อย่าให้ใครมาดูถูก

"ปากระโถนแตกแบบนี้ ระวังเถอะครับว่าอีกหน่อยบ้านหลังนี้จะไม่มีข้าวแม้แต่เมล็ดเดียวให้เคี้ยวกลืนลงท้อง!" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของสะใภ้บ้านข้างเคียงอย่าง 'แม่หวัง' ดังแว้ดมาแต่ไกล ขณะที่เธอกำลังยืนเท้าสะเอวอยู่หน้าประรั้วไม้ไผ่ สายตากวาดมองสำรวจบ้านเรือนของหลินฟางด้วยความริษยาปนสมเพช ปากก็พล่อยพูดจาถากถางราวกับกลัวว่าชาวบ้านแถบนั้นจะไม่ได้ยินความระยำของวาจาตัวเอง "ได้ข่าวว่าหอบเอาของในบ้านไปขายในตลาดมืดนี่นา หลินฟางเอ๋ย... คิดว่าตัวเองฉลาดนักหรือไง ระวังตัวสั่นติดคุกหัวโตจนสามีทหารของเธอขอหย่าเข้าสักวันล่ะ!" หลินฟางที่กำลังงגתอยู่กับการคัดแยกวัตถุดิบชั้นดีที่เพิ่งดึงออกมาจากมิติลับ ชะงักมือเล็กน้อย เธอยังไม่ทันได้เอ่ยปากตอกกลับให้หงายเงิบ เสียงฝีเท้าหนักแน่นคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ร้อยเอกจางเหว่ยเพิ่งกลับมาจากค่ายทหาร ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบสีเขียวเข้มบดบังแสงอาทิตย์ยามบ่ายเสียมิด ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม ดวงตาดำสนิทคู่นั้นกวาดมองแม่หวังด้วยรัศมีเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก ความกดดันระดับนายทหารสนามรบแผ่ซ่านออกมาจนแม่หวังถึงกับกลืนน้ำลายลงคออึดใหญ่ ขาที่เคยยืนเท้าสะเอวเริ่มสั่นเทาโดยอัตโนมัติ "ภรรยาผมทำมาหากินสุจริต ไม่เคยเบียดเบียนใคร ถ้าปากของป้าว่างมากจนไม่มีอะไรเคี้ยว วันหลังผมจะเอาหญ้าแห้งในคอกม้ามาฝากให้เคี้ยวแก้เหงา... ดีไหมครับ?" น้ำทุ้มต่ำแต่เย็นยะเยือกเอ่ยขึ้น ชายหนุ่มก้าวเข้ามาโอบไหล่บางของภรรยาไว้ด้วยความทะนุถนอม ราวกับเธอนั้นบอบบางเสียจนกลัวจะปลิวหายไป แต่สายตาที่เขายิงใส่แม่หวังกลับคมกริบราวกับใบมีดโกน แม่หวังหน้าถอดสี อ้าปากพะงาบๆ จะเถียงแต่ก็ไม่กล้าสบตาจางเหว่ย ทำได้เพียงสะบัดก้นเดินหนีลับหายไปอย่างหัวเสียท่าופןเสียงหัวเราะเบาๆ อย่างสะใจของชาวบ้านละแวกนั้นที่แอบดูอยู่ หลินฟางหันไปมองสามี มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ความอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในอก ชาติก่อนเธอต้องเผชิญหน้ากับคำดูถูกเหล่านี้เพียงลำพัง ถูกคนพวกนี้เหยียบย่ำซ้ำเติมจนแทบไม่มีชิ้นดี แต่ชาตินี้... เธอกลับมีสามีผู้เป็นดั่งเกราะเหล็กคอยปกป้องอยู่เคียงข้าง "เหนื่อยไหมครับ?" จางเหว่ยเอ่ยถามเสียงนุ่ม ท่าทีเย็นชาเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอ่อนโยนที่มอบให้ภรรยาคนนี้คนเดียว มือหนายกขึ้นปัดเศษฝุ่นที่ข้างแก้มเนียนอย่างเบามือ "ไม่เหนื่อยเลยค่ะ... เอ๊ย ไม่เหนื่อยเลยครับ" หลินฟางเกือบเผลอหลุดคำพูดคุ้นชิน รีบเปลี่ยนสรรพนามแทบไม่ทัน เธอซุกมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบลูกอมนมกระต่ายขาวที่เพิ่งเอาออกมาจากมิติลับยัดใส่มือเขา "ฉัน... ผมให้คุณครับ ตอบแทนที่ช่วยไล่ป้าปากเสียคนนั้น" จางเหว่ยรับลูกอมเม็ดนั้นไว้ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมสัน "แค่มีเธอยิ้มให้ ผมก็คุ้มยิ่งกว่ารบชนะศึกเสียอีกครับ" แม้ปากจะพูดเช่นนั้น แต่หลินฟางรู้ดีว่าปัญหาไม่ได้จบลงเพียงแค่นี้ คนอย่างแม่หวังไม่มีทางรามือและต้องไปฟ้องป้าสะใภ้ใหญ่เฉินเพื่อกลับมาหาเรื่องเธออีกแน่นอน ในเมื่อพวกมันอยากหาเรื่องนัก เธอก็พร้อมจะใช้ความมั่งคั่งและไหวพริบตบหน้าพวกมันให้หน้าชาจนจำไม่ไปตลอดชีวิต ตกเย็น กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารจานเด็ดก็ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งตรอกซอกซอย หลินฟางลงมือทำ 'หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงซีอิ๊วสูตรโบราณ' ในหม้อดินเผา เนื้อหมูติดมันสีแดงฉ่ำเคี่ยวจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก ผสมผสานกับเครื่องเทศชั้นดีจากมิติลับ กลิ่นหอมหวานเค็มกลมกล่อมลอยทะลุออกไปไกลจนเพื่อนบ้านหลายคนถึงกับกลืนน้ำลายเฮือก เดินออกมาสูดดมกลิ่นหอมที่ลอยมาตามลมด้วยความอิจฉาตาร้อน แต่ทว่า... ขณะที่ทั้งสองกำลังจะตักข้าวเสิร์ฟเพื่อร่วมโต๊ะรับประทานอาหารเย็นอันแสนอบอุ่น เสียงทุบประรั้วบ้านด้วยความเกรี้ยวกราดก็ดังขึ้นสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับเสียงแหลมปรี๊ดของป้าสะใภ้ใหญ่เฉินที่ตะโกนด่าทอแววตาดุดัน "นังตัวดีหลินฟาง! แกกล้าดียังไงถึงไปหักหน้าคนในหมู่บ้าน! ออกมานี่เดี๋ยวนี้!" หลินฟางชะงักตะหลิวในมือ ดวงตาคู่สวยประกายแสงวาวโรจน์ขึ้นวับวูบ สามีของเธอวางชามข้าวลงอย่างช้าๆ ใบหน้ากลับมาเย็นชาดั่งน้ำแข็งอีกครั้ง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นระทึกไปกับการสั่งสอนคนปากเสียในตอนนี้นะครับ