อิสรภาพที่รอคอย

เสียงกระแทกของถ้วยกระเบื้องเคลือบราคาถูกกระทบลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งดังสนั่น จนน้ำเต้าหู้ข้นคลัخش้นกระเซ็นเปรอะเปื้อนขอบถ้วย แม่เฒ่าหลี่ถลึงตาจ้องมองร่างเพรียวบางของหลินฟางเซียนที่กำลังยืนกอดอกนิ่งด้วยแววตาดุดันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "เจ้าสะใภ้รอง! อย่าคิดนะว่าได้สามีกลับมาจากค่ายทหารแล้วจะทำตัวกระด้างกระเดื่องปีกกล้าขาแข็งใส่ข้าได้! เงินค่าเบี้ยเลี้ยงของหานหยางสามเดือนล่าสุดอยู่ที่ไหน ส่งมาให้หมด! บ้านนี้ต้องใช้จ่าย คนในบ้านปากท้องต้องกินต้องใช้ แกจะมาเก็บกินอยู่คนเดียวไม่ได้!" บรรยากาศในห้องโถงตระกูลหลี่ตึงเครียดจนแทบหยุดหายใจ สมาชิกคนอื่นๆ ต่างนั่งก้มหน้าเงียบ ไม่กล้าสบตา หลินฟางเซียนเพียงแค่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเยียบเย็นฉายชัดในดวงตาคู่สวยที่ผ่านการคำนวณกราฟชีวิตมาอย่างโชกโชน ไม่ต่างจากการวิเคราะห์หุ้นปั่นที่กำลังจะหมดอนาคต "เงินเบี้ยเลี้ยงของสามีฉันเหรอครับ... อ้อ, ไม่สิ ฉันหมายถึง เงินของสามีฉันน่ะเหรอครับคุณแม่" ฟางเซียนจงใจเน้นเสียงคำว่า 'ของฉัน' อย่างชัดถ้อยชัดคำ "ตั้งแต่ฉันแต่งเข้าบ้านนี้มา สามปีเต็มๆ ที่ฉันต้องตื่นตั้งแต่ตีสี่เพื่อกวาดบ้าน ล้างส้วม ซักผ้าให้คนทั้งบ้าน แถมยังต้องอดมื้อกินมื้อเพราะเสบียงในบ้านถูกปันส่วนไปให้ลูกชายคนโปรดของคุณแม่กินจนอ้วนพี เงินเก็บก้นถุงของฉันแม้แต่เหรียญเดียว คุณแม่ยังเคยริบเอาไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้ลูกสาวคนเล็กเลยไม่ใช่หรือครับ" "นั่นมันเรื่องในอดีต! แกเป็นสะใภ้ก็ต้องปรนนิบัติครอบครัวสามีสิ!" แม่เฒ่าหลี่ตบโต๊ะเสียงดังลั่นหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ "อดีตหรือครับ? น่าเสียดายจังที่กฎหมายประเทศเราตอนนี้ไม่ได้บังคับให้สะใภ้ต้องมาเป็นทาสรับใช้ใครอีกต่อไปแล้ว" ฟางเซียนหันไปส่งสายตาให้กับพันจ่าเอกหานหยางที่ยืนนิ่งสงաբเป็นภูเขาผาอยู่เบื้องหลัง เขาสวมชุดเครื่องแบบทหารรีดเรียบกริบ ไหล่กว้างและแผ่นอกหนาแฝงไว้ด้วยพลังกดดันที่ทำให้คนในตระกูลหลี่ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง หานหยางก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างสูงใหญ่บังร่างของภรรยาไว้มิดชิด สายตาคมกริบกวาดมองมารดAและพี่น้องร่วมสายเลือดด้วยความเย็นชาไร้เยื่อใย "ท่านแม่... ผมกับฟางเซียนตัดสินใจเด็ดขาดแล้วครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้น "วันนี้พวกเราจะมาทำเรื่อง 'แยกบ้าน' ให้ถูกต้องตามกฎหมายและพยานบุคคล" คำว่า 'แยกบ้าน' ลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศราวกับอสุนีบาตฟาดลงกลางวงอาหาร ทุกคนในบ้านตระกูลหลี่อ้าปากค้าง แม่เฒ่าหลี่ถึงกับหน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทาด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยว "แยกบ้าน?! เจ้าลูกอกตัญญู! แกกล้าเนรคุณแม่หรอ! เพราะอีผู้หญิงปากร้ายคนนี้ใช่ไหมที่เป่าหูแก!" แม่เฒ่าหลี่กรีดร้องชี้หน้าฟางเซียน "คุณแม่ครับ การใช้คำว่าเนรคุณนี่มันออกจะรุนแรงเกินไปหน่อยนะครับ" ฟางเซียนเดินเข้าไปตบโต๊ะเบาๆ แต่สายตากลับเฉียบคมบาดลึก "ในเมื่อพวกเราอยู่ร่วมกันแล้วมีแต่จะถ่วงความเจริญ ฉันกับหยางเกอขอแยกตัวออกไปมือเปล่า... แต่ขอ "สัญญาแยกบ้าน" ที่ลงลายมือชื่อต่อหน้าผู้ใหญ่บ้านและพยานให้เรียบร้อยเสียก่อน" ฟางเซียนหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มันคือร่างสัญญาที่เธอร่างขึ้นอย่างรอบคอบ ทุกข้อตกลงระบุชัดเจนว่าตระกูลหลี่จะไม่สามารถมาเรียกร้องเงินทองหรือสิทธิ์ใดๆ จากครอบครัวของพวกเขาได้อีก และในทางกลับกัน พวกเธอก็จะไม่ขอรับมรดกใดๆ ของตระกูลหลี่เช่นกัน เป็นการตัดขาดที่เด็ดขาดและสะอาดหมดจดที่สุด ผู้ใหญ่บ้านชราที่ถูกเชิญมาเป็นพยานตั้งแต่เช้าตรู่ ถอนหายใจยาวเหยียดก่อนจะพยักหน้า "เอาล่ะ ในเมื่อทั้งสองฝ่ายตกลงกันได้และไม่มีใครยอมใคร การแยกบ้านก็เป็นทางออกที่ดีที่สุด... เซ็นชื่อซะเถอะ หลี่ต้าเหอ" แม่เฒ่าหลี่มองหน้าผู้ใหญ่บ้านสลับกับลูกชายคนรอง ดวงตาเต็มไปด้วยความแค้นเคือง แต่เมื่อปะทะเข้ากับแววตาดุดันและรัศมีคุกรุ่นของพันจ่าเอกหานหยาง นางก็ไม่กล้าเอ่ยคำปฏิเสธ มือเหี่ยวย่นสั่นเทาหยิบพู่กันจุ่มหมึกแล้วกระแทกลงบนกระดาษจนกระดาษแทบทะลุ ครึ่งชั่วโมงต่อมา เอกสารสัญญาก็อยู่ในมือของหลินฟางเซียน รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยหวาน นี่คืออิสรภาพที่เธอรอคอย! ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตูบ้านตระกูลหลี่ อากาศภายนอกก็ราวกับสดชื่นขึ้นเป็นร้อยเท่า หานหยางเอื้อมมือหนามาโอบไหล่บางของภรรยาไว้แน่น สัมผัสอุ่นซ่านส่งผ่านเนื้อผ้าเข้ามาทำให้ฟางเซียนรู้สึกใจเต้นแรงอย่างประหลาด "เหนื่อยไหมครับ" เสียงทุ้มเอ่ยถามแผ่วเบa นัยน์ตาคมทอดมองภรรยาด้วยความรักและทะนุถนอมอย่างยิ่ง "ไม่เลยครับหยางเกอ... นี่เพิ่งเป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น" ฟางเซียนยิ้มพลันนึกถึงพื้นที่มิติฟาร์มพันล้านในห้วงจิตสำนึกของตนเอง ที่ตอนนี้ผลผลิตข้าวสาลีและพืชผักเมืองหนาวกำลังเจริญเติบโตอย่างงดงามรอให้เก็บเกี่ยว เธอมีทั้งความรู้การค้าในยุค 70 และระบบสนับสนุนที่ไร้เทียมทาน การสร้างความมั่งคั่งระดับมหาเศรษฐีไม่ใช่เรื่องเพ้อฝันอีกต่อไป ทั้งคู่เดินลัดเลาะตามคันนาสีเขียวขจีมุ่งหน้าไปยังกระท่อมหลังเล็กทรุดโทรมที่พวกเขาได้รับแบ่งปันมา แม้สภาพภายนอกจะดูเก่าแก่และผุพัง แต่สำหรับฟางเซียนแล้ว ที่นี่คือวิมานส่วนตัวที่เธอจะเนรมิตให้กลายเป็นฐานทัพแห่งความร่ำรวย กลิ่นหอมกรุ่นของเนื้อหมูตุ๋นซีอิ๊วสูตรลับเฉพาะตัวที่ฟางเซียนแอบปรุงเตรียมไว้ในมิติลับลอยอบอวลเตะจมูกทันทีที่พวกเขาก้าวเท้าเข้าสู่เขตบ้านใหม่ กลิ่นหอมเย้ายวนใจของเครื่องเทศและไขมันหมูที่เคี่ยวจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก ส่งผลให้ท้องของหานหยางส่งเสียงร้องโครกครากออกมาเบาๆ เรียกเสียงหัวเราะคิกคักจากภรรยาคนสวย "หิวแล้วล่ะสิครับท่านทหาร? เดี๋ยวภรรยาคนนี้จะทำอาหารมื้อใหญ่ฉลองอิสรภาพของเราให้ทานเอง" ฟางเซียนหมุนตัวเตรียมก้าวเข้าห้องครัว ทว่าจังหวะนั้นเอง เสียงเคาะประตูกระท่อมด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างเร่งรีบ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* หานหยางขมวดคิ้วมุ่น เดินไปเปิดประตูด้วยความระแวกระวัง ทว่าบุคคลที่ยืนอยู่หน้าประตูกลับไม่ใช่ชาวบ้านทั่วไป แต่เป็นชายวัยกลางคนสวมชุดสูทสากลเรียบร้อย ใบหน้าซีดเซียวเหงื่อกาฬแตกพลั่ก พร้อมกับยื่นกระเป๋าเอกสารหนังสีดำสนิทใบโตมาเบื้องหน้าด้วยมือที่สั่นเทา "คุณ... คุณหลินฟางเซียนใช่ไหมครับ? ผมได้รับคำสั่งจาก 'นายใหญ่แห่งตลาดมืดเซี่ยงไฮ้' ให้รีบนำสิ่งนี้มามอบให้คุณด่วนที่สุด... หุ้นล็อตพิเศษที่คุณเตือนไว้เมื่อวานนี้... ตอนนี้ตลาดกำลังจะพังทลายลงแล้วครับ!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ (เซียนหุ้นย้อนเวลา)