ขยายตลาดสู่หัวเมือง

"ถ้าแกยังกล้าเอาข้าวต้มกากๆ ชามนี้มาเสนอหน้าอีกรอบ ฉันจะเอาสาดใส่หน้าแกให้ดู, ฟางเซียน!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหวจนถ้วยกระเบื้องเคลือบสั่นสะเทือน แม่เฒ่าหลี่ถลึงตาใส่ลูกสะใภ้ด้วยความเคียดแค้น ใบหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวด้วยความโมโหสะสมจากเหตุการณ์ที่ถูกตบหน้ากลางตลาดมืดในสัปดาห์ก่อน นางหมายมั่นปั้นมือว่าจะต้องเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของหลินฟางเซียนให้จมดินในเช้าวันนี้ให้จงได้ ทว่า หลินฟางเซียนกลับไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย เธอยืนพิงกรอบประตูห้องครัวด้วยท่าทีเยือกเย็นราวกับประธานบริษัทกำลังตรวจงบดุลไตรมาสสุดท้าย มือเรียวบางกำลังเช็ดคราบแป้งบนปลายนิ้วอย่างใจเย็น สายตาสีเข้มคมกริบมองลอดแพขนตายาว ประเมินท่าทีของแม่สามีด้วยกราฟราคาหุ้นที่กำลังผันผวน—*หุ้นตัวนี้หมดอนาคตและกำลังดิ่งลงเหวอย่างไร้แรงพยุงแล้วสินะ* "ถ้าคุณแม่ไม่ชอบรสชาตินี้ ก็เชิญไปหาซื้อกินเองตามมีตามเกิดเถอะครับ..." เสียงทุ้มนุ่มแต่ทรงพลังดังแทรกขึ้นจากด้านหลัง พันจ่าเอกหานหยางก้าวเท้าเข้ามาในห้องครัว ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มแผ่รังสีความน่าเกรงขามออกมาจนแม่เฒ่าหลี่ต้องชะงัก หานหยางเดินตรงเข้าไปโอบไหล่ภรรยาไว้หลวมๆ สายตาคมปลาบกวาดมองมารดาด้วยความเย็นชา "ภรรยาผมเหนื่อยกับการหาเงินมาจุนเจือครอบครัว ถ้าไม่มีอะไรทำเป็นชิ้นเป็นอัน ก็ช่วยนั่งเงียบๆ แล้วเคี้ยวข้าวให้อร่อยเถอะครับ" หลินฟางเซียนเหลือบมองสามีแวบหนึ่ง มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อย ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาในอกท่ามกลางความหนาวเหน็บของยุค 70 การมีสามีที่ยืนหยัดเคียงข้างและพร้อมชนกับความอยุติธรรมอย่างไม่เกรงกลัวหน้าอินทร์หน้าพรหม คือกำไรชีวิตที่สูงยิ่งกว่าผลตอบแทนจากตลาดหุ้นไหนๆ "พี่หานหยางพูดถูกแล้วล่ะครับคุณแม่..." ฟางเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เชือดเฉือนลึกถึงกระดูก "เพราะวันนี้... ฉันมีธุระสำคัญที่ต้องเข้าไปในเมืองหลวงของมณฑล เพื่อขยายฐานธุรกิจ ไม่ว่างมาต่อปากต่อคำกับเรื่องไร้สาระหรอกนะครับ" คำว่า 'ขยายฐานธุรกิจ' ทำเอาแม่เฒ่าหลี่ถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ยัยสะใภ้บ้านนอกคนนี้เนี่ยนะจะไปทำธุรกิจในเมือง? แต่อาการตกใจนั้นถูกแทนที่ด้วยความโลภทันทีเมื่อนึกถึงเงินสดก้อนโตที่ฟางเซียนเคยถือครอง "แก... แกจะไปไหน? เอาเงินมาจากไหนไปเมืองใหญ่! เงินพวกนั้นมันควรเป็นของตระกูลหลี่!" แม่เฒ่าหลี่โวยวายพลางพยายามพุ่งตัวเข้ามาคว้าแขนเสื้อสะใภ้ แต่ทว่า ร่างของพันจ่าเอกหานหยางขวางกั้นไว้ราวกำแพงเหล็ก มือหนาคว้าข้อมือมารดาไว้แน่นด้วยแรงกดดันที่ทำให้อีกฝ่ายหน้าซีดเผือด "เงินทุกหยาดหยามภรรยาผมหามาด้วยสมองและหยาดเหงื่อ อย่าได้คิดแม้แต่จะแตะต้องมันอีก ไม่อย่างนั้น... ผมคงต้องรายงานความประพฤติของแม่ให้ทางกองบัญชาการรับรู้บ้างแล้ว" คำขู่ของนายทหารหนุ่มได้ผลชะงักงัน แม่เฒ่าหลี่หดมือกลับด้วยความหวาดกลัว นางรู้ดีว่าบุตรชายคนนี้เอาจริงและเข้มงวดกับระเบียบวินัยเพียงใด ครึ่งชั่วยามต่อมา รถบรรทุกทหารคันเก่าแต่เครื่องยนต์คำรามกึกก้องก็เคลื่อนตัวออกจากเขตหมู่บ้าน มุ่งหน้าสู่ถนนใหญ่ที่ตัดผ่านภูเขา หลิวนั่งอยู่เบาะข้างคนขับ ลมหนาวพัดปะทะใบหน้าเรียบเนียน เส้นผมสีดำสนิทปลิวไสวไปตามแรงลม ดวงตากวาดมองสองข้างทางที่เป็นทุ่งนาสลับกับแนวป่า วิเคราะห์สภาพเศรษฐกิจระดับมหภาคในยุคนี้ผ่านภาพตรงหน้า—*โครงสร้างพื้นฐานยังล้าหลัง การคมนาคมขนส่งคือคอขวดที่ใหญ่ที่สุด หากใครกุมเส้นทางการขนส่งสินค้าอุปโภคบริโภคเข้าสู่หัวเมืองได้ คนนั้นคือผู้กำหนดราคาตลาดอย่างแท้จริง* "คิดอะไรอยู่หรือครับ เซียน?" หานหยางเหลือบมองภรรยาขณะบังคับพวงมาลัยด้วยความชำนาญ มือข้างหนึ่งเอื้อมมาจับมือเรียวบางของเธอไว้และบีบเบาๆ เพื่อให้ความอบอุ่น "ทางเข้าเมืองวันนี้ค่อนข้างเข้มงวดเรื่องการตรวจค้นสินค้าเถื่อนจากนโยบายใหม่ของทางการ คุณกังวลเรื่องนี้หรือเปล่า?" ฟางเซียนหันมาสบตาคมกริบของสามี รอยยิ้มมั่นใจปรากฏขึ้นบนเรียวปากอิ่ม "ผมไม่ได้กังวลเรื่องการตรวจค้นหรอครับพี่หานหยาง... เพราะสินค้าที่ผมเอาไปในวันนี้ ไม่ใช่สินค้าเถื่อน แต่เป็น 'นวัตกรรมทางรสชาติ' ที่ยังไม่มีใครในเมืองนี้เคยลิ้มลองต่างหากล่ะครับ" เธอตบกระเป๋าผ้าใบใหญ่ที่วางอยู่บนตัก ภายในมิติฟาร์มพิเศษของเธอนั้น บรรจุ 'หมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วสูตรลับฮ่องเต้' และ 'ชาสมุนไพรลดไขมันกลิ่นมะลิป่า' ที่แปรรูปและแพ็คอย่างประณีตด้วยเทคโนโลยีจากโลกอนาคต สินค้าเหล่านี้ถูกซ่อนไว้ในไหหมักแบบโบราณเพื่อตบตาสายตาเจ้าหน้าที่ แต่คุณภาพและกลิ่นหอมของมันทะลุทะลวงประสาทสัมผัสจนแทบจะระเบิดออกมา เมื่อรถแล่นเข้าสู่เขตหัวเมือง บรรยากาศความคึกคักและความตึงเครียดผสมปนเปกันอย่างชัดเจน ผู้คนสวมเสื้อผ้าสีทึบเดินขวักไขว่ตามท้องถนน ตลาดกลางเมืองเต็มไปด้วยเสียงต่อรองราคาและสายตาหวาดระแวง หานหยางพาฟางเซียนมาจอดรถที่ตรอกลับตาคนแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นจุดนัดพับกับ 'เฝิงกวาน' พ่อค้าคนกลางผู้กว้างขวางในตลาดมืดที่เคยติดต่อกัน เฝิงกวานยืนสูบบุหรี่รออยู่ก่อนแล้ว เมื่อเห็นร่างของนายทหารหนุ่มและภรรยาเดินตรงมา ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นก็เผยรอยยิ้มกว้าง รีบเดินเข้ามาต้อนรับทันที "คุณหนูหลิน! ในที่สุดคุณก็มา ผมรอคุณจนคอจะแห้งแล้วรู้ไหมครับ?" เฝิงกวานเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น "ช่วงนี้พวกพ่อค้าจากมณฑลอื่นกว้านซื้อสินค้ากันจนตลาดปั่นป่วน ราคาสินค้าเกษตรพุ่งสูงขึ้นสิบล่ะสิบเปอร์เซ็นต์ หากคุณมีของดีจริงตามที่คุยกันไว้ วันนี้ผมรับซื้อไม่อั้นแน่นอน!" ฟางเซียนก้าวเข้าไปยืนเผชิญหน้ากับพ่อค้าคนกลาง เธอเปิดฝาไหดินเผาใบเล็กที่หยิบออกมาจากกระเป๋าช้าๆ พริบตานั้น... กลิ่นหอมหวานของน้ำตาลเคี่ยวกับเครื่องเทศจีนนาน种ชนิด ผสมผสานกับความมันเยิ้มของหมูสามชั้นที่ตุ๋นจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก ก็พวยพุ่งทะยานออกมาราวกับคลื่นความร้อน โลมเลียประสาทสัมผัสของทุกคนในตรอกนั้นให้หยุดชะงัก เฝิงกวานถึงกับกลืนน้ำลายลงคอเสียงดังเฮือก ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองก้อนเนื้อสีแดงฉ่ำวาวในไหราวกับเห็นทองคำแท่ง พ่อค้าผู้ผ่านโลกมาโชกโชนถึงกับมือไม้สั่นด้วยความตะลึงงัน "นี่มัน... กลิ่นนี่มันคืออะไรกัน..." เฝิงกวานอุทานเสียงหลง ฟางเซียนแย้มยิ้มบางๆ ดวงตาสุกใสเป็นประกายเจ้าเล่ห์ เธอยื่นตะเกียบไม้ไผ่สะอาดให้พ่อค้าคนกลางพินิจพิเคราะห์ "นี่คือจุดเริ่มต้นของการผูกขาดตลาดอาหารในเมืองนี้ครับคุณเฝิง... เชิญชิมดูก่อน แล้วเราค่อยมาคุยเรื่องส่วนแบ่งกำไรแปดสิบเปอร์เซ็นต์กัน" ทว่า ในวินาทีที่เฝิงกวานกำลังจะคีบชิ้นเนื้อเข้าปากนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังสะท้อนก้องมาจากปากตรอก พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวแข็งค้างในพริบตา "หยุดตรวจ! เจ้าหน้าที่สารวัตรทหารและกองปราบปรามเศรษฐกิจ! ห้ามใครขยับ!" ร่างของนายทหารยศสูงผู้มีใบหน้าบึ้งตึงและแววตาดุดร้ายก้าวเข้ามาขวางทางออกทั้งหมดไว้ พร้อมกับชี้กระบอกปืนสั้นตรงมาที่หานหยางและฟางเซียนอย่างไร้ความปรานี "ผู้กองหานหยาง... คุณพาภรรยามาทำลับๆ ล่อๆ อะไรในเขตควบคุมพิเศษของตลาดมืดแบบนี้... หรือว่าพวกคุณกำลังลักลอบค้าของเถื่อนล็อตใหญ่?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นไปกับไหวพริบและความรักที่กำลังผลิบานของฟางเซียนในตอนนี้ด้วยนะครับ เซียนหุ้นย้อนเวลา