การเผชิญหน้าในตลาดหุ้นมืด

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำและแหบแห้งเหมือนกระดาษทรายถูกับพื้นคอนกรีตดังลอดออกมาจากม่านพลาสติกทึบแสงของห้องใต้ดิน กลิ่นอับชื้นของเหล้าเถื่อนและควันบุหรี่ราคาถูกลอยคลุ้งผสมผสานกันจนน่าสะอิดสะเอียน "ไม่นึกเลยว่านายทหารหนอนหนังสือกับเมียเด็กจากเมืองหลวง จะกล้าเดินเข้ามาในถ้ำเสือด้วยขาของตัวเอง..." ร่างของชายวัยกลางคนสวมเสื้อโค้ทกันหนาวสีเข้มตัวใหญ่เกินตัวค่อยๆ ก้าวพ้นเงาสลัวของเสาปูน แสงไฟจากหลอดไฟดวงเปลือยที่ห้อยโตงเตงสะท้อนแววตาเจ้าเล่ห์และรอยแผลเป็นลากยาวตั้งแต่หางคิ้วลงมาถึงมุมปาก "เหวินเฉียง" เจ้าพ่อตลาดมืดแห่งเขตตะวันตกไม่ได้แสดงท่าทีตกใจแม้แต่น้อยที่เห็นพวกเขายืนอยู่ตรงหน้า กลับกัน เขากลับยกแก้วเซรามิกในมือขึ้นจิบช้าๆ ราวกับกำลังรอคอยแขกผู้มีเกียรติที่นัดหมายไว้ล่วงหน้า หานหยางก้าวเท้าเหลื่อmไปข้างหน้าครึ่งก้าว ร่างกายกำยำแผ่รังสีความกดดันแบบนายทหารสนามรบ มือแกร่งยังคงกุมด้ามปืนพกแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว สัญชาตญาณดิบเตือนภัยเขาทุกวินาทีว่ารอบตัวมีสายตาอีกหลายคู่กำลังจ้องมองมาจากมุมมืด "เราไม่ได้มาเพื่อเป็นศัตรู" เสียงของหานหยางเยือกเย็นและทรงพลังพอที่จะกลบเสียงอื้ออึงรอบข้าง "แต่เรามาเพื่อสะ้างบัญชีที่ค้างคาให้จบลงในวันนี้" หลินฟางเซียนที่ยืนอยู่ด้านหลังสามีสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ดวงตากลมโตคู่คมกวาดมองไปรอบห้องอย่างรวดเร็วดั่งเรดาร์กำลังสแกนหาจุดอ่อน เธอนับจำนวนคนได้ทั้งหมดเจ็ดคน อุปกรณ์สื่อสารแบบมีสายถูกวางไว้บนโต๊ะไม้เก่าๆ และที่สำคัญที่สุด บนกระดานดำด้านหลังเหวินเฉียงมีตัวเลขการประเมินราคา "ตั๋วอาหารปันส่วน" และ "โควต้าน้ำตาล" เขียนด้วยชอล์กไว้อย่างเป็นระเบียบ—ระบบการเก็งกำไรในตลาดมืดแห่งนี้ใช้ตรรกะเดียวกันกับตลาดหุ้นไม่มีผิดเพี้ยน มีความโลภ ความตื่นตระหนก และการปั่นราคาเพื่อกินรวบ ฟางเซียนยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าไม่ได้มีความหวาดกลัวเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่มองเห็นช่องว่างในกราฟเทคนิค "บัญชีค้างคาเหรอครับ คุณเหวินเฉียง?" ฟางเซียนก้าวออกมาเคียงบ่าเคียงไหล่กับสามี น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดุจใบมีดโกน "ถ้าพูดถึงเรื่องบัญชี ฉันเกรงว่าคนที่ติดค้างพวกเรา น่าจะเป็นคุณที่แอบอ้างชื่อสหกรณ์การเกษตรไปปล่อยกู้ดอกเบี้ยโหดร้อยละห้าสิบต่อเดือนมากกว่ากระมังครับ?" รอยยิ้มบนใบหน้าของเหวินเฉียงแข็งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาที่เคยพินิจพิเคราะห์เปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมในเสี้ยววินาที ข้อมูลนี้เป็นความลับสุดยอดที่แม้แต่เจ้าหน้าที่รัฐยังไม่ล่วงรู้ ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้เอามาจากไหน? "ปากกล้านักนะแม่นางหลิน..." เหวินเฉียงวางแก้วในมือกระแทกโต๊ะเสียงดังสนั่น ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนขู่ขวัญคนทั่วไปได้สบาย "ที่นี่คือเขตของฉัน ต่อให้เธอมีความรู้เรื่องบัญชีหรือเก่งกาจมาจากไหน ถ้าฉันไม่อนุญาต ต่อให้มีปีกก็บินออกไปไม่ได้!" สิ้นเสียงของเจ้าพ่อตลาดมืด ลูกน้องร่างยักษ์สามคนก็ก้าวออกมาจากมุมมืดพร้อมกับท่อนเหล็กและมีดสั้นในมือ บรรยากาศในห้องอับทึบกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ทว่า หานหยางกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขากลับขยับตัวเข้าประชิดภรรยา ปกป้องเธอไว้ในรัศมีที่พร้อมจะระเบิดพลังการต่อสู้ได้ตลอดเวลา ความอบอุ่นจากแผ่นหลังของสามีแผ่ซ่านเข้ามาในใจของฟางเซียน ทำให้เธอยิ่งมั่นใจว่าแผนการที่วางไว้ในสมองไม่มีทางพลาด ฟางเซียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความเกรงกลัวทำให้พวกนักเลงชะงักไปชั่วขณะ "คุณเหวินคิดว่าตั๋วโควต้าน้ำตาลล็อตใหม่ที่กำลังจะเข้ามาในอีกสามวันข้างหน้า จะยังมีมูลค่าเหลืออยู่เท่าไหร่ล่ะครับ?" ฟางเซียนหยิบกระดาษแผ่นเล็กออกจากกระเป๋าเสื้อโค้ท มันคือ "กราฟพยากรณ์อุปสงค์และอุปทาน" ที่เธอวาดขึ้นด้วยมืออย่างประณีตเมื่อคืนนี้ภายใต้แสงเทียนในมิติฟาร์ม เธอโยนแผ่นกระดาษนั้นลงบนโต๊ะไม้ตรงหน้าเหวินเฉียง ตัวเลขและเส้นกราฟที่พุ่งดิ่งลงเหวอย่างรุนแรงสะท้อนเข้าสู่สายตาของเจ้าพ่อตลาดมืดทันที "นี่คืออะไร?" เหวินเฉียงขมวดคิ้วแน่น ก้มลงมองแผ่นกระดาษด้วยความสงสัยระคนไม่สบายใจ "กราฟแสดงจุดตายของตลาดมืดที่คุณกำลังคุมอยู่ยังไงล่ะครับ" ฟางเซียนก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะอีกก้าว ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายอย่างไม่หลบเลี่ยง "รัฐบาลกำลังจะประกาศนโยบายปฏิรูปราคาวัตถุดิบในสัปดาห์หน้า ตั๋วโควต้าน้ำตาลและแป้งสาลีในมือคุณจะกลายเป็นแค่เศษกระดาษไร้ค่าทันทีถ้าคุณไม่รีบเทขายมันออกตอนนี้... และคนที่กุมช่องทางระบายสินค้าทั้งหมดในเมืองนี้ในราคาต้นทุน ก็มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้น" เหวินเฉียงหน้าถอดสี เม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามไรผม แม้เขาจะไม่เข้าใจคำว่า "กราฟเทคนิค" ที่หญิงสาวพูด แต่สัญชาตญาณของการทำธุรกิจสีเทามาหลายปีบอกเขาว่า ผู้หญิงคนนี้รู้บางอย่างที่น่ากลัวมากๆ เป็นความลับที่อาจทำให้เขาหมดตัวและติดคุกหัวโตได้ในข้ามคืน บรรยากาศในห้องตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของพวกนักเลงที่เริ่มลังเล ในจังหวะที่เหวินเฉียงกำลังอ้าปากจะเอ่ยถามเพื่อต่อรองราคา ม่านพลาสติกทางเข้าห้องใต้ดินก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้ความปรานี แสงไฟสว่างจ้าสาดส่องเข้ามาพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากที่กรูเข้ามาปิดล้อมทุกเส้นทางหนี "ห้ามขยับ! เจ้าหน้าที่ความมั่นคงล้อมไว้หมดแล้ว!" เสียงตะโกนก้องกังวานด้วยความเด็ดขาดดังขึ้น พร้อมกับร่างของนายทหารยศสูงผู้หนึ่งที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าเมื่อสายตาของเขากวาดมองไปเห็นร่างของหานหยางและฟางเซียนยืนอยู่อย่างปลอดภัย มุมปากของเขาก็ยกย่องขึ้นเล็กน้อย เหวินเฉียงหน้าซีดเผือด เข่าทรุดฮวบลงกับพื้นทันทีเมื่อเห็นว่าเกมนี้ตนเองเป็นฝ่ายพ่ายแพ้อย่างราบคาบ แต่ก่อนที่ความโกลาหลจะเริ่มต้นขึ้นอย่างสมบูรณ์ ร่างสูงของหานหยางกลับเอื้อมมือมาโอบเอวภรรยาไว้แน่น พร้อมกับกระซิบเบาๆ ข้างใบหูด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความอ่อนโยนเอาไว้เต็มเปี่ยม "ภรรยาของผมเก่งกาจถึงเพียงนี้... กลับบ้านไป คืนนี้ผมจะเข้าครัวทำ "ซุปไก่ตุ๋นโสมป่า" จากในมิติมาบำรุงให้คุณหายเหนื่อยดีไหมครับ?" ฟางเซียนชะงักไปเล็กน้อย กลิ่นหอมกรุ่นจางๆ ของโสมป่าและไก่เนื้อแน่นลอยวนอยู่ในมโนสำนึกทันที ราวกับความเหนื่อยล้าทั้งหมดถูกปัดเป่าด้วยประโยคสั้นๆ นั้น ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นกระเป๋าเอกสารหนังสีดำที่ถูกซ่อนอยู่ใต้เก้าอี้ของเหวินเฉียง ซึ่งมีเอกสารลับแผ่นหนึ่งหลุดรอดออกมา—ชื่อที่ปรากฏอยู่บนหัวกระดาษแผ่นนั้น คือชื่อของ "แม่เฒ่าหลี่" ผู้เป็นแม่สามีที่ควรจะอยู่ต่างจังหวัด... แต่กลับมีลายมือเซ็นอนุมัติรับเงินใต้โต๊ะจากตลาดมืดแห่งนี้เมื่อวานซืน! เซียนหุ้นย้อนเวลาขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับกลยุทธ์และการใช้ชีวิตอันอบอุ่นของสองสามีภรรยานะครับ