นายทหารผู้ไม่สนโลก

"ถ้าพวกแกยังกล้าเหยียบเข้ามาในเขตบ้านฉันแม้แต่ก้าวเดียว อย่าหาว่าฉันไม่เตือน!" เสียงตวาดกร้าวของหลินฟางดังสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณรั้วไม้ไผ่เก่าคร่ำคร่า เม็ดเหงื่อผุดพรายบนหน้าผากมนท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดจนแทบขาดใจ ปลายสายตาของเธอจับจ้องไปยังเงาร่างของป้าสะใภ้ใหญ่เฉินที่กำลังยืนทำหน้าบิดเบี้ยวด้วยความแค้นเคืองอยู่หลังพุ่มไม้ ในชาติก่อน หลินฟางผู้นี้โง่เขลาเบาปัญญา ยอมให้คนตระกูลเฉินสูบเลือดสูบเนื้อจนแทบไม่เหลือแม้แต่กระดูก แต่ในชาตินี้... เกมเปลี่ยนไปแล้ว รอยยิ้มเยียบเย็นผุดขึ้นที่มุมปากของหญิงสาว ขณะที่มือเรียวบางลูบคลำแหวนหยกโบราณในกระเป๋าเสื้ออย่างไร้ความกังวล มิติลับสวรรค์ที่อัดแน่นไปด้วยทรัพยากรล้ำค่าคือไพ่ตายที่พวกมันไม่มีวันจินตนาการถึง ทว่า ความสนใจของหลินฟางต้องสะดุดลง เมื่อเสียงเคาะประตูรั้วระรัวจากเหตุการณ์เมื่อครู่เงียบหายไป แทนที่ด้วยกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยมาตามสายลมยามพลบค่ำ *“คุณจาง... คุณหลิน... เปิดประตูให้ผมหน่อยครับ... ผมมี 'เอกสารลับสุดยอด' เกี่ยวกับการตายของพ่อคุณ... ที่พวกคุณต้องอยากรู้แลกกับข้าวสารแค่กระสอบเดียว...”* ประโยคปริศนายังคงก้องอยู่ในโสตประสาท หลินฟางขมวดคิ้วมุ่นอย่างใช้ความคิด ดวงตากลมโตฉายแววระแวดระวัง เธอกวาดสายตามองออกไปนอกรั้ว ความมืดเริ่มโรยตัวปกคลุมผืนป่าด้านหลังหมู่บ้าน ความเงียบงันที่ผิดปกตินี้ชวนให้รู้สึกขนลุกเกลียว แต่สัญชาตญาณนักสู้บอกเธอว่า หากปล่อยปละละเลย โอกาสเดียวที่จะลากตัวการฆาตกรรมพ่อของเธอมาลงโทษอาจหลุดลอยไปตลอดกาล เท้าเรียวก้าวเดินอย่างระมัดระวัง มือข้างหนึ่งกระชับท่อนไม้สั้นๆ ไว้มั่น หลินฟางผลักประตูรั้วออกช้าๆ เสียงไม้เก่าเสียดสีกันดังเอี๊ยดอ๊าดบาดหู ท่ามกลางความมืดสลัวของชายป่า ร่างหนึ่งนอนพะงาบอยู่บนพื้นหญ้าชื้นแฉะ กลิ่นอายคาวเลือดคละคลุ้งรุนแรงขึ้นทันทีที่เข้าใกล้ "ใคร..." หลินฟางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ แต่ไร้ซึ่งความหวาดกลัว ร่างที่นอนจมกองเลือดค่อยๆ ขยับเคลื่อนไหวอย่างยากลำบาก แสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านหมู่ใบไม้เผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยคราบเขม่าดินและบาดแผลฉกรรจ์ที่ต้นแขนและสีข้าง เลือดสีเข้มไหลซึมย้อมเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มจนเปียกชุ่ม แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีคู่นั้น แม้จะอยู่ในสภาพสะินใจรอมร่อ แต่กลับเปล่งประกายความดุดันและเย่อหยิ่งทระนงจนน่าเกรงขาม ร้อยเอกจางเหว่ย... นายทหารหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็นและเด็ดขาดจนคนทั้งกองทัพเกรงกลัว บัดนี้กลับมานอนหมดสภาพอยู่ริมป่าหลังบ้านเธอ "คุณ..." หลินฟางอุทานเบาๆ ด้วยความตกใจระคนแปลกใจ ชายหนุ่มคนนี้คือคนที่ชาวบ้านมักลือกันว่าเป็นปีศาจในสนามรบ ผู้ไม่เคยชายตาดอกฟ้าหรือสนใจใครหน้าไหน แล้วเหตุใดเขาจึงมานอนจมกองเลือดอยู่หน้าบ้านของเธอ พร้อมกับคำกล่าวอ้างเรื่องเอกสารลับของพ่อ? จางเหว่ยกัดฟันกรอด ความเจ็บปวดจากบาดแผลกระสุนปืนแล่นพล่านไปทั่วร่าง แต่สติสัมปชัญญะของนายทหารหน่วยรบพิเศษยังคงทำงานเต็มที่ เขามองหญิงสาวตรงหน้า สำรวจความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของเธอ แววตาหวาดกลัวที่เคยมีในความทรงจำเลือนหายไปสิ้น เหลือเพียงความเด็ดเดี่ยวและเฉลียวฉลาดที่สะท้อนผ่านนัยน์ตาคู่นั้น "ผม... ไม่ได้มาล้อเล่น..." เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าหลุดลอดริมฝีปากที่ซีดเซียว จางเหว่ยพยายามยื่นมืออันสั่นเทาหยิบซองเอกสารกันน้ำที่เปื้อนคราบเลือดส่งให้เธอ "สัญญา... แลกกับ... ข้าวสาร... แค่กระสอบเดียว... ผมขอแค่นั้น..." หลินฟางก้มมองซองเอกสารในมือของชายหนุ่ม สมองของเธอกำลังประมวลผลอย่างรวดเร็ว หากสิ่งที่อยู่ในซองนี้คือหลักฐานการตายของพ่อ นั่นหมายความว่าอุบัติเหตุเมื่อสิบปีก่อนถูกจัดฉากขึ้นโดยฝีมือของคนตระกูลเฉินและพวกพ้อง การล้างแค้นที่เธอเฝ้ารอคอยกำลังจะก้าวไปอีกขั้นแล้ว ทว่า การช่วยเหลือทหารหนุ่มที่กำลังถูกตามล่าผู้นี้ ย่อมดึงเธอเข้าสู่ดงกระสุนและวังวนปัญหาอันตรายอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ "ทำไมฉันต้องเชื่อคุณ?" หลินฟางถามเสียงเรียบ สายตาคมกราบมองสบกับดวงตาของเขาอย่างไม่เกรงกลัว "คุณบาดเจ็บปางตาย และอาจนำความซวยมาให้บ้านของฉัน" จางเหว่ยแค่นหัวเราะในลำคออย่างฝืนทน ความกล้าหาญของหญิงสาวตรงหน้าทำให้มุมปากหนายกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่ยากจะคาดเดา เขาขยับตัวเข้าใกล้เธออีกนิด กระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่หนักแน่นราวกับคำประกาศิต "เพราะชีวิตของผม... นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป เป็นของคุณหลินแล้วครับ... และไอ้พวกสารเลวที่มันกล้าทำร้ายพ่อของคุณ... ผมจะตามล้างบางให้มันไม่เหลือซากเอง" บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของจางเหว่ยและเสียงจิ้งหรีดเรไรรอบชายป่า หลินฟางนิ่งงันไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ทว่า ในวินาทีที่เธอกำลังจะเอื้อมมือไปรับซองเอกสารนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังแว่วมาจากทางปากทางเข้าหมู่บ้าน พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ทำให้เลือดในกายของหลินฟางเย็นเฉียบลงทันที "พวกมันหนีมาทางนี้! ค้นให้ทั่วทุกหลังคาเรือน อย่าให้ไอ้จางเหว่ยมันรอดไปได้!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลาและฟาดฟันความอยุติธรรมไปพร้อมกับหลินฟางและร้อยเอกจางเหว่ยนะครับ