ของขวัญจากมิติ

"ถ้าป้าสะใภ้ใหญ่กล้าเหยียบเข้ามาในเขตบ้านเราอีกแม้แต่ก้าวเดียว ผมจะเอาส่อมนั่นแหละต้อนแกออกไปให้พ้นหน้าบ้าน" เสียงทุ้มต่ำของร้อยเอกจางเหว่ยดังลอดผ่านม่านประตูผ้าฝ้ายเก่าๆ ออกมา ขณะที่มือหนาสากระคายกำลังง่วนอยู่กับการลับคมมีดปอกผลไม้บนหินลับมีด เสียงโลหะเสียดสีกันดัง *ครืด... ครืด...* เป็นจังหวะสม่ำเสมอ สะท้อนความคุกรุ่นที่ยังหลงเหลืออยู่ในบรรยากาศ หลินฟางที่กำลังยืนง้างฝาลังไม้โบราณในมุมมืดของห้องครัวชะงักมือเล็กน้อย มุมปากของหญิงสาวผุดรอยยิ้มบางเบาที่เต็มไปด้วยความขบขันและอบอุ่นในคราเดียวกัน ในชาติตอนนี้ สามีหนุ่มผู้เคร่งขรึมและเย็นชาต่อคนทั้งโลกผู้นี้ กลายเป็นสุนัขเฝ้าบ้านที่ดุร้ายที่สุดเวลาที่ตระกูลเฉินจอมสูบเลือดสูบเนื้อคิดจะมาหาเรื่อง "ใจเย็นก่อนเถอะครับพี่เหว่ย คนพวกนั้นหน้าหนาเสียยิ่งกว่ากำแพงเมืองจีน ต่อให้เอาส้อมไล่ แกก็คงหาทางมุดหน้าต่างเข้ามาอยู่ดี... อีกอย่าง วันนี้เรามีเรื่องสำคัญกว่าต้องจัดการ" หลินฟางเอ่ยพลออกแรงงัดตะปูตัวสุดท้ายออกจากลังไม้โบราณที่เธอเพิ่งลากออกมาจากซอกลึกที่สุดของมิติลับ เสียงไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่ฝาลังจะเปิดออก เผยให้เห็นห่อผ้าแพรไหมเก่าคร่ำคร่าที่อัดแน่นอยู่ภายใน ลมหายใจของหญิงสาวสะดุดไปชั่วขณะเมื่อสัมผัสได้ถึงไอพลังงานอุ่นวาบที่แผ่ซ่านออกมาจากด้านใน นี่คือสมบัติล้ำค่าชิ้นสุดท้ายที่บรรพบุรุษฝ่ายมารดาของเธอทิ้งเอาไว้ในมิติลับ ก่อนที่ความทรงจำในชาติก่อนจะมืดดับลง จางเหว่ยละสายจากหินลับมีด เขาก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวภรรชาด้วยสัญชาตญาณระแวดระวัง ดวงตาคมกริบกวาดมองไปยังห่อผ้าในลังไม้ด้วยความสนใจ "นั่นคืออะไรครับ ฟางฟาง?" "ของขวัญ... จากบรรพบุรุษที่ท่านทิ้งไว้ให้เราใช้พลิกชีวิตอย่างไรล่ะครับ" หลินฟางค่อยๆ คลี่ผ้าแพรไหมออกอย่างทะนุถนอม ท่ามกลางแสงสลัวยามสายภายในบ้านดิน สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือกล่องไม้จันทน์หอมแกะสลักลวดลายวิจิตรบรรจง เมื่อเปิดฝากล่องออก กลิ่นอายโบราณอันบริสุทธิ์ก็พวยพุ่งออกมาจนทำให้รู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบายอย่างประหลาด ภายในกล่องนั้นแบ่งออกเป็นช่องเล็กๆ และสิ่งที่นอนสงบนิ่งอยู่ภายในแต่ละช่องหาใช่ทองคำหรืออัญมณีล้ำค่าไม่ แต่มันคือ "เมล็ดพันธุ์พืช" จำนวนสิบกว่าเมล็ดที่มีลักษณะแปลกประหลาด เมล็ดหนึ่งมีสีทองอร่ามราวกับประกายแดด อีกเมล็ดมีสีเขียวมรกตใสราวกับหยดน้ำค้าง และยังมีเมล็ดสีแดงเพลิงที่ส่งไออุ่นจางๆ ออกมาตลอดเวลา "นี่มัน... เมล็ดพันธุ์อะไรกัน ทำไมถึงดูประหลาดนัก" จางเหว่ยขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ ในฐานะนายทหารที่เคยผ่านการเดินป่าและใช้ชีวิตกลางแจ้งมาโชกโชน เขาย่อมรู้จักพืชพรรณมาไม่น้อย แต่เมล็ดพันธุ์เหล่านี้กลับไม่อยู่ในตำราพฤกษศาสตร์เล่มไหนที่เขาเคยรู้จักเลยแม้แต่น้อย "มันไม่ใช่พืชธรรมดาแน่นอนครับ" หลินฟางหยิบเมล็ดสีทองขึ้นมาพินิจด้วยความตื่นเต้นระคนทึ่ง ในฐานะที่ชาติก่อนเธอเคยเป็นนักลงทุนสาวผู้คร่ำหวอดอยู่ในตลาดหุ้นและหลงใหลการเก็งกำไรทรัพยากรหายาก เธอย่อมรู้ดีว่า "ความหายาก" คือมูลค่าที่สูงที่สุดในโลก เมล็ดพันธุ์เหล่านี้หากนำไปปลูกในดินวิเศษของมิติลับ มันจะต้องเติบโตเป็นพืชสมุนไพรหายากหรือธัญพืชวิเศษที่ตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงหรือแม้แต่ตลาดมืดจะต้องแย่งกันซื้อด้วยราคามหาศาลอย่างแน่นอน "ถ้าเรานำมันไปเพาะปลูกในมิติลับ ตอนนี้เรามีทั้งน้ำพุวิเศษและดินอุดมสมบูรณ์ ไม่แน่ว่าอีกไม่กี่วันเราอาจจะได้เก็บเกี่ยวผลผลิตที่จะเปลี่ยนฐานะของเราให้กลายเป็นเศรษฐีพันล้านในยุค 80 นี้ก็ได้นะครับ" หญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบตากับสามี รอยยิ้มมั่นใจและดวงตาที่เปล่งประกายความฉลาดเฉลียวของเธอนั้น ทำให้หัวใจของร้อยเอกหนุ่มเต้นระรัวราวกับตีกลองศึก จางเหว่ยไม่ได้สนใจเรื่องความมั่งคั่งระดับพันล้าน สิ่งเดียวที่เขาแคร์คือรอยยิ้มและความสุขของภรรยา มือหนายื่นไปกุมมือเรียวบางที่เปื้อนฝุ่นเล็กน้อยขึ้นมาเช็ดอย่างเบามือ สายตาดุันนั้นทอประกายอ่อนโยนจนแทบละลาย "ไม่ว่าฟางฟางอยากจะทำอะไร ผมจะคอยสนับสนุนและปกป้องคุณเอง ต่อให้คนทั้งโลกบอกว่าเป็นไปไม่ได้ ผมก็จะทำให้มันเป็นจริงให้ดู" เคมีอันอบอุ่นและสายตาที่สื่อความหมายลึกซึ้งระหว่างคนทั้งสองทำให้บรรยากาศในห้องครัวที่เคยอึมครึมพลอบอบอวลไปด้วยความหวานชื่น ทว่า ช่วงเวลาแห่งความสุขมักผ่านไปรวดเร็วเสมอ เสียงเคาะประตูกระด้างดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยจนน่าสะอิดสะเอียนของป้าสะใภ้ใหญ่เฉินที่แผดดังมาจากหน้าบ้าน "หลินฟาง! นังตัวดี! แกหลบหัวอยู่ข้างในใช่ไหม? เปิดประตูเดี๋ยวนี้! อย่าคิดว่าซ่อนตัวอยู่แล้วจะหนีพ้นเรื่องเงินค่าเช่าที่ดินของตระกูลเฉินไปได้!" รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินฟางหายวับไปในพริบตา ดวงตากลมโตฉายแววเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก หญิงสาววางกล่องไม้จันทน์ลงอย่างระมัดระวัง ก่อนจะหันไปสบตากับสามีที่ตอนนี้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงดุจพญายม "ดูเหมือนว่า 'แขกไม่ได้รับเชิญ' จะมาเร็วกว่าที่คิดสินะครับ" หลินฟางเหยียดยิ้มเย็น "ในเมื่อพวกเขารนหาที่เอง วันนี้เรามาต้อนรับพวกเขาสักหน่อยเถอะครับ... ให้สมกับที่ชาติตอนนี้พวกเขาเคยทำกับเราไว้!" หญิงสาวก้าวเดินนำหน้าสามีไปยังประตูหน้าบ้านด้วยท่าทีสง่างามและมั่นใจ โดยที่ซ่อนเมล็ดพันธุ์วิเศษไว้ในกระเป๋าเสื้ออย่างมิดชิด ทว่า เมื่อเธอกระชากประตูเปิดออก ภาพเบื้องหน้ากลับไม่ใช่แค่ป้าสะใภ้ใหญ่เฉินเจ้าเก่า แต่กลับมีร่างของชายวัยกลางคนสวมชุดสูทสีกรมท่าท่าทางมีภูมิฐานคนหนึ่งยืนอยู่ข้างๆ พร้อมกับถือเอกสารบางอย่างในมือด้วยรอยยิ้มมีเลศนัย "สวัสดีคุณหลินฟาง... ผมได้รับมอบหมายจาก 'ท่านประธานใหญ่' ให้มาทวงคืนบ้านหลังนี้ตามกฎหมาย... เพราะฉะนั้น เชิญพวกคุณเก็บกระเป๋าออกไปได้แล้วครับ" **ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของเซียนหุ้นย้อนเวลากันมาโดยตลอดนะครับ**