งานแต่งที่เรียบง่ายแต่สะเทือนเลื่อนลั่น

“จะรีบจดทะเบียนสมองกลวงอะไรกันตอนนี้! หลินฟาง เจ้าเด็กอกตัญญู คิดจะหนีพ้นเงื้อมมือตระกูลเฉินของพวกเราหรือไง!” เสียงแหลมสูงบาดแก้วหูของป้าสะใภ้ใหญ่เฉินดังแผดก้องทะลุกรอบประตูไม้เก่าคร่ำคร่าของสำนักงานทะเบียนราษฎร์ประจำคอมมูน หล่อนพุ่งตัวเข้ามาด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความโกรธเกรี้ยวจนปิ่นปักผมเอียงกระفง เครื่องแต่งกายที่มักโอ้อวดความมั่งคั่งเล็กๆ น้อยๆ ในหมู่บ้านยามนี้กลับดูน่าสมเพชยิ่งนักเมื่อเทียบกับแววตาโลภแกมตื่นตระหนก หลินฟางไม่แม้แต่จะชายตามองร่างท้วมที่กำลังพยายามพุ่งเข้ามาคว้าแขน เธอเพียงแค่ขยับไหล่เบี่ยงหลบอย่างนิ่มนวล ราวกับรังเกียจที่จะให้สิ่งสกปรกมาแปเปื้อนเสื้อผ้าเนื้อดีที่เธอเพิ่งหยิบออกมาจากมิติลับเมื่อเช้า “ป้าสะใภ้ใหญ่ สำนักงานทะเบียนราษฎร์ไม่ใช่ตลาดสดในหมู่บ้าน ที่ท่านจะมาแหกปากโวยวายอย่างไร้มารยาทเช่นนี้” น้ำเสียงของหลินฟางราบเรียบ เย็นเยียบ และทรงพลังพอกจะทำให้คนที่กำลังจะพุ่งเข้ามาต้องชะงักกึก “อีกอย่าง ฉันบรรลุนิติภาวะแล้ว การแต่งงานและการย้ายทะเบียนบ้านเป็นสิทธิ์ตามกฎหมายของฉัน จะเกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลเฉินของพวกท่านด้วยเล่า?” “เกี่ยวข้องสะสิ! แกกินข้าวแดงแกงร้อนในบ้านฉันมาหลายปี พ่อแม่แกตายจากไปทิ้งหนี้สินไว้ ใครเป็นคนแบกรับ? ถ้าแกแต่งงานออกไปแล้วใครจะทำงานในไร่ ใครจะหาเงินมาส่งเสียลูกชายฉันสอบเข้ามหาวิทยาลัย!” ป้าสะใภ้ใหญ่เฉินแผดเสียงกรีดร้อง ไม่สนสายตาของชาวบ้านและเจ้าหน้าที่รัฐที่เริ่มหันมามองด้วยความสนใจ ในยุคปี 80 เช่นนี้ การแต่งงานไม่ใช่แค่เรื่องของคนสองคน แต่เป็นเรื่องของหน้าตาและอำนาจต่อรองในชุมชน ป้าสะใภ้ใหญ่หมายมั่นปั้นมือจะใช้หลินฟางเป็นเครื่องมือแลกสินสอดก้อนโตจากพ่อม่ายลูกติดในหมู่บ้านข้างเคียง เพื่อเอาเงินมาเป็นทุนให้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวน ดังนั้น การที่หญิงสาวแอบมาจดทะเบียนสมอง (ทะเบียนสมรส) และจัดพิธีแต่งงานเงียบๆ กับนายทหารหนุ่มจากนอกพื้นที่ จึงเท่ากับการตบหน้าตระกูลเฉินฉาดใหญ่กลางลานหมู่บ้าน ทว่า… น่าเสียดายที่ป้าสะใภ้ใหญ่มาช้าไปก้าวเดียว หมึกสีแดงบนเอกสารทะเบียนสมรสยังไม่ทันแห้งสนิทด้วยซ้ำ ร่างสูงโปร่งในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่รีดเรียบกริบไร้รอยยับก็ก้าวออกมาจากโต๊ะเจ้าหน้าที่ ร้อยเอกจางเหว่ยขยับตัวยืนบังภรรยาหมาดๆ ไว้เบื้องหลังอย่างเป็นธรรมชาติ สัญชาตญาณความเป็นนักรบและผู้ชายที่ปกป้องคนของตัวแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา จางเหว่ยไม่ได้ตะโกนหรือแสดงท่าทีเกรี้ยวกราด แต่ดวงตาคมกริบราวกับใบมีดที่ผ่านสนามรบมาโชกโชนคู่นั้นกวาดมองป้าสะใภ้ใหญ่เพียงครั้งเดียว ก็ทำให้อีกฝ่ายสะท้านเฮือก เผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว “สหายเฉิน” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นอย่างสุขุม “โปรดสำรวมวาจาและกิริยาด้วย นี่คือสถานที่ราชการ และที่สำคัญที่สุด…” จางเหว่ยเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะโอบไหล่บางของหลินฟางเข้าหาตัวอย่างทะนุถนอม สายตาที่ทอดมองภรรยาเต็มไปด้วยความอบอุ่นล้ำลึกที่ตัดกันอย่างสิ้นเชิงกับความเย็นชาเมื่อครู่ “…เธอคือภรรยาตามกฎหมายของผม หากใครยังกล้าสร้างความวุ่นวายหรือมารังแกเธออีกแม้แต่ปลายนิ้ว ผมคงต้องใช้สิทธิ์ของนายทหารกองประจำการในการปกป้องครอบครัวตามกฎหมายบ้านเมือง” คำขู่ที่มาพร้อมกับรัศมีคุกคามระดับกองร้อยทำเอาป้าสะใภ้ใหญ่หน้าซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริก หล่อนรู้ดีว่าทหารหนุ่มผู้นี้ไม่ใช่คนที่จะมาขู่เล่นๆ ยศร้อยเอกในยุคนี้มีน้ำหนักมากพอที่จะกดดันคนบ้านนอกอย่างพวกหล่อนให้เดือดร้อนได้ง่ายๆ “แก… นังตัวดี แกจำไว้เถอะ!” ป้าสะใภ้ใหญ่ชี้หน้าหลินฟางด้วยความแค้นเคืองปนหวาดกลัว ก่อนจะสะบัดก้นเดินหนีหายไปจากสำนักงานทะเบียนอย่างรวดเร็วท่าเสียงซุบซิบของชาวบ้าน หลินฟางมองตามหลังร่างที่กำลังเดินหนีด้วยมุมปากที่ยกยดขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาที—นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น ตระกูลเฉินที่สูบเลือดสูบเนื้อครอบครัวเธอไปในชาติก่อน ทีละคน… พวกมันจะต้องชดใช้คืนทั้งต้นทั้งดอก “เจ็บใจไหมครับ?” เสียงทุ้มกระซิบข้างหู พร้อมกับฝ่ามือหนาที่ยื่นผ้าเช็ดหน้าสะอาดสะอ้านมาให้ แม้ว่าหลินฟางจะไม่ได้เสียน้ำตาเลยแม้แต่หยดเดียวก็ตาม หลินฟางหันไปมองสามีป้ายแดง เธอกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “เจ็บใจอะไรกันเล่าคะสหายจาง? คนที่ควรจะอกแตกตายไม่ใช่ฉันเสียหน่อย” เธอยื่นมือไปรับผ้าเช็ดหน้ามาถือไว้ พลางสำรวจใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของสามี ในชาติก่อน เธอถูกบังคับให้แต่งงานกับชายแก่โรคจิตเพื่อแลกกับเงินห้าสิบหยวน ชีวิตจบลงอย่างน่าอนาถในห้องเช่าแคบๆ แต่ในชาตินี้ เธอกลับได้สามีหนุ่มรูปงาม ตำแหน่งหน้าที่การงานมั่นคง และที่สำคัญ… เขาพร้อมจะยืนเคียงข้างเธอเพื่อฟาดฟันกับอุปสรรคทุกรูปแบบ “งานแต่งงานวันนี้เรียบง่ายเสียจนน่าตกใจเลยนะคุณว่าไหม?” หลินฟางเปลี่ยนเรื่อง พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ไม่มีโต๊ะจีนรื่นเริง ไม่มีแขกเหรื่อร้อยคน มีเพียงการจดทะเบียนสมรสและคำอวยพรสั้นๆ จากเจ้าหน้าที่รัฐ “แต่จริงจังที่สุดในชีวิตผม” จางเหว่ยตอบทันควันโดยไม่ต้องคิด สายตาจริงจังจนหลินฟางต้องเป็นฝ่ายหลบตา “ผมไม่มีพิธีรีตองใหญ่โตให้คุณอวดใคร แต่ผมสัญญาว่า ทุกหยาดเหงื่อและทุกความตั้งใจของผม จะไม่ทำให้คุณต้องลำบากอีกเด็ดขาด” หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาในอก ความรู้สึกโดดเดี่ยวที่แบกรับมาตลอดตั้งแต่ย้อนเวลากลับมาคลายตัวลงทีละน้อย สัมผัสได้ถึงความจริงใจที่บริสุทธิ์จากชายหนุ่มตรงหน้า “ถ้าอย่างนั้น… สามีคะ” หลินฟางยิ้มหวานประกายระยิบระยับในดวงตา “ในเมื่อเราจดทะเบียนกันเรียบร้อยแล้ว ในฐานะภรรยา ฉันว่าเราควรกลับไปบ้านหลังน้อยของเรา แล้วฉลองการเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยฝีมือฉันดีกว่าไหมคะ?” จางเหว่ยพยักหน้ารับอย่างว่าง่ายทันที “ฟังคุณทุกอย่างครับ” ทั้งคู่เดินเคียงคู่กันออกจากสำนักงานทะเบียนราษฎร์ มุ่งหน้ากลับบ้านพักรับรองนายทหารหลังเล็กที่แม้จะเก่าและคับแคบ แต่กลับอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของอนาคตที่สดใส หลินฟางแอบดึงวัตถุดิบชั้นเลิศออกจากมิติลับอย่างเงียบเชียบ—เนื้อหมูสามชั้นติดมันชั้นดีที่หาไม่ได้ในตลาดภายนอก เห็ดหอมแห้งคุณภาพเยี่ยม และเครื่องเทศสมุนไพรจีนสูตรลับเฉพาะ ไม่นานนัก กลิ่นหอมเย้ายวนของ “หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง” (หงเซ่าโวว) สูตรเข้มข้นที่เคี่ยวจนน้ำตาลเคี่ยวเคลือบเนื้อหมูจนเป็นเงาฉ่ำ สีสันแดงก่ำน่ารับประทาน ก็โชยฟุ้งกระจายทะลุกรอบหน้าต่างไม้เก่าๆ ลอยไปตามสายลมยามบ่าย อบอวลไปทั่วทั้งตรอกและบ้านพักใกล้เคียง จนเพื่อนบ้านต่างต้องสูดปากกลืนน้ำลายด้วยความหิวโหย กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์นี้รุนแรงเสียจนทำให้คนที่เดินผ่านไปมาต้องหยุดฝีเท้า ทว่า ในขณะที่จางเหว่ยกำลังจะยื่นมือไปหยิบตะเกียบเพื่อลิ้มลองฝีมือภรรยาคนสวยเป็นมื้อแรกหลังแต่งงาน เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นอย่างกะทันหัน… *ก๊อกๆๆ!* จางเหว่ยขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความขัดใจ ขณะที่หลินฟางชะงักมือที่กำลังตักข้าว เธอลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูด้วยความสงสัยว่าใครกันที่มารบกวนในเวลาเช่นนี้ เมื่อบานประตูเปิดออก ร่างของหญิงสาวในชุดเครื่องแบบทหารราบหญิงคนหนึ่งก็ก้าวพรวดพราดเข้ามาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก หอบหายใจสะท้าน พร้อมกับคำพูดที่ทำให้บรรยากาศแสนสุขในห้องหยุดชะงักลงทันที “ร้อยเอกจาง! หัวหน้ากองสั่งด่วนให้คุณกลับเข้าค่ายทหารเดี๋ยวนี้ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว… มีคนพบบัญชีลับและตู้เซฟปริศนาถูกขุดพบใต้ถุนบ้านพักของตระกูลเฉิน และชื่อในเอกสารผู้ถือครองกรรมสิทธิ์ที่ดินทั้งหมด… คือชื่อของคุณแม่สามีคุณที่เพิ่งเสียชีวิตไป!” —– ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับแผนการพลิกชีวิตของหลินฟางในตอนนี้นะครับ