สามีสายเปย์

"เงินเดือนงวดนี้ทั้งหมด... อยู่ในนี้แล้วครับ ฟางฟาง" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องครัวเล็กๆ กลิ่นหอมกรุ่นของซุปกระดูกหมูตุ๋นรากบัวที่หลินฟางเพิ่งเคี่ยวจนงวดกำลังลอยคละคลุ้งตัดกับบรรยากาศจริงจังตรงหน้า บนโต๊ะไม้เนื้อหยาบปรากฏห่อกระดาษหนังสือพิมพ์เก่าๆ ที่ถูกแกะออกอย่างทะนุถนอม เผยให้เห็นธนบัตรเหรินหมินปี้ปึกใหญ่ ทั้งแบงค์สิบหยวน ห้าหยวน และเศษเหรียญโลหะจำนวนมากที่ถูกนับและจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย สะท้อนถึงหยาดเหงื่อแรงงานและความตั้งใจจริงของร้อยเอกหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าดุดันและไร้ความปรานีในสนามรบ ทว่ากลับยอมจำนนแต่เพียงผู้เดียวต่อหญิงสาวตรงหน้า หลินฟางชะงักมือที่กำลังถือทัพพีไม้ ตะหลิวในมือเกือบหลุดร่วง เธอกะพริบตาปริบๆ มองกองเงินสดตรงหน้าสลับกับใบพักตร์คมคายที่เต็มไปด้วยร่องรอยกร้านแดดของสามี ในชาติภพก่อน... อย่าว่าแต่จะได้เห็นเงินเดือนของจางเหว่ยเลย แม้แต่เงาหัวของเขาเธอก็แทบไม่ค่อยได้พบเจอ ยิ่งไปกว่านั้น เงินเบี้ยเลี้ยงทหารและเงินเดือนทั้งหมดของเขา มักจะถูกป้าสะใภ้ใหญ่เฉินผู้หน้าหนา วางแผนเป่าหูผ่านทางแม่สามีจอมบงการ นำข้ออ้างเรื่อง "ความกตัญญูต่อวงศ์ตระกูล" มาสูบฉีดออกไปจนเกลี้ยงกระเป๋าตั้งแต่ยังไม่ทันข้ามวันจ่ายเงินเดือนด้วยซ้ำ ทิ้งให้เธอต้องก้มหน้าก้มตารับชะตากรรมอดมื้อกินมื้อ และถูกตราหน้าว่าเป็นภรรยาผลาญสมบัติ แต่วันนี้... เวลานี้... จางเหว่ยกลับเลือกที่จะเดินดุ่มๆ เข้ามาในห้องครัว ปลดกระเป๋าผ้าใบเก่งแล้วเทเงินทั้งหมดกองตรงหน้าเธออย่างไร้ข้อแม้ "คุณ... เอาเงินมาให้ฉันหมดนี่ แล้วคุณจะเอาอะไรใช้จ่ายที่ค่ายทหารล่ะคะ... เอ่อ หมายถึง ที่ค่ายทหารล่ะครับ" หลินฟางเผลอหลุดปากใช้คำพูดติดปากจากชาติก่อน เกือบจะหลุดสำเนียงออดอ้อนแบบเดิมออกไป โชคดีที่เธอไหวตัวทัน รีบเปลี่ยนสรรพนามและปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ พร้อมกับเลิกคิ้วมองเขาอย่างไม่เชื่อสายตา จางเหว่ยขยับตัวเล็กน้อย ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่รีดเรียบกริบทำให้ห้องครัวแคบๆ ดูคับแคบลงถนัดตา เขาไม่ได้ตอบคำถามทันที ทว่าดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับทอดมองเธอด้วยประกายความอบอุ่นล้ำลึก ชนิดที่หากเพื่อนทหารร่วมกองร้อยมาเห็นเข้าคงต้องขยี้ตาจนลูกตาแทบหลุด "ผมกินนอนในค่าย อาหารการกินทางกองทัพจัดเตรียมไว้ให้ครบถ้วน บุหรี่ผมก็ไม่สูบ สุราก็ไม่ดื่ม จะเอาเงินไปใช้ทำอะไรที่ไหนกันเล่า" จางเหว่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าจริงจังทุกพยางค์ "อีกอย่าง... เงินก้อนนี้เป็นเงินที่ผมหามาได้ด้วยหยาดเหงื่อ มันควรจะอยู่กับคนที่ทำหน้าที่ดูแลบ้านหลังนี้อย่างแท้จริง ไม่ใช่ถูกโยนไปให้พวกคนหน้าหนาที่คอยแต่จะมาสูบเลือดสูบเนื้อพวกเรา" คำว่า 'คนหน้าหนา' ของร้อยเอกจางเหว่ย ทำให้หลินฟางเกือบหลุดหัวเราะพรืดออกมา ใครจะคาดคิดว่านายทหารผู้เคร่งขรึมและยึดมั่นในระเบียบวินัยอย่างเคร่งครัด จะกลายร่างเป็นพวกเกลียดญาติจอมสูบเลือดได้แนบเนียนขนาดนี้ ทว่าลึก ลงไปในอกของหญิงสาว ความรู้สึกอุ่นวาบซ่านก็แผ่กระจายขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ มันไม่ใช่แค่เรื่องของตัวเงิน แต่เป็นการแสดงออกถึงความไว้วางใจและการยืนหยัดเคียงข้างเธออย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาดของสามีคนนี้ "คุณพูดเองนะว่าให้ฉันจัดการทั้งหมด" หลินฟางหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แบบฉบับนักเก็งกำไรผู้กุมความลับแห่งยุคปรากฏขึ้นที่มุมปาก เธอเอื้อมมือเรียวบางออกไปกวาดปึกธนบัตรเหล่านั้นเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วก่อนที่เขาจะเปลี่ยนใจ "ถ้าเอามาไว้ที่ฉันแล้ว อย่ามาบ่นทีหลังนะว่าฉันเอาเงินไปละลายทิ้งกับเรื่องแปลกๆ ล่ะ" "ต่อให้คุณจะเอาไปเผาเล่น ผมก็หามาให้คุณใหม่ได้" จางเหว่ยตอบกลับทันควันอย่างไร้ความลังเล น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นเต็มไปด้วยความหนักแน่นที่ทำให้หัวใจของหลินฟางกระตุกวูบ นี่ไม่ใช่คำหวานเลี่ยนเรี่ยราดตามละครวิทยุยุคแปดสิบ แต่มันคือคำสัญญาจากลูกผู้ชายที่พร้อมจะเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องครอบครัว หลินฟางสูดลมหายใจเข้าลึก ภายในใจคำนวณตัวเลขอย่างรวดเร็ว เงินเดือนร้อยเอกระดับเขาในยุค 1980 นี้ถือว่าไม่น้อยเลยทีเดียว ประกอบกับเงินเก็บก้อนก่อนที่เธอแอบเอาออกมาจากมิติลับเพื่อหมุนเวียนทำกำไรจากการค้าขายในตลาดมืด ยามนี้ทุนรอนในมือของเธอพุ่งทะยานขึ้นถึงจุดที่จะสามารถขยับขยายแผนการใหญ่ได้แล้ว! "ดีมาก ในเมื่อคุณไว้ใจฉันขนาดนี้ ฉันก็จะไม่ทำให้คุณผิดหวังแน่นอนครับ... เอ๊ย... ค่ะ... ไม่ใช่สิ ฉันหมายถึง ฉันจะไม่ทำให้คุณผิดหวังแน่นอนครับ!" หลินฟางเกือบหลุดคำพูดติดปากอีกรอบจนต้องรีบแก้เขินด้วยการค้อนใส่สามีวงใหญ่ จางเหว่ยหลุดหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่นานๆ ครั้งถึงจะได้ยิน รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากทำให้ใบหน้าคมคายนั้นดูอ่อนโยนลงถนัดตา เขายื่นมือหนาออกไปหมายจะลูบกลุ่มผมนุ่มของภรรยา ทว่าจังหวะนั้นเอง... *ก๊อกๆๆ!* เสียงทุบประตูด้านนอกดังขึ้นอย่างรุนแรงและไร้มารยาท ตามมาด้วยเสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยจนน่าสะอิดสะเอียน ซึ่งดังทะลุกำแพงดินเข้ามาโดยไม่ต้องรอให้เจ้าของบ้านอนุญาต "หลินฟาง! นังตัวดี! แกอยู่ในบ้านใช่ไหม เปิดประตูเดี๋ยวนี้บ้านะยะ! ฉันรู้ว่าแกอยู่!" เสียงของป้าสะใภ้ใหญ่เฉินแผดลั่นราวกับนกแสกบาดคอ ดังลั่นไปทั่วทั้งตรอกซอยแคบๆ จนชาวบ้านละแวกนั้นต่างพากันชะโงกหน้าออกมาจากหน้าต่างด้วยความอยากรู้อยากเห็น รอยยิ้มอุ่นๆ บนใบหน้าของร้อยเอกจางเหว่ยเลือนหายไปในพริบตา แววตาคมกริบแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก รังสีอำมหิตที่สะสมมาจากการสนามรบถูกปลดปล่อยออกมาอย่างไม่ปิดบัง จนอุณหภูมิในห้องครัวลดฮวบลงทันที หลินฟางหรี่ตาลง รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปาก ช่างบังเอิญเสียจริง เงินเดือนเพิ่งจะเข้ามือ ป้าสะใภ้ใหญ่จอมปล้นสดก็วิ่งกระโจนเข้ามาหาที่ตายถึงหน้าประตูบ้านเสียแล้ว! หญิงสาวก้มมองปึกธนบัตรในมือ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับสามีผู้พร้อมจะพังกำแพงไปบดขยี้ศัตรูได้ทุกเมื่อ... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของเซียนหุ้นย้อนเวลากันมาโดยตลอดนะครับ