สามีทหารผู้เย็นชา

กลิ่นหอมกรุ่นของตุ๋นซี่โครงหมูกับรากบัวที่เคี่ยวจนน้ำซุปกลายเป็นสีงาช้าง ลอยอวลอบอวลไปทั่วทั้งห้องครัวดินเผาหลังบ้าน ทว่าบรรยากาศภายในบ้านตระกูลหานเวลานี้ กลับเย็นเยียบเสียยิ่งกว่าสายลมในเหมันตฤณ "หลินฟางเซียน! เธอชักจะกำแหงใหญ่โตเกินไปแล้วนะ! ของในห้องเก็บฟืนนั่น... มันเป็นแป้งขาวกับน้ำมันพืชที่ฉันควรจะเก็บไว้ให้ลูกชายฉันกินเวลาเขาลาพักร้อน ไม่ใช่เอามาผลาญทำอาหารกลิ่นน่ารังเกียจพวกนี้!" เสียงแหลมสูงของแม่เฒ่าหลี่ดังแผดก้องจนกำแพงดินดิบแทบสะเทือน หญิงชรากอดอกจ้องมองลูกสะใภ้ด้วยสายตาดุจดั่งจะกินเลือดกินเนื้อ สองมือเหี่ยวย่นสั่นเทาด้วยความโกรธเกรี้ยว เมื่อเห็นสภาพห้องครัวที่ตอนนี้สะอาดสะอ้านผิดหูผิดตา บนโต๊ะไม้มีจานเนื้อหมูสามชั้นผัดหน่อไม้ดองสีสันน่ารับประทาน และซุปรากบัวตุ๋นยาจีนที่ส่งกลิ่นหอมยวนใจจนกระเพาะอาหารส่งเสียงร้องประท้วง หลินฟางเซียนวางตะหลิวไม้ลงบนเตาอย่างใจเย็น หญิงสาวยกมือขึ้นปัดเศษแป้งที่ติดอยู่ข้างแก้มเบาๆ ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเยือกเย็นและเฉียบคม ราวกับนักวิเคราะห์หุ้นกำลังประเมินงบการเงินของบริษัทที่กำลังจะล้มละลาย "ของในห้องเก็บฟืนพวกนั้น ฉันเป็นคนเอาเงินจากหยาดเหงื่อแรงกายไปแลกมาด้วยการหาของป่าขายในตลาดมืด ไม่ได้เบียดบังข้าวสารแม้แต่เมล็ดเดียวของตระกูลหาน แม่สามี... โปรดใช้สติไตร่ตรองให้ดีก่อนจะกล่าวหาใครนะครับ เอ๊ย... ฉันหมายถึง ก่อนจะกล่าวหากัน" ฟางเซียนเกือบหลุดสำนวนติดปาก แต่ก็เปลี่ยนคำสรรพนามได้อย่างแนบเนียน "แก! นังตัวดี กล้าเถียงฉันเรอะ!" แม่เฒ่าหลี่พุ่งเข้ามาหมายจะคว้าแขนเรียวเพื่อหยิกเนื้อให้สะใจ ทว่า... เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งที่หยุดกงหน้าประตูกลับทำให้ทุกลมหายใจในห้องสะดุดกึกลงทันที รองเท้าคอมแบตทหารเปื้อนโคลนแห้งกรัง รองรับร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบสีเขียวเข้มที่ไหล่กว้างประดับอินทรธนูของนายทหารระดับสัญญาบัตร ใบหน้าคมคายราวกับสลักจากหินผา มีรอยแผลเป็นจางๆ ที่มุมปาก ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองสถานการณ์ภายในห้องด้วยความนิ่งสงบ แต่กลับแผ่ไอสังหารและแรงกดดันมหาศาลออกมาโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด พันจ่าเอกหานหยาง... สามีผู้เย็นชาที่ไม่ได้กลับบ้านมานานถึงแปดเดือน ยืนจังก้าอยู่ที่ธรณีประตู แม่เฒ่าหลี่เปลี่ยนสีหน้าอย่างรวดเร็วดั่งกิ้งก่าเปลี่ยนสี นางรีบพุ่งเข้าไปหาบุตรชายพร้อมกับบีบน้ำตาฟูมฟายทันที "หยางเอ๋อร์! ลูกกลับมาก็ดีแล้ว! ดูเมียตัวดีของลูกสิ! นางทั้งขโมยเสบียง เอาเงินไปผลาญเล่น แถมยังกล้าต่อปากต่อคำกับแม่ผู้ให้กำเนิด! บ้านหลังนี้คงอยู่ไม่ได้อีกต่อไปแล้วถ้ายังมีนางอยู่!" ฟางเซียนยืนกอดอกมองการแสดงละครฉากใหญ่ของแม่สามีด้วยมุมปากที่ยกยดขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นเย้ยหยันและเต็มไปด้วยความมั่นใจ นางไม่รีบร้อนแก้ตัว เพราะในโลกแห่งการลงทุน ข้อมูลเชิงประจักษ์ย่อมมีน้ำหนักมากกว่าคำพูดพล่อยๆ เสมอ หานหยางก้มมองมารดาที่กำลังซบหน้ากับอกเสื้อของตน สายตาคมปลาบเลื่อนผ่านร่างบอบบางของภรรยาที่ยืนนิ่งอยู่หน้าเตาไฟ ตลอดเวลาที่แต่งงานกัน หานหยางจดจำภาพของหลินฟางเซียนได้เพียงแค่หญิงสาวขี้ขลาดตาขาว หวาดกลัวผู้คน เอาแต่ก้มหน้าก้มตาทำงานหนักราวกับวัวราวกับควาย และมักจะร้องไห้กระซิกๆ ทุกครั้งที่ถูกมารดาของเขารังแก แต่วันนี้... หญิงสาวตรงหน้ากลับยืนตัวตรงเชิดหน้าขึ้นอย่างทระนง ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย กลับมีประกายระยับของความฉลาดเฉลียวและความท้าทาย ซ้ำร้าย กลิ่นหอมของอาหารบนโต๊ะยังปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในร่างกายของนายทหารหนุ่มที่ตรากตรำฝึกซ้อมมาอย่างยาวนานให้ตื่นตัวอย่างรุนแรง "ฟางเซียน..." เสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอמהออกมาจากลำคอหนา มันแหบพร่าและเย็นชา ทว่ากลับทรงอำนาจจนบรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที "กลับมาแล้วหรือครับ... คุณสามี" ฟางเซียนเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก นางก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้ร่างสูง กลิ่นกายสะอาดเจือจางด้วยกลิ่นสมุนไพรและกลิ่นไอน้ำซุปโชยเข้าจมูกของชายหนุ่ม หานหยางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของภรรยา เขาพยายามค้นหาความจริงบางอย่างจากแววตานั้น แต่นอกจากความเยือกเย็นแล้ว เขากลับพบความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้หัวใจที่ด้านชาจากการรบราฆ่าฟันถึงกับกระตุกวูบ "เธอเปลี่ยนไป..." หานหยางเอ่ยเสียงเบา ขณะที่มือใหญ่สากระคายเผลอยื่นออกไปปัดเศษฟืนที่ติดอยู่บนกลุ่มผมนุ่มของภรรยาโดยสัญชาตญาณ แม่เฒ่าหลี่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ นางอ้าปากค้างเมื่อเห็นบุตรชายสุดที่รักไม่เพียงแต่จะไม่ด่าทอหรือสั่งสอนภรรยาตามที่นางต้องการ แต่ท่าทีที่เขาสัมผัสเธอนั้น... มันมีความอ่อนโยนแปลกประหลาดที่เขาไม่เคยแสดงออกมาก่อนในรอบสามปีที่แต่งงานกัน! "โลกภายนอกหมุนเปลี่ยนไปทุกวัน คนเราถ้ายังอยู่ที่เดิมก็มีแต่จะอดตายไม่ใช่หรือคะ" ฟางเซียนตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางเบา นางหมุนตัวกลับไปที่เตาแล้วตักซุปรากบัวร้อนๆ ใส่ชามกระเบื้องเคลือบสีนวลควันฉุย กลิ่นหอมของกระดูกหมูที่เปื่อยนุ่มผสมผสานกับความหวานกลมกล่อมของรากบัวกระจายตัวไปทั่วห้องอีกระลอก "ถ้าคุณเดินทางมาเหนื่อยๆ ก็มาลองชิมฝีมือฉันดูหน่อยสิคะ ว่ารสชาติมันพอกินได้ไหม... หรือว่าจะอร่อยจนคุณต้องยอมกลืนคำพูดตัวเองที่บอกว่าฉันผลาญเสบียงบ้านนี้" ฟางเซียนวางชามซุปควันกรุ่นลงบนโต๊ะไม้ เสียงชามกระทบเนื้อไม้เบาๆ ทว่ามันกลับดังสะท้อนก้องอยู่ในความเงียบงัน หานหยางเดินเข้ามาใกล้โต๊ะอาหาร สายตาคมกริบมองสำรวจอาหารจานเลิศรสตรงหน้า สลับกับใบเนียนใสของภรรยาที่ตอนนี้ดูมีน้ำมีนวลขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ผิวพรรณที่เคยซีดเซียวแห้งกร้านกลับเปล่งปลั่งราวกับคุณหนูในตระกูลใหญ่ ทั้งหมดนี้... เกิดขึ้นในช่วงเวลาแค่ไม่กี่เดือนที่เขาไม่อยู่บ้านอย่างนั้นหรือ? ชายหนุ่มหยิบตะเกียบไม้ขึ้นมาอย่างช้าๆ บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแม่เฒ่าหลี่ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง หานหยางคีบชิ้นหมูสามชั้นผัดหน่อไม้ดองเข้าปาก รสชาติเปรี้ยวนิด เค็มกลมกล่อม และเผ็ดปลายลิ้นเล็กน้อยกระจายซ่านไปทั่วต่อมรับรส ความเหนื่อยล้าจากการฝึกฝนและการเดินทางไกลนับร้อยกิโลเมตรมลายหายไปในพริบตา นี่ไม่ใช่แค่อาหารประทังชีวิต แต่มันคือ... งานศิลปะ ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นสบตาภรรยา แววตาคมปลาบฉายประกายลึกล้ำที่ยากจะคาดเดา "อร่อย..." หานหยางเอ่ยสั้นๆ ทว่า ในวินาทีนั้นเอง เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นรัวเร็ว พร้อมกับเสียงตะโกนกระหืดกระหอบของเพื่อนบ้านที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา "พี่หานหยาง! แย่แล้ว! ผู้หมวดเฉินที่ค่ายส่งคนมารับตัวด่วน! เกิดเรื่องใหญ่ที่คลังเสบียงของกองทัพ ราคาประเมินพัสดุลอจิกส์ทั้งหมดพังทลายลงในชั่วข้ามคืนเดียว เพราะข้อมูลลับรั่วไหล!" หานหยางชะงักตะเกียบในมือทันที ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองหน้าเพื่อนบ้านสลับกับใบหน้าที่ยังคงเรียบเฉยของภรรยา ฟางเซียนค่อยๆ ยกถ้วยชาขึ้นจิบ ช้าๆ อย่างใจเย็น รอยยิ้มที่มุมปากถูกจุดประกายขึ้นอีกครั้ง ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของสามีที่เพิ่งก้าวเท้ากลับเข้าบ้าน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลาสร้างความมั่งคั่งและฟาดฟันอุปสรรคไปกับผม แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ