คืนวันหลังแต่งงาน

ไอความร้อนระอุจากเตาถ่านก้อนโตผสมผสานกับกลิ่นอายของไอน้ำที่ลอยกรุ่นมาจากหม้อดินเผาใบยักษ์ ช่วยขับไล่ความหนาวเหน็บยามค่ำคืนของเดือนตุลาคมในมณฑลทางเหนือให้มลายหายไปจนสิ้น ภายในห้องหับคับแคบที่ประดับด้วยผ้าปูเตียงสีแดงสดตามธรรมเนียมการแต่งงาน หลินฟางกำลังนั่งนิ่งอยู่บนขอบเตียง มือเรียวบางทั้งสองข้างประสานกันไว้ที่หน้าตัก ดวงตาคู่คมกวาดมองสำรวจไปรอบห้องด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ชาติก่อนในเวลานี้ นางคือหญิงสาวผู้โง่งงและหวาดกลัว ขดตัวร้องไห้อยู่มุมห้องด้วยความชอกช้ำระทมจากการถูกบังคับให้แต่งงานเพื่อล้างหนี้ แต่วันนี้... ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว แอด... เสียงประตูไม้เนื้อแข็งถูกผลักเปิดออกเบาๆ พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของร้อยเอกจางเหว่ยที่ก้าวเข้ามาในห้อง นายทหารหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาดและเย็นชาในค่ายทหาร บัดนี้กลับมีท่าทีเก้ๆ กังๆ อย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าคมคายขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อยยามที่ดวงตาคู่คมปะทะเข้ากับร่างของภรรหาสาว จางเหว่ยไม่ได้พูดอะไรในทันที เขาวางอ่างไม้สำหรับล้างหน้าที่ถือมาลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าเสียงดังจะทำให้ภรรยาตกใจ ก่อนจะค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกราวกับกำลังรวบรวมความกล้าทั้งหมดในชีวิตเพื่อเอ่ยปาก "ฟางฟาง... เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ดื่มน้ำอุ่นสักหน่อยก่อนนะครับ" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความอ่อนโยนจนแทบไม่เหลือเค้าโครงของนายทหารผู้ดุดันทำให้หลินฟางเงยหน้าขึ้นสบตา เขานำแก้วเคลือบสังกะสีใส่น้ำอุ่นจัดยื่นมาตรงหน้า นางรับมาถือไว้ สัมผัสอุ่นๆ จากแก้วแผ่ซ่านเข้ามาถึงฝ่ามือ และลามไปถึงหัวใจที่ด้านชามานานแสนนาน "ขอบคุณค่ะ... อ้อ ขอบคุณครับพี่เหว่ย" หลินฟางเกือบเผลอหลุดคำพูดติดปากในยุคปัจจุบันออกมา รีบแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเห็นรอยยิ้มเอ็นดูที่ระบายอยู่บนมุมปากหนาของสามี จางเหว่ยไม่ได้ถือSสา เขาขยับตัวนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตัวเตี้ยใกล้ๆ แทนที่จะขึ้นมาบนเตียงทันที แสดงออกถึงความให้เกียรติและทะนุถนอมอย่างยิ่งยวด มือหยาบกร้านจากการฝึกฝนและจับอาวุธยกขึ้นเกาท้ายทอยตัวเองแก้เขิน "เรื่องงานเลี้ยงต้อนรับที่บ้านใหญ่เมื่อกลางวัน... ผมรู้ว่าแม่และป้าสะใภ้ใหญ่เฉินพูดจาไม่เข้าหูคุณหลายเรื่อง หากไม่ใช่เพราะติดภารกิจด่วนที่กองร้อย ผมคงไม่ปล่อยให้คุณต้องเผชิญหน้ากับคนพวกนั้นตามลำพังแน่ ต่อไปนี้... ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มารังแกภรรยาของจางเหว่ยอีกเด็ดขาดครับ" น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและจริงจัง ดวงตาคมกริบฉายแวววาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธยามนึกถึงท่าทีของญาติผู้พี่อย่างป้าสะใภ้ใหญ่ ที่จงใจพูดจาเหน็บแนมหลินฟางเรื่องสินสอดและภูมิหลังครอบครัว หลินฟางหรี่ตามองสามีหนุ่มผู้ซื่อตรงคนนี้ ในชาติก่อนนางไม่เคยรู้เลยว่าภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยนั้น จางเหว่ยคอยปกป้องนางอยู่ห่างๆ มาโดยตลอด จนกระทั่งวันที่เขาต้องจากไปในหน้าที่ "พี่เหว่ยไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ... เอ่อ ห่วงหรอกครับ" หลินฟางอมยิ้ม นางแกล้งขยับเข้าไปใกล้เขาอีกนิด กลิ่นกายสะอาดสะอ้านผสมกลิ่นอายบุรุษเพศโชยเข้าจมูก "คนอย่างหลินฟางในตอนนี้ ไม่ใช่คนเดิมที่จะยอมให้ใครมาเคี้ยวต้มกินได้ง่ายๆ อีกต่อไปแล้ว ป้าสะใภ้ใหญ่เฉินอยากได้ข้าวสารสิบชั่งจากบ้านเราเรอะ? ฝันไปเถอะค่ะ... เอ้ย ฝันไปเถอะครับ!" จางเหว่ยหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ดวงตาที่เคยคมปลาบอ่อนแสงลงจนแทบละลาย เขายื่นมือหนามาลูบกลุ่มผมนุ่มของภรรหาสาวอย่างเบามือ สัมผัสที่อบอุ่นนั้นทำให้หัวใจของหญิงสาวสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ "ผมเชื่อว่าคุณทำได้... แต่จำไว้นะครับ มีอะไรให้บอกผม สามีคนนี้มีไว้ให้คุณใช้งาน ไม่ใช่มีไว้แค่ประดับบ้าน" คำพูดเรียบง่ายแต่ทรงพลังนี้เกือบทำให้หลินฟางน้ำตาซึม นางรู้ดีว่าในยุค 80 ที่ผู้ชายเป็นใหญ่ การที่สามีพูดจาให้เกียรติและพร้อมหนุนหลังภรรยาเช่นนี้หายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร แต่นางไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอที่รอให้สามีปกป้องฝ่ายเดียว ในมิติลับของนางตอนนี้ มีทั้งแป้งสาลีชั้นดี น้ำตาลทรายขาวบริสุทธิ์ เนื้อหมูสามชั้นคัดพิเศษ และสินค้าหายากอีกเพียบที่พร้อมจะถูกนำออกมาแปลงเป็นความมั่งคั่ง เพื่อตบหน้าบรรดาญาติจอมสูบเลือดให้หน้าหงาย "ถ้าพี่พูดแบบนี้แล้ว... งั้นคืนนี้เรามาคุยเรื่อง 'แผนการใหญ่' กันดีกว่าค่ะ" หลินฟางเปลี่ยนเรื่อง ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยสัญชาตญาณของนักเก็งกำไรในร่างหญิงสาว "แผนการใหญ่?" จางเหว่ยเลิกคิ้วสูงอย่างแปลกใจ "ใช่ค่ะ... เงินเดือนทหารของพี่รวมกับเบี้ยเลี้ยง ถึงจะพอยาไส้ในเมืองหลวง แต่ถ้าเราอยากมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีระดับเศรษฐี มีบ้านอิฐหลังใหญ่ ไม่ต้องก้มหัวให้ใคร เราต้องเริ่มจากการค้าขาย" หลินฟางโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูเขา ลมหายใจอุ่นๆ รดต้นคอหนาจนจางเหว่ยตัวเกร็ง "พรุ่งนี้เช้า... ฉันจะทำ 'ซาลาเปาไส้หมูสับสูตรพิเศษ' ออกไปขายที่ตลาดมืดรับอรุณ รับรองว่าเงินจะไหลมาเทมาจนพี่นับไม่ทันแน่!" จางเหว่ยยังไม่ทันได้เอ่ยปากทักท้วงถึงความเสี่ยงของการค้าขายใต้ดิน ทันใดนั้นเอง... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวท่ามกลางความเงียบสงัดยามวิกาล ตามมาด้วยเสียงแหลมปรี๊ดของป้าสะใภ้ใหญ่เฉินที่แผดลอยทะลุกำแพงเข้ามา "หลินฟาง! นังตัวดี! แกเปิดประตูเดี๋ยวนี้เลยนะ! ฉันรู้ว่าพวกแกยังไม่นอน ได้ยินว่าพวกแกซ่อนแป้งขาวไว้ในห้องนี้ใช่ไหมคาย?! ส่งมาให้ฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่งั้นฉันจะแหกปากฟ้องคอมมิวนิตี้ประจำหมู่บ้านว่าพวกแกแอบซ่อนเสบียงหลวง!" บรรยากาศหวานชื่นในห้องหับพลันมลายหายไปในพริบตา จางเหว่ยขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าคมคายทะมึงทึงด้วยความโมโหที่ถูกรบกวนในคืนเข้าหอ แต่ทว่า... หลินฟางกลับแย้มยิ้มเหยียดที่มุมปาก แววตาคู่คมฉายประกายความสนุกสนานออกมาราวกับแมวที่กำลังเจอหนูอ้วนวิ่งเข้าปาก ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นไปกับก้าวแรกของการเอาคืนและสร้างเนื้อสร้างตัวของหลินฟางในตอนนี้นะครับ --- *(โปรดติดตามตอนต่อไป...)* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ "เซียนหุ้นย้อนเวลา" เสมอนะครับ