำพันมันวาวใส่ชามกระเบื้องเคลือบอย่างประณีต เธอยื่นตะเกียบให้สามีด้วยรอยยิ้มละมุน "ชิมดูสครับ หานหยาง... นี่คือรสชาติของความมั่งคั่งที่เรากำลังจะสร้างขึ้นร่วมกัน" ชายหนุ่มรับตะเกียบมาคีชิ้นเนื้อเข้าปาก ความนุ่มละมุนละลายในปากผสานกับรสชาติกลมกล่อมล้ำลึกทำให้ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นด้วยความทึ่ง ทว่า ในขณะที่บรรยากาศในบ้านกำลังอบอวลไปด้วยความสุขและความหวังอันเรืองรองจากกลิ่นหอมของอาหารจานเด็ด... เสียงทุบประตูดังปังๆ ที่หน้าบ้านก็ขัดจังหวะขึ้นอย่างกะทันหัน "เปิดประตู! เจ้าหน้าที่ตรวจตลาดมืดและสารวัตรทหาร! ได้รับรายงานว่าบ้านหลังนี้มีการกักตุนสินค้าผิดกฎหมายและลักลอบค้าขายสินค้าเถื่อน!" เสียงตะโกนหยาบกระด้างดังลั่น พร้อมกับเงาร่างของชายหลายคนทาบทับลงบนบานประตูไม้เก่าๆ และหนึ่งในนั้น... คือเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของหลี่เฉียง น้องชายตัวแสบของแม่เฒ่าหลี่ที่ยืนอยู่ด้านนอก! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เซียนหุ้นย้อนเวลา" เสมอมานะครับ