ปรับปรุงกระท่อมให้เป็นคฤหาสน์

กลิ่นหอมกรุ่นของเนื้อหมูสามชั้นเคี่ยวซอสถั่วเหลืองและน้ำตาลกรวดกำลังโชยอวลตลบอบอวลไปทั่วบริเวณร่องสวนหลังกระท่อมเก่าคร่ำคร่า ควันสีขาวนวลพวยพุ่งขึ้นจากเตาถ่านดินเผา เสียงน้ำมันเดือดปุดๆ ในกระทะเหล็กหล่อดังสลับกับเสียงหัวเราะใสๆ ของเด็กน้อยข้างบ้านที่แอบชะเง้อมองรั้วไม้ไผ่ด้วยความอยากรู้อยากเห็น "ถ้าท่านแม่สามีกับพวกคนตระกูลหลี่รู้ว่า เนื้อหมูเกรดพรีเมียมจากมิติฟาร์มของผมกำลังกลายมาเป็นอาหารมื้อหรูในกระท่อมที่พวกเขาสบประมาทว่าเป็น 'รังหนู' ป่านนี้คงอกแตกตายด้วยความริษยาไปแล้วกระมังครับ" หลินฟางเซียนพึมพำกับตัวเองเบาๆ พλαางใช้ทัพพีไม้คนน้ำซุปเคี่ยวในหม้อดินเผาอย่างใจเย็น สายตาคมกริบของอดีตนักวิเคราะห์หุ้นสาวไม่ได้จดจ่ออยู่แค่ความอร่อยตรงหน้า แต่สมองส่วนลึกกำลังประมวลผล 'กราฟชีวิต' และ 'กระแสเงินสด' ในมืออย่างแม่นยำ ทุกย่างก้าวของการวางรากฐานชีวิตใหม่ในยุค 70 นี้ถูกคำนวณไว้หมดแล้วราวกับกราฟแท่งเทียนที่กำลังพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด กึก! เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงประตูครัวชั่วคราวที่กั้นด้วยผ้าม่านเก่าๆ พันจ่าเอกหานหยางปรากฏตัวขึ้นในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวขี้ม้าทหาร ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่มีหยาดเหงื่อเกาะพราวตามไรผมและกล้ามเนื้ออกที่ไหวสะท้อนตามจังหวะการหายใจ ดวงตาคมกวาดมองภรรยาคนสวยที่กำลังงละมุนอยู่กับการทำอาหาร ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "กลิ่นหอมไปถึงปากทางหมู่บ้านแล้วครับฟางเซียน... คนแถอนั้นเริ่มซุบซิบกันแล้วว่า บ้านเราแอบไปปล้นโรงครัวกองทัพมาหรืออย่างไร ถึงได้มีกลิ่นเนื้อตุ๋นโชยออกมาเย้ยความยากจนของคนอื่นแบบนี้" หานหยางเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม เจือแววขบขันในดวงตา ฟางเซียนหันกลับมามองสามีรูปงาม นางยื่นผ้าสะอาดผืนเล็กให้เขาซับเหงื่อพลางเลิกคิ้วขึ้นอย่างหยอกเย้า "ปล่อยให้พวกเขาพูดไปเถอะครับ หานหยาง... คนพวกนั้นใช้เวลาทั้งชีวิตไปกับการนินทาชาวบ้าน แต่เราจะใช้เวลาทุกวินาทีต่อจากนี้ไปกับการสร้างความมั่งคั่ง หนี้สินที่แม่เฒ่าหลี่เคยกดขี่เราไว้ อีกไม่นานเกินรอ ผมจะใช้ 'เงินสด' ตบหน้าพวกเขาทีละคนจนพูดไม่ออกเลยทีเดียว" น้ำเสียงของนางราบเรียบแต่เฉียบคม แฝงไว้ด้วยอำนาจที่ทำให้หานหยางรู้สึกยำเกรงและทึ่งในตัวภรรยาคนนี้ยิ่งขึ้นไปอีก นับตั้งแต่ฟางเซียนฟื้นขึ้นมาจากไข้คราวนั้น นางไม่ใช่ภรรยาขี้ขลาดที่ยอมก้มหัวให้ใครอีกต่อไปแล้ว รอยยิ้มของนางมีความมั่นใจราวกับนักธุรกิจใหญ่ที่กำลังถือหุ้นบลูชิพอยู่ในมือ "ผมเชื่อคุณครับ" หานหยางตอบรับสั้นๆ แต่หนักแน่น เขาวางมือหนาลงบนไหล่บางของนางอย่างทะนุถนอม "เรื่องอิฐและไม้ที่สั่งซื้อจากสหกรณ์ตำบล ผมจัดการเคลียร์บิลและขนย้ายมาไว้หลังบ้านเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้เช้า ช่างไม้หลี่กับคนงานจะเริ่มเข้ามาปรับปรุงโครงสร้างกระท่อมนี้ให้กลายเป็นบ้านพักสองชั้นตามที่คุณต้องการทันที" "ดีมากครับ..." ฟางเซียนพยักหน้ารับอย่างพึงพอใจ ทุนสำรองจากตลาดมืดในสัปดาห์นี้ทำกำไรได้มากกว่าเงินเดือนทหารสามเดือนรวมกัน การรีโนเวทบ้านไม้เก่าให้กลายเป็นคฤหาสน์ร่วมสมัยขนาดย่อมจึงไม่ใช่เรื่องเกินเอื้อม นอกจากการอยู่อาศัยที่สะดวกสบายแล้ว มันยังเป็น 'ฐานปฏิบัติการ' ในการแปรรูปสินค้าเกษตรจากมิติฟาร์มเพื่อส่งขายส่งในตลาดเมืองใหญ่ด้วย บรรยากาศในห้องครัวเล็กๆ กลับมาอบอุ่นและเงียบสงบอีกครั้ง ท่ามกลางกลิ่นหอมของอาหารที่ถูกปรุงด้วยความพิถีพิถัน ทั้งคู่ร่วมโต๊ะรับประทานอาหารกันอย่างเรียบง่ายแต่เปี่ยมด้วยคุณภาพชีวิตที่ยกระดับขึ้นอย่างเห็นได้ชัด หมูสามชั้นเคี่ยวซีอิ๊วละลายในปาก ผัดผักกาดขาวกรอบหวานจากมิติพิเศษ และซุปกระดูกหมูตุ๋นยาจีนร้อนๆ ที่ช่วยบำรุงกำลัง ทว่า ในขณะที่ความสุขกำลังโรยตัวปกคลุมทั่วบ้าน เสียงทุบประตูด้านนอกอย่างรุนแรงและเสียงโวยวายแหลมสูงก็ดังแทรกเข้ามาทำลายบรรยากาศทันที! "หลินฟางเซียน! นังสะใภ้เนรคุณ! แกหลบหัวอยู่ไหน ออกมาเดี๋ยวนี้! กล้าดียังไงถึงแอบซ่อนเนื้อชั้นดีไว้กินคนเดียวโดยไม่ส่งส่วยให้แม่สามีอย่างฉัน! เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้!" เสียงแหลมแสบแก้วหูนั้นไม่ใช่ใครอื่น——แม่เฒ่าหลี่ ผู้เป็นแม่สามีจอมบงการที่ยกพวกมาพร้อมกับอาสะใภ้รองและไม้พลองในมือ ใบหน้าของหานหยางบึ้งตึงลงทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างของนายทหารหนุ่มจนน่ากลัว เขากำลังจะลุกขึ้นไปจัดการ แต่ฟางเซียนกลับยื่นมือเรียวไปแตะแขนเขาไว้เบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก "ใจเย็นๆ ก่อนครับคุณสามี..." ฟางเซียนกระซิบเสียงแผ่วเบา ดวงตาประกายระยิบระยับราวกับเซียนหุ้นที่กำลังรอจังหวะช้อนซื้อหุ้นราคาตกใจ "ในเมื่อพวกเขานำตัวเองมาให้เรา 'เชือด' ถึงที่บ้านแบบนี้ มีหรือที่เราจะปฏิเสธโชคลาภก้อนโตที่จะส่งเข้าปากล่ะครับ?" นางวางตะเกียบลงอย่างใจเย็น ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนจะก้าวเดินไปที่ประตูหน้าบ้านด้วยท่าทีสง่างามราวกับนางพญา แกร็ก! ประตูไม้เก่าถูกเปิดออกอย่างกะทันหัน ทำให้แม่เฒ่าหลี่ที่กำลังเงื้อมือจะทุบประตูซ้ำอีกรอบถึงกับเสียหลักเซถลาเกือบล้มหน้าคว่ำ ใบหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว อ้าปากเตรียมจะด่าทอชุดใหญ่ด้วยถ้อยคำหยาบคาย แต่ยังไม่ทันที่แม่เฒ่าหลี่จะได้เปล่งเสียงคำแรกออกมา หลินฟางเซียนก็ชิงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงกังวานใสที่ดังฟังชัดไปถึงชาวบ้านละแวกนั้นที่เริ่มชะโงกหน้าออกมามุงดูเหตุการณ์ "โอ้โห... คุณแม่สามีมาเยี่ยมดึกดื่นป่านนี้ แถมยังพกไม้พลองมาด้วย... หรือว่าท่านตั้งใจจะมา 'กราบขอร้อง' ให้ผมช่วยปลดหนี้พนันก้อนโตของน้องสามที่ไปก่อไว้ที่บ่อนใต้ดินเมื่อวานนี้กันแน่ครับ?" คำพูดประโยคเดียวของฟางเซียนทำเอาแม่เฒ่าหลี่ที่อ้าปากค้างถึงกับหน้าถอดสี เลือดในกายสูบฉีดขึ้นสมองจนตาเหลือก เพราะความลับเรื่องหนี้การพนันของลูกชายคนเล็กถูกเปิดเผยต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ (เซียนหุ้นย้อนเวลา)