ข้าวต้มมัดใจ

"วางตะหลิวลงซะเถอะครับจางเหว่ย... ถ้าคุณยังขืนผัดต่ออีกนิด เดียวบ้านเราคงได้เปลี่ยนจากบ้านพักทหารเป็นโรงงานผลิตถ่านหุงต้มแทนแน่ๆ" ผมเผลอหลุดขำออกมาเมื่อเห็นร้อยเอกจางเหว่ยยืนเก้ๆ กังๆ อยู่หน้าเตาไฟ ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยดุจแผ่นน้ำแข็งยามออกรบ บัดนี้กลับมีคราบเขม่าสีดำป้ายอยู่บนโหนกแก้ม ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองหม้อดินเผาด้วยความมุ่งมั่นเกินเหตุ จนผมอดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปคว้าตะหลิวจากมือหนาของเขามาถือไว้เอง "ผมแค่... อยากให้มื้อเย็นของคุณพิเศษกว่าทุกวันครับ" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แววตาที่มองมายังผมนั้นเต็มไปด้วยความเว้าวอนอย่างคนไม่ประสีประสาเรื่องงานครัว แต่กลับเต็มไปด้วยความทุ่มเท บรรยากาศในห้องครัวเล็กๆ ของเราในเย็นวันนี้ไม่ได้มีเพียงกลิ่นควันไฟ แต่กลิ่นหอมหวลของ 'หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง' สูตรลับฉบับมิติดิจิทัลที่ผมเพิ่งหยิบวัตถุดิบคุณภาพเยี่ยมออกมาจากช่องเก็บของ กำลังโชยตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ยุค 80 ในชนบทเช่นนี้ เนื้อหมูชั้นดีถือเป็นของหายาก แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาสำหรับผม คนที่กำลังจะเปลี่ยนจากหลินฟางผู้ถูกกระทำ กลายเป็นเศรษฐีนีที่ใครก็ดูแคลนไม่ได้ "คุณทำดีแล้วครับ ที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมดีกว่า" ผมยิ้มพลางหยิบผ้าสะอาดซับคราบเขม่าที่แก้มให้เขา จังหวะนั้นเองที่ผมสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อหน้าท้องที่เกร็งตัวขึ้นใต้เสื้อเชิ้ตทหารสีซีด ชายหนุ่มตรงหน้าผมขยับถอยหลังไปครึ่งก้าวเหมือนคนทำอะไรไม่ถูก แต่สายตากลับตรึงไว้ที่ใบหน้าของผมไม่ละไปไหน ทันใดนั้น เสียงทุบประตูดังโครมครามจากหน้าบ้านก็ทำลายความเงียบแสนหวานนี้ลงไปจนสิ้น "หลินฟาง! แกอยู่ในนั้นใช่ไหม! ออกมาเปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าพวกแกซ่อนของดีเอาไว้ อย่าคิดว่าปิดบังฉันได้นะ!" เสียงแหลมสูงที่ฟังแล้วระคายหูที่สุดในสามโลกนี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก 'ป้าสะใภ้ใหญ่เฉิน' หญิงผู้หน้าเงินที่เคยหลอกให้ผมขายที่ดินมรดกของพ่อแม่ไปในราคาถูกๆ ในชาติที่แล้ว จางเหว่ยขมวดคิ้ว มือหนากำหมัดแน่น เส้นเลือดที่แขนปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เขาทำท่าจะก้าวออกไปจัดการ แต่ผมกลับคว้าข้อมือเขาไว้เบาๆ พร้อมกับส่งยิ้มที่อ่านไม่ออกให้เขา "อย่าเพิ่งครับ... ปล่อยให้ผมจัดการเอง วันนี้เรามี 'แขก' ที่ต้องรับรองด้วยเมนูพิเศษนะครับ" ผมเดินตรงไปที่ประตูไม้เก่าๆ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดึงความมั่นใจจากประสบการณ์นักเก็งกำไรในโลกอนาคตมาไว้ที่ปลายนิ้ว เมื่อเปิดประตูออกไป ภาพป้าสะใภ้ใหญ่ที่กำลังยืนเท้าสะเอวหน้าบูดเบี้ยวก็ปรากฏขึ้นหล่อนทำจมูกฟุดฟิดเมื่อได้กลิ่นหมูตุ๋นที่โชยออกมาจากข้างใน สายตาละโมบกวาดมองไปรอบบ้านเหมือนจะหาที่ซ่อนสมบัติ "นึกว่าใคร ที่แท้ก็ป้าสะใภ้ใหญ่ ลมอะไรหอบมาถึงนี่ครับ?" ผมถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความนัย "ไม่ต้องมาทำไขสือ! ฉันได้กลิ่นเนื้อ! บ้านทหารจนๆ อย่างพวกแกเอาเงินที่ไหนมาซื้อเนื้อกิน? หรือว่าพวกแกแอบค้ายาหรือทำของผิดกฎหมายกันแน่!" หล่อนโวยวายเสียงดัง หวังจะให้เพื่อนบ้านออกมาดูความอัปยศของเรา ผมไม่สะทกสะท้าน กลับหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ถ้าป้าอยากรู้ว่าหม้อนี้ทำมาจากอะไร ก็เชิญเข้ามาสิครับ ผมเองก็ทำเผื่อไว้เยอะพอดี... แต่ขอบอกก่อนนะครับ ว่าวัตถุดิบจานนี้ 'พิเศษ' เกินกว่าที่ใครจะนึกถึง" ป้าสะใภ้ใหญ่ชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาที่เต็มไปด้วยความโลภฉายประกาย ก่อนจะรีบเดินแทรกตัวเข้ามาในบ้านทันที โดยไม่ทันสังเกตเห็นรอยยิ้มมุมปากของจางเหว่ยที่ยืนรออยู่ในเงามืดของห้องครัว ทันทีที่หล่อนก้าวข้ามธรณีประตู ผมก็ปิดประตูลงเบาๆ ล็อกกลอนอย่างมั่นคง จางเหว่ยขยับตัวเข้ามาขวางหน้าต่างทางออกทุกจุดไว้ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อเข้ากรง "มาครับป้า... นั่งลงสิครับ" ผมผายมือไปยังเก้าอี้ไม้ตัวเดียวที่เหลืออยู่กลางห้อง "เรามาคุยเรื่อง 'หนี้เก่า' ที่ป้าเคยติดค้างพ่อแม่ผมไว้ และ 'รสชาติ' ของความจริงที่ป้าจะต้องลิ้มลองในค่ำคืนนี้กัน" ป้าสะใภ้ใหญ่มองหม้อดินที่ตั้งอยู่บนโต๊ะด้วยความระแวง เมื่อผมเปิดฝาหม้อออก กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วจนหล่อนลืมตัวกลืนน้ำลายลงคอ แต่ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าของใครบางคนที่หนักแน่นและคุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน เสียงเคาะประตูครั้งนี้ไม่ใช่เสียงโวยวาย แต่เป็นเสียงสัญญาณเรียกตัวนายทหารฉุกเฉิน ซึ่งปกติแล้วจางเหว่ยต้องรีบออกไปทันที แต่ทว่าในมือของจางเหว่ยตอนนี้ กลับถือจดหมายฉบับหนึ่งที่เขาเพิ่งได้รับมาจากใต้ถุนบ้าน... จดหมายที่เปิดเผยความลับบางอย่างเกี่ยวกับตระกูลเฉินที่ป้าสะใภ้ใหญ่พยายามปกปิดมาตลอดสิบปี! ผมหันไปสบตาจางเหว่ย ทั้งคู่รู้ดีว่าเหตุการณ์ต่อจากนี้จะไม่ใช่แค่เรื่องของการกินข้าว แต่มันคือการ 'เช็กบิล' ครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของผม ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลาและลุ้นระทึกไปกับแผนการของหลินฟางในตอนนี้นะครับ