รายได้ทะลุเป้า

"ถ้าพวกมันยังกล้าก้าวเข้ามาเหยียบธรณีประตูบ้านเราอีกแม้แต่ก้าวเดียว... ผมจะเป็นคนกวาดต้อนพวกมันออกไปเอง ไม่ต้องให้คุณออกแรงหรอกครับ ฟางเซียน" น้ำเสียงทุ้มต่ำของพันจ่าเอกหานหยางเจือไปด้วยไอสังหารจางๆ ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีมองไปยังกองธนบัตรปึกหนาบนโต๊ะไม้เนื้อแข็ง สลับกับใบหน้าของภรรยาตัวน้อยที่กำลังใช้ปลายนิ้วเรียวงามดีดนับเงินด้วยความคล่องแคล่ว เสียงกรอบแกรบของกระดาษธนบัตรสาธารณรัฐประชาชนจีนยุค 70 ดังระรัวราวกับเสียงจังหวะหัวใจที่เต้นเร้าในยามตลาดหุ้นกระทิง หลินฟางเซียนไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากกองเงินตรงหน้า รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากชeให้ใบหน้าละมุนดูโดดเด่นขึ้นภายใต้แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดที่ส่องประกายวาววับ เธอเป็นอดีตนักวิเคราะห์หุ้นมือทองที่ผ่านการอ่านกราฟราคามานับล้านแท่ง เม็ดเงินกองโตตรงนี้เทียบไม่ได้เลยกับพอร์ตลงทุนระดับพันล้านในอดีตชาติ แต่มันคือปฐมบทแห่งความมั่งคั่งในยุคที่ข้า้าวยากหมากแพงนี้ "ปล่อยพวกเขาไปเถอะครับพี่หาน คนพวกนั้น... โดยเฉพาะแม่เฒ่าหลี่ ไม่มีทางรามือแค่นี้หรอก ยิ่งเห็นเราขายเนื้อตุ๋นยาจีนและแป้งทอดในตลาดมืดได้กำไรมหาศาลจนพวกหูหนาตาบอดพากันอิจฉา เดี๋ยวพวกเขาก็คงส่งตัวแทนมาไถเงินอีกตามเคย" ฟางเซียนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เธอหยิบธนบัตรใบละสิบหยวนปึกสุดท้ายวางทับลงบนกองตั้งสูงตระหง่าน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาผู้เป็นสามี "แต่พวกเขาลืมคำนวณไปอย่างหนึ่ง... ว่าผมไม่ใช่หลินฟางเซียนคนเดิมที่ยอมให้ใครโขกสับอีกต่อไปแล้ว" หานหยางขยับตัวเข้าไปใกล้ มือหนาหยาบกร้านจากการจับอาวุธและฝึกฝนอย่างหนัก เอื้อมไปโอบไหล่บางของภรรยาไว้อย่างทะนุถนอม ความอบอุ่นแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าหยาบๆ ของเสื้อทหาร ท่ามกลางกลิ่นหอมจางๆ ของเครื่องเทศและพะโล้ที่ยังคงหลงเหลืออยู่ปลายจมูกจากห้องครัว "คุณเก่งมากจริงๆ ครับฟางเซียน... ใครจะไปคิดว่าผลผลิตจากมิติฟาร์มของคุณ ผสมกับฝีมือการปรุงอาหารระดับภัตตาคาร จะสร้างรายได้ในคืนเดียวทะลุห้าร้อยหยวน มากกว่าเงินเดือนทหารของผมเกือบสิบเท่าเสียอีก" หานหยางกล่าวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและประกายความรักที่ลึกซึ้ง รายได้ห้าร้อยหยวนในยุค 70 คือตัวเลขที่สั่นสะเทือนหัวใจคนทั้งหมู่บ้าน ครอบครัวชาวนาทั่วไปทำงานทั้งปีอาจเก็บเงินได้ไม่ถึงร้อยหยวนด้วยซ้ำ แต่เพียงแค่ค่ำคืนเดียว หลินฟางเซียนใช้กลยุทธ์ "ปล่อยของล่อใจ" ในตลาดมืด ควบคุมอุปสงค์และอุปทานได้อย่างแม่นยำราitheเซียนหุ้นวางกลยุทธ์ฟิวเจอร์ส ทำให้เนื้อตุ๋นยาจีนสูตรลับจากมิติพิเศษและซาลาเปาไส้ทะลักกลายเป็นสินค้าหายากที่ใครๆ ก็แย่งกันประมูลราคา "นี่เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้นครับพี่หาน..." ฟางเซียนลุกขึ้นยืนพลางจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ เธอกวาดสายตามองธนบัตรทั้งหมดก่อนจะแบ่งออกเป็นสัดส่วนอย่างเป็นระบบ "เงินก้อนนี้ สองร้อยหยวนแรกเราจะเก็บไว้เป็นทุนสำรองสำหรับขยายกิจการซื้อวัตถุดิบล็อตใหญ่ อีกหนึ่งร้อยหยวนเราจะซื้อจักรเย็บผ้าและผ้าฝ้ายเนื้อดีมาตัดชุดใหม่ให้คุณ ส่วนที่เหลือ... ผมตั้งใจจะเอาไปซื้อโฉนดที่ดินรกร้างท้ายหมู่บ้านแปลงนั้น" หานหยางชะงักไปเล็กน้อย "ที่ดินรกร้างท้ายหมู่บ้านแปลงที่ดินลูกรังเสื่อมโทรมเหรอครับ? ตรงนั้นดินเค็ม เพาะปลูกอะไรก็ไม่ขึ้น ชาวบ้านเขาบอกว่าเป็นดินต้องคำสาป คุณจะเอาไปทำอะไร?" ฟางเซียนแย้มยิ้มลึกลับ ดวงตาคู่สวยระยิบระยับด้วยความมั่นใจ "ชาวบ้านมองเห็นแค่ดินเค็มและหินผุพัง แต่ในสายตาของผม... นั่นคือขุมทรัพย์ทองคำใต้ดินที่ยังไม่มีใครค้นพบครับ ด้วยน้ำวิเศษจากมิติฟาร์มของผม ผมสามารถพลิกฟื้นดินเค็มให้กลายเป็นแปลงเกษตรอินทรีย์มูลค่าสูงได้ในเวลาไม่นาน และที่สำคัญ..." เธอลดเสียงลงกระซิบข้างหูสามี "ผมวางแผนจะสร้างห้องเย็นใต้ดินสำหรับเก็บรักษาวัตถุดิบอาหาร เพื่อเตรียมรับมือกับนโยบายเปิดเสรีการค้าที่จะประกาศในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า" ความเฉียบแหลมและวิสัยทัศน์ที่ก้าวล้ำกว่ายุคสมัยนับสิบปีของภรรยา ทำให้หานหยางถึงกับมองค้างไปชั่วขณะ เขารู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่แค่ภรรยาชาวบ้านธรรมดา แต่คือนักยุทธศาสตร์ผู้กุมชะตากรรมเศรษฐกิจไว้ในกำมืออย่างแท้จริง และเขาก็หลงรักความเด็ดเดี่ยวนี้จนถอนตัวไม่ขึ้น ในขณะที่บรรยากาศภายในบ้านกำลังอบอวลไปด้วยความสุขและความหวังอันเรืองรอง ทันใดนั้น... เสียงทุบประตูก็าดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นที่หน้าบ้าน ตามด้วยเสียงโวยวายแหลมสูงที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี "หลินฟางเซียน! นังสะใภ้ตัวดี! แกหลบหัวอยู่ข้างในใช่ไหม? เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" เสียงแหลมปรี๊ดของแม่เฒ่าหลี่ดังทะลุผ่านไม้กระดานประตูเข้ามา ตามด้วยเสียงทุบและผลักบานประตูจนสั่นสะเทือน หานหยางขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าคมเข้มฉายแววดุดันขึ้นมาทันที ร่างสูงใหญ่เตรียมจะก้าวเท้าออกไปจัดการ แต่ฟางเซียนกลับยกมือขึ้นแตะแขนห้ามไว้เบาๆ "ใจเย็นก่อนครับพี่หาน..." ฟางเซียนยิ้มเยาะที่มุมปาก แววตาเยือกเย็นดุจเซียนหุ้นผู้รอจังหวะชอร์ตหุ้นในตลาด "ในเมื่อพวกเขากล้าเดินเข้ามาหาเรื่องถึงถิ่นเราเองในยามวิกาล... เราก็มาเปิด 'งบการเงิน' เคลียร์บัญชีเก่าให้พวกเขากระอักเลือดกันสักตั้งเถอะครับ" เธอกวาดธนบัตรบนโต๊ะใส่ตะกร้าไม้สานอย่างใจเย็น ก่อนจะเดินนำหน้าสามีไปยังประตูบ้านด้วยฝีมือการก้าวที่มั่นคงและสง่างาม ทิ้งให้เบื้องหลังคือกลิ่นหอมของอาหารจานเด็ดที่ยังคงลอยวนเวียนอยู่ในอากาศ และความลับมหาศาลที่กำลังรอการระเบิดในวินาทีถัดไป มือเรียวบางเอื้อมไปปลดกลอนประตูด้านในออกอย่างเชื่องช้า บานไม้ค่อยๆ แง้มเปิดออกเผยให้เห็นใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโลภและโกรธเกรี้ยวของแม่เฒ่าหลี่ พร้อมกับร่างของญาติผู้พี่ที่ถือท่อนไม้เตรียมพังประตูยืนอยู่ด้านหลัง แต่ทว่า... สิ่งที่แม่เฒ่าหลี่เห็นผ่านช่องประตูนั้น ไม่ใช่ภาพของสะใภ้ที่หวาดกลัวตัวสั่นอย่างที่คาดคิด กลับเป็นกองธนบัตรปึกมหึมาที่วางอยู่บนโต๊ะกลางบ้าน และรอยยิ้มเย้ยหยันอันทรงพลังที่ส่งตรงมาถึงหน้าประตูบ้านอย่างท้าทาย (โปรดติดตามตอนต่อไป) ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของ "เซียนหุ้นย้อนเวลา" ด้วยดีเสมอมาครับ