ยื่นมือเข้าช่วยอย่างมีเงื่อนไข

เสียงกระแทกชามกระเบื้องเคลือบจนแตกละเอียดบนพื้นดินดังสนั่นท่ามกลางความเงียบงันของลานบ้านตระกูลหลี่ เศษกระปุกน้ำพริกและเศษผักดองกระจัดกระจายปะปนกับฝุ่นดิน แม่เฒ่าหลี่ตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธเกรี้ยว ใบหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวจนน่ากลัว ดวงตาคู่ฝ้าฟางจ้องมองหลินฟางเซียนด้วยแววตาอาฆาตมาดร้ายราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "นังตัวดี! แกกล้าดียังไงถึงปล่อยให้พวกเราอดอยากปากแห้ง ขณะที่แกกับสามีเดรัจฉานนั่นแอบกินอาหารดีๆ กันจนอ้วนพี!" เสียงแหลมสูงของแม่เฒ่าหลี่แผดลั่นจนชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาต้องหยุดฝีเท้าและแอบชำเลืองมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น หลินฟางเซียนไม่แม้แต่จะสะดุ้งสะเทือน หญิงสาวในชุดผ้าฝ้ายเนื้อดีสะอาดตากวาดสายตามองคนในตระกูลหลี่ที่ยืนล้อมหน้าล้อมหลังด้วยสีหน้าเยือกเย็น ราวกับเธอกำลังประเมินมูลค่าหุ้นของบริษัทใกล้ล้มละลายที่ไม่มีอนาคตแม้แต่น้อย มือเรียวบางยกถ้วยชาสมุนไพรขึ้นจิบช้าๆ กลิ่นหอมกรุ่นของชาโสมป่าจากมิติพิเศษลอยละลิ่วตัดกับกลิ่นอับชื้นของลานบ้านตระกูลหลี่อย่างสิ้นเชิง "คุณแม่พูดเกินไปแล้วกระมังครับ... อ้อ ไม่สิ ท่านยายหลี่" ฟางเซียนจงใจเปลี่ยนสรรพนามด้วยรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก "ในเมื่อพวกท่านประกาศตัดขาดความสัมพันธ์และขับไล่พวกเราสองสามีภรรยาออกมาราวกับหมูเหมือนหมาเมื่อหลายเดือนก่อน สิ่งที่พวกเรากิน สิ่งที่พวกเราหามาได้ ย่อมเป็นหยาดเหงื่อแรงงานของเราเอง เหตุใดวันนี้ถึงยังมีหน้ามาทวงบุญคุณหรือเรียกร้องส่วนแบ่งจากคนนอกอย่างพวกเราล่ะครับ" คำพูดที่เจือด้วยน้ำเสียงสุภาพทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดอาบยาพิษ ทำให้คนในตระกูลหลี่หน้าชาดล พี่สะใภ้ใหญ่ที่เคยทำตัวกร่างและคอยกลั่นแกล้งฟางเซียนมาตลอด ก้าวออกมาข้างหน้าด้วยท่าทางกระฟัดกระเฟียด นางเหลือบมองห่อผ้าในมือฟางเซียนที่ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนของเนื้อตุ๋นยาจีนจนน้ำลายสอ "ฟางเซียน! แกมันอกตัญญู! ถึงยังไงตระกูลหลี่ก็มีบุญคุณเลี้ยงดูแกมา..." "เลี้ยงดู?" ฟางเซียนหัวเราะในลำคอเบาๆ สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าละอายใจปนโลภของทุกคน "ตลอดสามปีที่ผ่านมา ฉันทำงานหลังขดหลังแข็งตั้งแต่ไก่โห่จนดึกดื่น ปลูกผัก เกี่ยวข้าว หาฟืน ทำความสะอาดทุกอย่างในบ้านหลังนี้ ข้าวทุกมื้อที่ฉันกินแลกมาด้วยหยาดเหงื่อและรอยแผลเป็นบนร่างกาย บุญคุณอะไรกันครับที่ท่านพูดถึง หรือหมายถึงบุญคุณที่พวกท่านพยายามขายฉันให้เศรษฐีแก่ๆ ในอำเภอเพื่อแลกกับเงินสินสอดก้อนโตเมื่อปีก่อน?" ความจริงถูกกระชากออกมากลางลานบ้านท่ามกลางสายตาของชาวบ้านที่เริ่มจับกลุ่มซุบซิบ เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังระงมขึ้นเรื่อยๆ จนแม่เฒ่าหลี่หน้าดำคร่ำเครียด ในจังหวะนั้นเอง พันจ่าเอกหานหยาง ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่เพิ่งกลับจากการฝึกซ้อม ก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างภรรยา บรรยากาศรอบตัวของนายทหารหนุ่มแผ่รังสีความน่าเกรงขามและความดุดันออกมาจนผู้ชายตระกูลหลี่ที่เคยทำท่าทางกร่างถึงกับถอยหลังโดยสัญชาตญาณ หานหยางไม่ได้เอวาจาใดๆ ออกมาสักคำ แต่สายตาคมกราบที่กวาดมองทุกคนเปรียบเสมือนคมดาบที่พร้อมปลิดชีพศัตรูได้ทุกเมื่อ เขายกมือขึ้นโอบไหล่บางของภรรยาไว้ด้วยความทะนุถนอม เป็นการแสดงออกอย่างชัดเจนว่าเขาพร้อมยืนหยัดปกป้องเธอด้วยชีวิต ฟางเซียนเหลือบมองสามีที่ส่งสายตาอบอุ่นมาให้แวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาหาเหยื่อตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเชิงธุรกิจ "เอาล่ะ ในเมื่อวันนี้พวกท่านมาถึงที่นี่เพื่อขอความช่วยเหลือ ผมและสามีก็ไม่ใช่คนใจจืดใจคอที่จะแลอดมองคนอดตายหรอกนะ..." ฟางเซียนวางถ้วยแช่ลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงกระทบเบาๆ แต่กลับดึงดูดสายตาทุกคู่ให้จดจ่ออยู่ที่เธอ "แก... แกยอมช่วยพวกเรางั้นรึ?" ลูกชายคนรองของตระกูลหลี่ถามด้วยความระแวงแก ะความโลภ "ช่วยสิครับ..." ฟางเซียนยิ้มกริ่ม "แต่การทำธุรกิจ... ย่อมต้องมีเงื่อนไขและหลักประกันที่ยุติธรรม" เธอดึงกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากอกเสื้อ กางออกให้ทุกคนได้เห็นลายลักษณ์อักษรที่เขียนไว้อย่างรัดกุมโดยอาศัยกฎหมายการค้าในยุคเปลี่ยนผ่าน "นี่คือสัญญาจำนองที่ดินแปลงท้ายหมู่บ้านทั้งหมดของตระกูลหลี่ แลกกับแป้งสาลีชั้นดีสิบถุง หมูสามชั้นห้าชั่ง และเงินสดอีกสามสิบหยวน... ถ้ารับเงื่อนไขนี้ได้ เซ็นชื่อตรงนี้ แล้วพวกท่านจะมีอาหารกินประทังชีวิตไปจนถึงหน้าหนาว แต่ถ้าไม่... ก็เชิญกลับไปต้มหินกินกันเองตามสบายครับ" เงื่อนไขที่เด็ดขาดและไร้ซึ่งความปรานีนี้ ทำให้แม่เฒ่าหลี่ถึงกับเข่าทรุดลงไปกองกับพื้น นางรู้ดีว่าที่ดินแปลงนั้นคือมรดกชิ้นสุดท้ายของตระกูล หากสูญเสียมันไป พวกนางก็ไม่ต่างอะไรกับขอทานข้างถนน ทว่า ก่อนที่แม่เฒ่าหลี่จะทันได้อ้าปากปฏิเสธหรือโวยวาย สายตาก็กวาดไปเห็นเงาร่างของใครบางคนที่กำลังเดินแหวกฝูงชนเข้ามาด้วยท่าทางเร่งรีบ พร้อมกับกระเป๋าเอกสารลับในมือ บุคคลปริศนาที่ปรากฏตัวขึ้นทำให้บรรยากาศรอบด้านหยุดชะงักลงในทันที... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของผมด้วยดีเสมอมาครับ