ข่าวดีเรื่องลูกน้อย

กลิ่นหอมกรุ่นของน้ำซุปกระดูกหมูตุ๋นโสมเขาไบ๋หลาน ลอยฟุ้งตลบอบอวลไปทั่วห้องโถงเล็กๆ ของบ้านพักนายทหาร หลินฟางเซียนวางตะเกียบคู่สุดท้ายลงบนโต๊ะไม้ขัดมันอย่างประณีต ดวงตาคู่สวยพินิจมองผลงานมื้อค่ำวันนี้ด้วยความพึงพอใจ เนื้อหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงสีอำพันประกายเงางาม ผักกาดขาวมิติพิเศษหวานกรอบตัดเลี่ยนด้วยพริกไทยดำทุบพอแตก และที่ขาดไม่ได้คือซุปบำรุงครรภ์สูตรลับเฉพาะจากตำรับแพทย์แผนจีนในมิติฟาร์มพันล้าน พันจ่าเอกหานหยางนั่งตัวตรงอยู่ฝั่งตรงข้าม ดวงตาคมกริบที่มักฉายแววดุดันยามอยู่ในสนามฝึก ตอนนี้กลับอ่อนแสงลงจนแทบละลายเมื่อมองภรรยาคนสวย ทว่าร่องรอยความตื่นตระหนกและประหม่ายังคงฉายชัดอยู่บนสันจรามที่ขบเข้าหากันแน่น มือหนาที่เคยถือปืนไรเฟิลบุกตะลุยแนวหน้า ตอนนี้กลับวางไว้บนตักอย่างเก้ๆ กังๆ ราวกับไม่รู้ว่าจะวางมือไว้ตรงไหนดีหลังจากได้ยินประโยคบอกเล่าเมื่อครู่ "ดูท่าทาง... อาหารมื้อเย็นวันนี้ของเราคงจะมีแขกคนสำคัญมาร่วมโต๊ะเสียแล้วล่ะครับคุณสามี" คำพูดหยอกเย้าแต่นัยน์ตากลับจริงจังของฟางเซียน ทำให้หานหยางถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาไม่ใช่คนโง่เขลา ย้อนกลับไปช่วงหลายสัปดาห์ก่อนหน้านี้ อาการวิงเวียนศีรษะยามเช้า กลิ่นอาหารที่เคยชอบกลับทำให้คลื่นไส้ รวมถึงความอยากกินผลไม้รสเปรี้ยวแปลกๆ ที่ภรรยาตัวน้อยแอบไปหยิบออกมาจากมิติฟาร์มกลางดึก สิ่งเหล่านี้ประกอบกันเป็นภาพจิกซอว์ที่ชัดเจนยิ่งกว่ากราฟดัชนีหุ้นในตลาดมืดเสียอีก "ฟางเซียน... เธอ... หมายความว่า..." หานหยางเอ่ยเสียงแหบพร่า สติสัมปชัญญะที่เคยเฉียบคมยามเผชิญหน้ากับศัตรูพลادمลายหายไปสิ้น เหลือเพียงชายหนุ่มบ้านๆ คนหนึ่งที่หัวใจกำลังเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ฟางเซียนหลุบตาลงมองหน้าท้องแบนราบที่ยังคงซ่อนอยู่ใต้เสื้อผ้าฝ้ายเนื้อดี รอยยิ้มละมุนละไมปรากฏขึ้นที่มุมปาก เรียนิ้วเรียวยาวเอื้อมไปกุมมือหนาหยาบกร้านของสามีเอาไว้ "ใช่ครับ... เรากำลังจะมีสมาชิกใหม่" ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางใจ หานหยางนิ่งค้างไปชั่วขณะ ก่อนที่ดวงตาคู่คมจะเบิกกว้างขึ้น หยาดน้ำใสเอ่อคลอขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ชายหนุ่มผู้ไม่เคยหลั่งน้ำตาให้แก่ความเจ็บปวดใดๆ ในสนามรบ กลับสะท้านไหวจนมือที่กุมอยู่สั่นระเทือก เขาค่อยๆ คุกเข่าลงข้างเก้าอี้ของภรรยาอย่างช้าๆ ราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงความฝัน "ลูก... ลูกของเราอย่างนั้นหรือครับ" เสียงของนายทหารผู้เกรียงไกรสั่นเครือจนแทบฟังไม่เป็นศัพท์ "ครับ ลูกของเรา" ฟางเซียนพยักหน้ารับ รอยยิ้มของเธอบ่งบอกถึงความสุขล้ำลึกที่กลั่นกรองมาจากหัวใจ การเดินทางข้ามกาลเวลามาสู่ยุค 70 ที่เต็มไปด้วยความยากลำบากและการกดขี่จากครอบครัวสามีเดิมทีเป็นเพียงเกมธุรกิจที่เธอวางแผนไว้เพื่อล้างแค้นและสร้างความมั่งคั่ง แต่ในวินาทีนี้ พันธนาการแห่งชีวิตใหม่ได้ถักทอพวกเขาทั้งสองเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว หานหยางซบใบหน้าลงกับฝ่ามืออุ่นของภรรยา ริมฝีปากหนาพรมจูบลงบนหลังมือของเธอซ้ำๆ ความรู้สึกตื้นตัน โล่งใจ และปิติยินดีตีรวนขึ้นมาจนพูดไม่ออก เขาเฝ้ารักเฝ้าทะนุถนอมผู้หญิงคนนี้มาตลอด ยอมทำทุกอย่างแม้กระทั่งหักหลังความคาดหวังของตระกูลเพื่อปกป้องเธอ และบัดนี้ สายใยแห่งรักของเรากำลังจะลืมตาดูโลก "ผม... ผมจะเป็นพ่อที่ดีที่สุด" หานหยางเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำแต่ประกายความมุ่งมั่นฉายชัด "ผมจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องลูกของเราเด็ดขาด แม้แต่แม่... หรือคนตระกูลหานคนอื่นๆ ก็ไม่มีสิทธิ์!" เมื่อเอ่ยถึงชื่อตระกูลหาน บรรยากาศอบอุ่นบนโต๊ะอาหารก็พลันมีเงาเมฆหมองเข้ามาปกคลุมเล็กน้อย ฟางเซียนลูบกลุ่มผมนุ่มของสามีเบาๆ แววตานักวิเคราะห์หุ้นสาวผู้เยือกเย็นกลับมาทอประกายคมกลาอีกครั้ง ความทรงจำเกี่ยวกับแม่เฒ่าหลี่ แม่สามีจอมบงการที่จงเกลียดจงชังเธอนักหนาผุดขึ้นมาในหัว แม่เฒ่าผู้เห็นแก่ตัวคนนั้น หากรู้ว่าเธอกำลังตั้งครรภ์ทายาทตระกูลหาน มีหรือที่จะยอมปล่อยผ่าน? คงไม่พ้นหาเรื่องมาสูบเลือดสูบเนื้อ หรือไม่ก็ส่งหลานสาวตัวแสบอย่างหลี่ว์ฮุ่ยเข้ามาวุ่นวายในชีวิตของพวกเขาอีกเป็นแน่ "เรื่องแม่ของคุณ..." ฟางเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความเฉียบขาด "เราคงต้องหาทางรับมือไว้เนิ่นๆ ครับ ผมรู้ว่าคุณลำบากใจเพราะท่านคือแม่บังเกิดเกล้า แต่จำไว้ว่าตอนนี้ผมไม่ได้ตัวคนเดียวแล้ว ลูกของเราจะต้องเติบโตมาในสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัยที่สุด" "ผมเข้าใจดีครับ" หานหยางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แววตาเปลี่ยนเป็นเด็ดเดี่ยว "ผมตัดขาดจากความไม่เอาไหนของบ้านนั้นมานานแล้ว หากพวกเขายังกล้ามาสร้างความรำคาญหรือคิดร้ายกับคุณกับลูก ผมนี่แหละจะเป็นคนจัดการเอง ไม่ต้องให้คุณต้องเปื้อนมือ" ฟางเซียนหัวנסเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงของเธอยังคงเปี่ยมด้วยความมั่นใจ "เปื้อนมืออะไรกันครับคุณสามี การจัดการคนโลภไม่ได้แปลว่าต้องใช้กำลังเสมอไป ในตลาดหุ้น การอ่านเกมล่วงหน้าและการปล่อยให้ศัตรูติดกับดักที่ตัวเองขุดไว้ต่างหาก คือความบันเทิงที่แท้จริง" บทสนทนาระหว่างสามีภรรยาถูกคั่นจังหวะด้วยเสียงเคาะประตูรั้วบ้านด้านนอกที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน เสียงเคาะรัวเร็วนั้นไม่ได้มีความเคารพหรือเกรงใจแม้แต่น้อย บ่งบอกถึงตัวตนของผู้มาเยือนได้อย่างชัดเจน ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! "หานหยาง! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าแกอยู่ข้างใน!" เสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยตะโกนแผดลอยข้ามกำแพงรั้วเข้ามา พร้อมกับเสียงทุบประตูไม้จนสั่นสะเทือน รอยยิ้มบนใบหน้าของหานหยางหายวับไปในพริบตา ความเย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลกเข้าปกคลุมแววตาของนายทหารหนุ่มทันที เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขยับเสื้อเครื่องแบบให้เข้าที่ด้วยท่าทีสุขุมนุ่มลึก ทว่าแฝงไว้ด้วยจิตสังหารจางๆ ฟางเซียนยกถ้วยซุปโสมขึ้นจิบช้าๆ รสชาติกลมกล่อมร้อนผ่าววิ่งผ่านลำคอ เธอมองหน้าสามีแล้วคลี่ยิ้มบางๆ ออกมาอย่างใจเย็น "ดูเหมือนว่า... ข่าวดีเรื่องลูกน้อยของเรา จะมีคนร้อนรนอยากมาร่วมแสดงความยินดีเร็วกว่าที่คิดเสียอีกนะครับ" หานหยางแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเดินไปที่ประตูบ้านด้วยฝีปากที่มั่นคง "นั่งรอผมตรงนี้ครับ เดี๋ยวผมออกไปต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญกลุ่มนี้เอง... ว่าแต่คุณจะให้ผมจัดการพวกเขารูปแบบไหนดีล่ะครับ นักวิเคราะห์หุ้นมือฉมัง?" ฟางเซียนวางถ้วยซุปกระทบจานรองเบาๆ เสียงกังวานใสแต่เยือกเย็นดังลอดออกมาจากริมฝีปากสีชาด "ง่ายมากครับ... เปิดประตูต้อนรับพวกเขาสักหน่อย แล้วปล่อยให้ความโลภจัดการตัวพวกเขาเอง ส่วนเรา... ค่อยมานั่งนับกำไรจากความพินาศของพวกเขาทีหลังก็ยังไม่สาย" เสียงทุบประตูรั้วด้านนอกดังขึ้นอีกระลอกใหญ่ พร้อมกับเสียงโวยวายของแม่เฒ่าหลี่ที่แผดดังลั่นซอยบ้านพักทหาร ทว่าในขณะที่หานหยางกำลังเอื้อมมือไปปลดกลอนประตูด้านใน เงาสลัวของร่างหนึ่งที่แอบปีนกำแพงหลังบ้านเข้ามาอย่างไร้ซุ่มเสียง ก็ปรากฏขึ้นที่หน้าต่างห้องครัว... —โปรดติดตามตอนต่อไป— (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "เซียนหุ้นย้อนเวลา" เสมอมานะครับ)