จดหมายรักฉบับหน้านิ่ง

"ถ้าคิดว่าการเอาห่อผ้าขี้ริ้วมาวางหน้าประตูบ้านตระกูลหลิน แล้วฉันจะยอมก้มหัวให้ ป้าสะใภ้ใหญ่คงประเมินสมองของตัวเองสูงเกินไปแล้วกระมังครับ" เสียงหัวเราะในลำคอของหลินฟางดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของโพล้เพล้ สายตากวาดมองห่อผ้าเปื้อนคราบโคลนที่บรรจุเสื้อผ้าเก่าขาดวิ่น ซึ่งเป็นฝีมือของป้าสะใภ้ใหญ่เฉิน ผู้ไม่เคยละความพยายามที่จะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเธอให้จมดิน ในอดีตชาติ หลินฟางคงจะนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้น เก็บความอับอายขายขี้หน้าไว้จนอกแทบระเบิด แต่สำหรับวันนี้... หญิงสาวกลับใช้ปลายเท เขี่ยห่อผ้านั้นลงไปในคูน้ำข้างทางอย่างไม่ไยดี พร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก โลกยุค 80 นี้ไม่ได้ใจดีกับคนอ่อนแอครับ ยิ่งเราแสดงความหวาดกลัว ฝูงหมาป่ารอบตัวยิ่งพากันกรูเข้ามาขย้ำ หลินฟางสะบัดหน้าเดินเข้าบ้านด้วยฝีก้าวที่มั่นคง กลิ่นหอมกรุ่นของข้าวสวยร้อนๆ และซุปกระดูกหมูตุ๋นยาจีนโชยเตะจมูกทันทีที่ผลักประตูไม้เก่าๆ เข้าไป ในมิติลับของเธอยังมีวัตถุดิบชั้นเลิศอีกมากมายที่พร้อมจะถูกนำออกมาแปรรูปเป็นสินค้าทำเงินในตลาดมืดพรุ่งนี้ การทำกำไรท่ามกลางยุคสมัยที่ข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ เปรียบเสมือนการเล่นหุ้นในตลาดกระทิงที่มีความเสี่ยงสูง แต่ผลตอบแทนกลับหอมหวานเกินห้ามใจ และเธอก็คือเซียนหุ้นตัวจริงที่มองเห็นช่องว่างในกราฟชีวิตนี้อย่างทะลุปรุโปร่ง ทว่า ในขณะที่เธอกำลังตักซุปใส่ชามเซรามิก เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ—หนักแน่น และทรงพลัง ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... ไม่ใช่เสียงเคาะแบบคนร้อนรน หรือเสียงทุบด้วยความโมโหของพวกญาติๆ ตัวแสบ แต่เป็นจังหวะที่สะท้อนถึงวินัยอันเคร่งครัดของทหารหาญ หลินฟางชะงักมือเล็กน้อย หรี่ตามองประตูบ้านด้วยความฉงน ในเวลานี้ ใครกันที่จะมาเคาะประตูบ้านของหญิงหม้ายที่เพิ่งประกาศตัวเป็นปรปักษ์กับคนทั้งตระกูล? แอด... บานประตูไม้ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่คุ้นตา ร้อยเอกจางเหว่ยยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า แสงไฟสีส้มรำไรจากตะเกียงภายในบ้านสาดกระทบใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบเฉยราวน้ำแข็งสลัก ทว่าในยามนี้ ดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับไม่ได้มองตรงมาที่เธอโดยตรง แต่กวาดสายตาสำรวจรอบบริเวณบ้านราวกับกำลังตรวจตราความปลอดภัยจากภัยคุกคามรอบด้าน "คุณ..." หลินฟางเอ่ยขึ้นด้วยความประหลาดใจ น้ำเสียงเจือความระแวดระวังเล็กน้อย "ดึกดื่นค่ำมืดเช่นนี้ ร้อยเอกจางมีธุระอะไรกับบ้านของฉันอีกหรือครับ?" จางเหว่ยไม่ตอบในทันที ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาในเขตบ้านหนึ่งก้าว กลิ่นอายบุรุษเพศที่เจือจางด้วยกลิ่นอายฝุ่นควันและกลิ่นสะอาดแบบทหารลอยเข้ามาแตะจมูก มือหนาข้างหนึ่งล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ต ก่อนจะหยิบวัตถุชิ้นหนึ่งออกมาวางไว้บนโต๊ะไม้เก่าๆ ใกล้ประตู มันคือจดหมายซองหนึ่ง... แต่สิ่งที่แปลกคือ บนซองจดหมายนั้นไม่มีการจ่าหน้าซอง และถูกพับไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยด้วยฝีมือของคนที่ไม่ค่อยจับปากกาจับกระดาษบ่อยนัก "ฉันไม่ได้มีธุระอะไรเป็นพิเศษ" เสียงทุบต่ำกังหันในลำคอเอ่ยขึ้น ใบหน้าหล่อเหลายังคงความนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหิน แต่ถ้าสังเกตให้ดี ใบหูของนายทหารผู้เกรียงไกรกลับขึ้นสีแดงเรื่ออย่างเห็นได้ชัด "แค่... ผ่านมาตรวจความเรียบร้อยรอบหมู่บ้านตามหน้าที่ และเห็นว่ามีพวกเศษสยะชอบมาป้วนเปี้ยนแถวนี้" หลินฟางเลิกคิ้วขึ้นอย่างนึกขัน เธอเหลือบมองซองจดหมายบนโต๊ะสลับกับใบหน้าของนายหน้านิ่งที่พยายามทำเป็นมองไปทางอื่น "ผ่านมาตรวจความเรียบร้อย? บ้านฉันอยู่สุดเขตหมู่บ้าน ทางนี้ไม่ใช่เส้นทางลาดตระเวนปกติของคุณร้อยเอกจางเสียหน่อยนี่ครับ" จางเหว่ยเม้มริมฝีปากแน่นขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมกริบเหลือบกลับมามองเธอก่อนจะเสหลบไปมองหม้อซุปบนโต๊ะที่กำลังส่งกลิ่นหอมกรุ่นยั่วน้ำลาย "เส้นทางเปลี่ยนได้ตามสถานการณ์... อีกอย่าง" เขาเว้นจังหวะไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับให้ราบเรียบที่สุด "ผู้หญิงตัวคนเดียว ถ้าโดนพวกหน้าตัวเมียรังแกแล้วไม่รู้จักฟ้องร้องระวังตัว อาจจะทำให้คนอื่น... รู้สึกรำคาญสายตาได้" *พูดจาขวานผ่าซากเสียจริง นายทหารคนนี้นี่นะ!* หลินฟางแอบหัวเราะในใจ เธอยืนกอดอก มองท่าทางเก้ๆ กังๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ภาพลักษณ์เย็นชาดุจน้ำแข็งของชายตรงหน้า ช่างเป็นเคมีที่แปลกประหลาดเสียจริง ระหว่างเธอยุคใหม่ที่วิญญาณเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมการค้า กับสามีในนามที่ขึ้นชื่อเรื่องความไร้ความรู้สึกต่อสู้กับศัตรู แต่กลับทำตัวไม่ถูกเวลาอยู่ต่อหน้าภรรยา "ถ้าเช่นนั้น ฉันต้องขอบพระคุณร้อยเอกจางผู้ทรงคุณธรรม ที่กรุณามาเป็นยามเฝ้าประตูให้หลินฟางคนนี้ฟรีๆ สินะครับ" เธอยิ้มหวานหยด น้ำเสียงเจือแววเย้าแหย่ จงใจก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกนิด จนได้กลิ่นกายสะอาดๆ ลอยมาปะทะจมูก จางเหว่ยสะดุ้งเล็กน้อย ถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว แต่สายตายังคงจดจ้องใบหน้าเนียนใสของหญิงสาวที่ไม่เกรงกลัวเขาเลยแม้แต่น้อย หัวใจใต้เครื่องแบบทหารเต้นระรัวราวกับกลองศึกยามออกรบ ทั้งที่ตลอดชีวิตเขาเคยเผชิญหน้ากับความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน แต่กลับไม่เคยรับมือกับสายตาแพรวพราวของภรรยาตัวเองได้เลยสักครั้ง "ฉัน... ไปก่อนล่ะ" ชายหนุ่มตัดบทอย่างกะทันหัน หมุนตัวเดินกลับออกไปทางประตูด้วยฝีก้าวที่รวดเร็วกว่าปกติ ราวกับกำลังหนีสนามรบที่ตนเองเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำ หลินฟางมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินลับหายไปในความมืด มุมปากยกยิ้มขึ้นอย่างอารมณ์ดี เธอก้มลงหยิบซองจดหมายที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาพิจารณา ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วแกะผนึกกระดาษออก เพื่อดูว่านายทหารหน้านิ่งคนนี้ซ่อนข้อความลับอะไรไว้ข้างใน ทว่า ทันทีที่คลี่กระดาษแผ่นนั้นออก ดวงตากลมโตของเธอก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ! ตัวหนังสือหวัดๆ แต่หนักแน่นด้วยลายมือตวัดอันเป็นเอกลักษณ์ไม่ได้เขียนข้อความสารภาพรักกวนๆ หรือคำเตือนภัยใดๆ อย่างที่เธอคาดคิด... แต่มันคือ **"แผนผังที่ดินแปลงร้างท้ายหมู่บ้าน พร้อมโฉนดมือเปล่าที่ลงชื่อโอนกรรมสิทธิ์เป็นชื่อของหลินฟางเรียบร้อยแล้ว!"** พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่เขียนด้วยลายมือเดียวกันตวัดไว้ที่มุมล่างกระดาษ: *[ใช้พื้นที่ตรงนี้สร้างโรงงานซะ ทุนทั้งหมดฉันจัดการเอง ห้ามปฏิเสธ]* หลินฟางสูดลมหายใจเข้าลึก ภายในอกไหววูบด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ยากจะบรรยาย นายทหารหน้านิ่งคนนี้... ไม่เพียงแต่ตามดูแลเธอเงียบๆ แต่เขากำลังกวาดซื้อที่ดินแปลงใหญ่ที่สุดในอำเภอมาให้เธอกลายเป็น "เจ้าแม่ธุรกิจ" แบบข้ามคืน! ครืนนน—! เสียงฝีเท้าหนักอึ้งนับสิบชีวิตดังขึ้นกะทันหันจากหน้าบ้าน พร้อมกับเสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่า ป้าสะใภ้ใหญ่เฉินพร้อมกับกลุ่มชายฉกรรจ์ร่างกำยำพังประตูเข้ามาในห้องโถง พร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมในมือถือท่อนไม้ครบมือ! "นังตัวดี แกกล้าดียังไงเอาห่อผ้าฉันโยนทิ้งคูน้ำ วันนี้แหละฉันจะสั่งสอนแกให้หลาบจำ!" หลินฟางหรี่ตาลงทันที กำโฉนดในมือแน่น ความเยือกเย็นฉายชัดในแววตา --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับแผนการพลิกชีวิตของหลินฟางในตอนนี้ด้วยนะครับ!