ธุรกิจแรกในเมือง

เสียงนับธนบัตรใบเก่าที่ยับยู่ยี่ดัง *แกรก... แกรก...* เป็นจังหวะเดียวกับเสียงกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ของชายวัยกลางคนผู้เป็นเจ้าของตึกแถวเก่าคร่ำครึริมถนนสายรองของอำเภอ “เงินสดสองร้อยหยวนถ้วน... สัญญาเช่าหเดือนนี้ลงชื่อตรงนี้สินะครับ เถ้าแก่หวัง” หลินฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มั่น and ฉับ3น ดวงตากลมโตเป็นประกายเจิด Cงลวดลายความเฉียบแหลมของนักเก็งกำไรยุค 80 ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าสะโอดสะองที่เริ่มมีน้ำมีนวลขึ้นหลังจากได้รับการบำรุงด้วยวัตถุดิบชั้นดีจากมิติลับ เถ้าแก่หวังมองหน้าหญิงสาวรุ่นราวคราวลูกด้วยความประหลาดใจแกแกมระแวง ในยุคที่ข้าวยากหมากแพง ผู้คนต่างเก็บหอมรอมริบเงินหยวนทุกเหมา แต่ภรรยาของนายทหารหนุ่มผู้นี้กลับหอบเงินสดก้อนโตมาวางฟาดบนโต๊ะเพื่อขอเช่าตึกร้างที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง เนื่องจากเคยมีข่าวลือว่าฮวงจุ้ยไม่ดี ค้าขายอะไรก็เจ๊ง “แม่นางหลิน... ข้าต้องเตือนเจ้าด้วยความหวังดี ตึกนี้คนเช่ามากี่รายก็ต้องม้วนเสื่อกลับบ้านภายในสามเดือน เจ้าแน่ใจแล้วหรือว่าจะเอาเงินหยวนหยาดเหงื่อมาละลายทิ้งที่นี่?” เถ้าแก่หวังเอ่ยเตือนพลางลูบเคราหย็องกรอบของตน “คนอื่นเจ๊งไม่ได้แปลว่าข้าจะเจ๊งนี่ครับ... เอ้ย, นี่คะ... เอ่อ หมายถึง เถ้าแก่ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ดวงคนเราไม่เหมือนกัน” หลินฟางเกือบเผลอหลุดปากพูดสำนวนสมัยใหม่ แต่ก็รีบปรับน้ำเสียงให้เข้ากับยุคสมัยทันที เธอแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มนั้นไม่ได้ดูอ่อนต่อโลก แต่เปี่ยมด้วยความมั่นใจชนิดที่ต่อให้เซียนหุ้นวอลล์สตรีทมาเห็นก็ยังต้องยอมสยบ ในขณะเดียวกัน ด้านหลังของหลินฟาง ร้อยเอกจางเหว่ยยืนนิ่งสงบดั่งภูผา ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มขับเน้นให้ไหล่กว้างและเอวสอบดูทรงพลัง สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวลาดตระเวนกวาดมองรอบอาคารเพื่อประเมินความปลอดภัยและจุดอับสายตาอย่างเป็นมืออาชีพ แม้ภายนอกเขาจะดูเย็นชาและเข้าถึงยาก แต่ทว่าปลายนักษ์ใหญ่ของเขากลับเอื้อมไปกุมมือเรียวบางของภรรชาไว้หลวมๆ คอยให้การสนับสนุนและถ่ายทอดความอบอุ่นให้อย่างเงียบเชียบ เป็นการกระทำที่แสดงออกถึงความคลั่งรักและห่วงใยภรรยาชนิดที่ต่อให้ไม่ต้องเอ่ยปากก็สัมผัสได้ “ถ้าเมียข้าบอกว่าจะทำ ก็คือต้องทำ” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นสั้นๆ ทำเอาเถ้าแก่หวังสะดุ้งโหย่ง รีบพยักหน้ารับหงึกๆ ไม่กล้าท้วงติงอันใดอีกต่อหน้าสายตาดุดันคู่นั้น คล้อยหลังการทำสัญญาเช่า หลินฟางไม่ได้รอช้า เธอและจางเหว่ยลงมือปรับปรุงร้านทันที ภายในเวลาไม่ถึงสองวัน ตึกแถวเก่าคร่ำครึก็ถูกเนรมิตใหม่ด้วยฝีมือการจัดวางสินค้าอย่างมีกลยุทธ์ที่ล้ำหน้ากว่าคนยุคเดียวกันนับสิบปี ป้ายไม้สักแกะสลักคำว่า **"ร้านสะดวกซื้อสารพัดประโยชน์หลินฟาง"** ถูกแขวนขึ้นเหนือประตูอย่างสง่างาม สินค้าล็อตแรกที่นำมาวางจำหน่าย ไม่ใช่สินค้าธรรมดาทั่วไปตามสหกรณ์รัฐ แต่เป็นสินค้าคัดเกรดพรีเมียมที่หลินฟางแอบดึงออกมาจากมิติลับผสมผสานกับสินค้าในยุคปัจจุบันที่ถูกแกะฉลากออกอย่างแนบเนียน ทั้งแป้งสาลีเนื้อละเอียดบริสุทธิ์ น้ำมันพืชสะอาดไร้กลิ่นหอมชวนคลื่นไส้ น้ำตาลทรายขาวบริสุทธิ์เกรดส่งออก และที่เด็ดที่สุดคือ "สบู่หอมสมุนไพรสูตรโบราณ" ที่ส่งกลิ่นหอมละมุนตลบอบอวลไปทั่วทั้งตรอกซอกซอย “นี่มันกลิ่นอะไรกันหอมขนาดนี้? หอมเหมือนดอกไม้ป่าผสมน้ำผึ้งเลย!” เสียงอุทานของหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งดังขึ้นที่หน้าร้าน นางคือป้าจู แม่ค้าขายผักคนอืดอาดประจำตลาดที่มักจะชอบนินทาชาวบ้านเป็นกิจวัตร แต่ในตอนนี้ สองเท้าของนางกลับก้าวเข้ามาหยุดยืนขวางหน้าร้านของหลินฟางโดยอัตโนมัติ ราวกับมีแม่เหล็กพลังสูงดึงดูดไว้ “ป้าจูครับ เชิญแวะชมก่อนได้ สินค้าของเราคัดสรรมาเป็นพิเศษเพื่อชาวบ้านย่านนี้โดยเฉพาะ ช่วงนี้เปิดร้านใหม่ มีส่วนลดพิเศษสำหรับลูกค้ากลุ่มแรกด้วยนะครับ” หลินฟางส่งยิ้มหวานหยด ท่าทางคล่องแคล่วเป็นกันเองราวกับแม่ค้ามือโปรกลับชาติมาเกิด ป้าจูกวาดสายตามองไปบนชั้นวาง ดวงตาฝ้าฟางเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเห็นสภาพสินค้าที่สะอาดสะอ้านไร้ที่ติ ผิดกับสินค้าขึ้นราตามร้านค้าของรัฐบาลอย่างสิ้นเชิง ยิ่งได้กลิ่นหอมของสบู่สมุนไพรที่เตะจมูกเข้าอย่างจัง มือหยาบกร้านก็เอื้อมไปหยิบก้อนสบู่ขึ้นมาสูดดมด้วยความเคลิบเคลิ้มทันที “โอ๊ยแม่เจ้า! สบู่บ้าอะไรเนี่ย เนื้อเนียนละเอียดแถมหอมติดมือขนาดนี้ ขายยังไงแม่สาวน้อย?” “ก้อนละสองเหมาครับป้า... แต่ถ้าซื้อคู่กับน้ำมันพืชขวดนี้ วันนี้ผม... เอ้ย ดิฉันลดให้พิเศษเหลือเพียงสามเหมาห้าเฟินเท่านั้น!” หลินฟางยิ้มกริ่ม งัดกลยุทธ์การขายแบบ *Bundling (การขายพ่วง)* มาใช้ ซึ่งเป็นไม้ตายที่คนยุค 80 ไม่มีทางตามทัน ชาวบ้านคนอื่นๆ ที่เดินผ่านไปมาเริ่มได้กลิ่นหอมและเห็นป้าจูยืนถือสินค้าตาเป็นประกาย ต่างก็กรูเข้ามามุงหน้าร้านอย่างรวดเร็ว เสียงซุบซิบนินทาเปลี่ยนเป็นเสียงแย่งกันหยิบจับสินค้าด้วยความตื่นตื่นเต้น เงินเหมาและเงินเฟินถูกควักออกมาจากกระเป๋าเสื้อนับไม่ถ้วน บรรยากาศภายในร้านคึกคักราวกับมีงานเทศกาล สินค้าล็อตแรกที่คิดว่าจะขายได้สักสามวัน กลับถูกกวาดเกลี้ยงแผงภายในเวลาไม่ถึงสองชั่วโมง! จางเหว่ยยืนกอดอกพิงกรอบประตูมองภรรยาคนเก่งที่กำลังยุ่งอยู่กับการทอนเงินและกล่าวขอบคุณลูกค้าด้วยรอยยิ้มภาคภูมิใจ มุมปากหยักลึกยกยดขึ้นเล็กน้อย ภรรยาตัวน้อยของเขาช่างน่าทึ่งเสียจริง ทำเอาเขารู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุดในสามโลก ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังชื่นมื่นและกระป๋องใส่เงินเริ่มหนักอึ้งไปด้วยธนบัตร ร่างท้วมคุ้นตาของใครบางคนก็แหวกฝูงชนเข้ามาด้วยใบหน้าบึ้งตึง ดวงตากวาดมองร้านค้าที่ขายดิบขายดีด้วยความอิจฉาริษยาจนร้อนรุ่มไปทั้งอก “ยัยตัวซวยหลินฟาง! แกเอาเงินที่ไหนมาเปิดร้านหรูหราขนาดนี้? แล้วของพวกนี้... แกไปขโมยมาจากไหน คายความจริงมาเดี๋ยวนี้นะอีหลานอกตัญญู!” เสียงแหลมสูงปรี๊ดที่คุ้นเคยดังแผดขึ้นทำลายบรรยากาศอันชื่นบาน ป้าสะใภ้ใหญ่เฉินยืนเท้าสะเอวชี้หน้าหลินฟางด้วยความโกรธเกรี้ยว ด้านข้างมีลุงใหญ่ยืนทำหน้าถมึงทึงจ้องมองเข้ามาในร้านด้วยสายตาดุร้ายหมายจะพังข้าวของ หลินฟางหุบยิ้มทันที แววตาคู่สวยเปลี่ยนเป็นคมกริบดั่งใบมีดน้ำแข็ง เธอก้าวเท้าออกมาจากเคาน์เตอร์ เผชิญหน้ากับญาติจอมสูบเลือดสูบเนื้อที่ตามมารังפאถึงถิ่นอย่างไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย “โอ๊ะ... ลมอะไรหอบท่านป้าสะใภ้ผู้ประเสริฐมาถึงที่นี่ได้ล่ะครับ... อ้อ หรือว่าได้ยินข่าวว่าหลานสาวคนนี้ขายดีจนเนื้อเต้น เลยอยากมาขอส่วนแบ่งทานฟรีอีกตามเคย?” ทว่า ก่อนที่ป้าสะใภ้ใหญ่จะได้ทันอ้าปากแผดเสียงด่าทอต่อ จางเหว่ยก็ก้าวขาออกมายืนบังร่างของภรรยาไว้มิดชิด ไอสังหารเย็นเยียบแผ่ซ่านออกจากร่างกำยำของนายทหารหนุ่มจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา เขากวาดสายตาดุจพญาอินทรีมองสองสามีภรรยาตระกูลเฉินด้วยความเหี้ยมเกรียม ก่อนจะเอ่ยเสียงลอดไรฟันด้วยความกดดันสูงสุด “ใครกล้าก้าวเข้ามาในรัศมีสามก้าวนี้... อย่าหาว่าผมไม่เตือน!” บรรยากาศหน้า "ร้านสะดวกซื้อสารพัดประโยชน์หลินฟาง" พลันเงียบกริบลงทันที ทุกสายตาจับจ้องไปที่ร้อยเอกจางเหว่ยผู้พร้อมจะพุ่งชนทุกคนที่กล้ามาทำร้ายภรรยา ขณะที่หลินฟางแอบกระตุกยิ้มมุมปากอย่างสะใจ เธอรู้ดีว่าเกมนี้... ญาติจอมปลอมกลุ่มนี้เตรียมตัวพังยับเยินค้างเติ่งคาหน้าร้านของเธอได้เลย! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เซียนหุ้นย้อนเวลา" มาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ