ฟาดให้หงาย

"แกหมายความว่ายังไง ยัยเด็กอกตัญญู!" เสียงแหลมปรี๊ดของป้าสะใภ้ใหญ่เฉินแผดลั่นจนฝูงไก่หลังบ้านแตกตื่นกระเจิง สันจมูกงุ้มๆ ของนางย่นเข้าหากันด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเนื้อตัวสั่นเทิบท่ามกลางลานดินหน้าบ้านสกปรกๆ ใบหน้าอวบอูมขึ้นสีแดงจัดราวกับตับหมูถูกไฟลน ดวงตาเล็กหรี่ตี่จ้องมองหลินฟางด้วยแววตาดุร้ายคล้ายสัตว์ป่าที่เหยื่อกล้าหันมาแยกเขี้ยวใส่ หลินฟางยืนไขว่ห้างพิงกรอบประตูไม้เก่าๆ อย่างไม่สะท้านสะเทือน ปลายนิ้วเรียวสวยเคาะเบาๆ เข้ากับท่อนแขนตัวเองอย่างใจเย็น ดวงตากลมโตฉายแววเยືือกเย็นและท้าทายต่างจากหญิงสาวอ่อนแอคนเดิมราวกับคนละคน ชาติก่อนนางโง่เขลา ยอมให้ป้าสะใภ้จอมปลอมคนนี้สูบเลือดสูบเนื้อ ขโมยแม้กระทั่งโฉนดที่ดินผืนน้อยและตั๋วปันส่วนอาหาร จนสุดท้ายต้องตรอมใจตายอย่างน่าอนาถ แต่ในชาตินี้... ฝันไปเถอะ! "ป้าสะใภ้พูดภาษาคนไม่ได้หรือครับ เอ้ย... พูดจาภาษาคนไม่รู้เรื่องต่างหาก ถึงได้ฟังภาษาไทยสับปะรดของผมไม่เข้าใจ" หลินฟางจงใจปรายตามองด้วยรอยยิ้มเยาะ "ฉันบอกว่า 'ไม่ขาย' และ 'ไสหัวไปให้พ้น' ชัดเจนขนาดนี้ หูของป้ามีปัญหาหรือว่าสมองเสื่อมจนรับข้อมูลใหม่ไม่ทันกันแน่?" "นัง... นังเด็กปากดี!" ป้าเฉินปรี่เข้าไปหมายจะคว้าทึ้งกลุ่มผมของหลินฟางด้วยความเหลืออด มืออวบหนาพุ่งเข้าใส่หมายจะตบให้หน้าหันเพื่อสั่งสอนความอวดดี ทว่า... ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วหยาบกร้านจะสัมผัสโดนเส้นผมของหลินฟาง ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มก็ก้าวพรวดเข้ามาขวางตรงกลางราวกับภูเขาผาเหล็ก ฝ่ามือหนาหยาบกร้านตามวิถีชายชาติทหารคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของป้าเฉินไว้แน่น แรงบีบมหาศาลทำเอาป้าเฉินหน้าเหเก ร้องโหยหวนออกมาเหมือนหมูโดนเชือด "อ๊าย! เจ็บๆๆ! มือฉันจะหักแล้วนะไอ้บ้านี่! แกกล้าทำร้ายผู้อาวุโสเรอะ!" ร้อยเอกจางเหว่ยไม่ได้สะเทือนใจกับเสียงโวยวายนั้นแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองผู้เป็นป้าสะใภ้ด้วยความเย็นชาไร้ก้นบึ้ง ไอสังหารแผ่ซ่านออกมาจากร่างกายหนาจนรอบบริเวณอุณหภูมิลดฮวบลงทันที บรรยากาศรอบตัวชายหนุ่มตึงเครียดจนป้าเฉินถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "เมื่อครู่... คุณว่าใครนะ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังเอ่ยลอดไรฟันทีละคำ ชายหนุ่มปรายตามองป้าเฉินราวกับกำลังมองเศษขยะข้างทาง "ภรรยาผมเป็นคนบอกเองว่าไม่ขาย แล้วคุณยังมีหน้ามาใช้กำลังกับเธออีกอย่างนั้นหรือ? อยากลองไปนอนสงบสติอารมณ์ที่ค่ายทหารสักสัปดาห์ไหมครับ?" คำขู่เรียบๆ แต่น้ำหนักประดุจขุนเขาทำให้ป้าเฉินหน้าซีดเผือดจนเขียวคล้ำ ใครๆ ในหมู่บ้านต่างก็รู้ว่าร้อยเอกจางเหว่ยผู้นี้ดุร้ายและเด็ดขาดเพียงใด สมัยที่เขาเข้ากรมใหม่ๆ เคยจัดการพวกอันธพาลจนกระดูกหักมานักต่อนักแล้ว หากนางเรื่อง and เรื่องยาวจนถึงมือทางการ มีหวังได้ถูกสอบสวนจนหมดอนาคตแน่ "อะ...ไอ้เหว่ย! แกเข้าข้างนังนี่เหรอ? มันเป็นแค่อีตัวกินแรงงานที่แต่งเข้ามาผลาญสมบัติบ้านพวกเรานะ!" ป้าเฉินยังคงดิ้นรนหาทางรอดด้วยการสาดโคลนใส่ไม่หยุดหย่อน "แกไม่รู้หรอกว่ามันแอบเอาเงินทองไปซ่อนไว้ไหนบ้าง..." "พอได้แล้วครับ!" หลินฟางก้าวออกมาจากด้านหลังแผ่นหลังกว้างของสามี ดวงตาคู่งามหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความรังเกียจ "เงินทองของฉัน จะหามาได้ด้วยน้ำพักน้ำแรงหรือโชคชะตา ก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลเฉินของพวกคุณแม้แต่สตางค์แดงเดียว เลิกมาทำตัวเป็นปลิงดูดเลือดเกาะแกะครอบครัวเราได้แล้ว ไม่อย่างนั้น... อย่าหาว่าฉันไม่เตือนเรื่องบัญชีลับสมัยที่ลุงใหญ่ยักยอกเงินกองทุนหมู่บ้านเมื่อปีก่อนนะ" สิ้นคำพูดนั้น สีหน้าของป้าเฉินก็เปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีขาวซีดราวกับกระดาษทิชชู ดวงเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด ความลับเรื่องการยักยอกเงินที่นางคิดว่าไม่มีใครล่วงรู้ เหตุใดนังเด็กนี่ถึงล่วงรู้ได้?! ป้าเฉินสะบัดมือหลุดจากการกุมข้าร่างหนาด้วยความตกใจกลัว ถอยร่นกรูดไปข้างหลังหลายก้าว นิ้วอวบสั่นเทาชี้หน้าหลินฟาง "แก... แกมันปีศาจ! นังเด็กเหลือขอ!" "เชิญกลับไปได้แล้วครับ ก่อนที่ผมจะหมดความอดทนจริงๆ" จางเหว่ยเอ่ยเสียงเรียบพร้อมกับขยับตัวก้าวประชิด ป้าเฉินไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับมามองอีก นางวิ่งเตลิดเปิดเปิงหนีออกไปจากรั้วบ้านราวกับเห็นผีสาง หลินฟางมองตามแผ่นหลังที่วิ่งหนีหัวซุกหัวซุนด้วยรอยยิ้มสมเพช ก่อนจะหันกลับมาสบเข้ากับดวงตาคมของสามีที่กำลังมองนางด้วยความรู้สึกซับซ้อน ทั้งห่วงใย ประหลาดใจ และ... ความคลั่งรักที่ล้นทะลักจนปิดไม่มิด จางเหว่ยยื่นมือหนามาลูบกลุ่มผมนุ่มของภรรยาเบาๆ น้ำเสียงทุ้มเอ่ยอย่างอ่อนโยน "เธอเก่งมาก... แต่คราวหน้าปล่อยให้ผมจัดการเอง ไม่ต้องเปลืองแรงคนดี" แม้จะเป็นประโยคที่อบอุ่นหัวใจ แต่หลินฟางกลับสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างในอากาศ กลิ่นอายหอมกรุ่นของซุปกระดูกหมูตุ๋นยาจีนที่นางแอบเคี่ยวไว้ในครัวมิติลับเริ่มลอยฟุ้งทะลุกำแพงมิติออกมาผสมผสานกับกลิ่นไอดินหลังฝนตก ทว่า... ในขณะที่ทั้งสองกำลังจะใช้เวลาหวานชื่นร่วมกัน เสียงเคาะประตูรั้วหน้าบ้านดังปึงปังขึ้นอีกครั้งอย่างรุนแรง ปัง! ปัง! ปัง! "เปิดประตูโว้ย! หลินฟาง! แกกล้าดียังไงมาไล่เมียฉัน แถมยังแจ้งความเท็จเรื่องเงินกองทุนอีกเรอะ! ออกมาเคลียร์กันให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้!" เสียงตะโกนกราดเกรี้ยวของลุงใหญ่เฉินดังสะท้านไปทั่วทั้งซอย จางเหว่ยขมวดคิ้วมุ่นทันที รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกมาจากร่างอีกครั้ง แต่ก่อนที่สามีจะได้ก้าวออกไปเปิดประตู หลินฟางกลับคว้าชายเสื้อเครื่องแบบของเขาไว้ พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากซึ่งทำให้หัวใจของนายทหารหนุ่มกระตุกวูบ "เดี๋ยวก่อนครับสามี..." หลินฟางกระซิบเบาๆ ข้างหูชายหนุ่ม "ดูเหมือนว่าป้าสะใภ้จะไปตาม 'แขกที่ไม่ได้รับเชิญ' มาเพิ่มอีกแล้วนะ... และดูเหมือนว่าแขกคนนี้ จะพก 'ความลับช็อกโลก' มาฝากพวกเราด้วยสิครับ" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เซียนหุ้นย้อนเวลา" เสมอมานะครับ!