ความลับที่เกือบแตก

“นี่เธอ... ลายเซ็นบนสมุดโน้ตเล่มนั้น ทำไมมันถึงคุ้นตาเหมือนลายมือของยัยพราวอ้วนเน่าคนนั้นเหลือเกินคะ?” มินตราเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงด้วยกระแสกดดันที่คมกริบเหมือนใบมีด เธอหยุดยืนขวางทางเดินหน้าห้องสมุด สายตาที่กรีดอายไลเนอร์คมกริบจ้องเขม็งไปยังสมุดปกหนังราคาแพงในมือของหญิงสาวร่างโปร่งระหงตรงหน้า พราวในร่างใหม่ที่สวยสะกดตาจนใครก็จำภาพลักษณ์เก่าไม่ได้ พยายามควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่เต้นโครมครามอยู่ใต้ทรวงอก เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปรับสีหน้าให้เรียบเฉย แสร้งเลิกคิ้วมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่ห่างเหินและหยิ่งผยองในระดับที่มินตราต้องชะงัก “คุณกำลังพูดถึงใครคะ? พราว... คนไหนหรือคะ? ขอโทษทีนะคะ พอดีฉันไม่ค่อยทำความรู้จักกับคนระดับล่าง” น้ำเสียงของพราวราบเรียบ แต่แฝงด้วยความเย่อหยิ่งแบบที่เธอเคยเห็นมินตราใช้ใส่คนอื่นนับครั้งไม่ถ้วน มินตราหรี่ตาลง ก้าวเท้าเข้ามาใกล้จนพราวได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ฟุ้งกระจายจนน่าอึดอัด “อย่ามาทำเป็นไขสือค่ะ คนอย่างเธอ ดูท่าทางจะมั่นใจในตัวเองมากเสียจนลืมไปว่าโลกใบนี้มันแคบแค่ไหน ลายเส้นที่ลากตวัดตัว ‘พ’ มันมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว... เอกลักษณ์ที่น่ารังเกียจเหมือนคนเขียน” มือของมินตราเอื้อมมาหวังจะคว้าสมุดเล่มนั้น แต่พราวไวกว่า เธอเบี่ยงตัวหลบอย่างมีจังหวะจะโคน ท่วงท่าที่ดูสง่างามนั้นไม่ใช่เด็กสาวเฉิ่มที่เคยเดินก้มหน้าก้มตาอีกต่อไป มันคือความมั่นใจที่ถูกหล่อหลอมด้วยความเจ็บปวดในอดีต “เสียมารยาทนะคะ” พราวเอ่ยเบาๆ ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปาก “ของส่วนตัวของฉัน ดูเหมือนคุณจะให้ความสำคัญกับมันมากเกินไปหรือเปล่าคะ หรือว่า... จริงๆ แล้วคุณไม่ได้เกลียดคนๆ นั้นหรอก แต่คุณแค่ ‘กลัว’ ว่าเขาจะกลับมาทวงคืนสิ่งที่ควรจะเป็นของเขา?” บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบ นักเรียนที่เดินผ่านไปมาต่างพากันชะลอฝีเท้า ทุกสายตาจับจ้องมาที่การปะทะฝีปากครั้งนี้ มินตราหน้าเสียไปชั่วขณะ เธอไม่เคยเจอใครที่กล้าต่อปากต่อคำด้วยความนิ่งสงบขนาดนี้มาก่อน “กลัว? หึ! คนอย่างยัยนั่นน่ะเหรอจะทำอะไรฉันได้!” มินตราหัวเราะในลำคอ แต่แววตาสั่นระริก “แต่ก็นั่นแหละค่ะ ถ้าเธอไม่ใช่พราว... เธอก็คงเป็นแค่ผู้หญิงที่โชคดีได้หน้าตาใหม่มาประดับร่าง แต่ข้างในก็ยังเป็นยัยเฉิ่มไร้ค่าคนเดิมที่ไม่มีใครเอา!” พราวกำสมุดในมือแน่น เล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือจนรู้สึกเจ็บ ความเจ็บนั้นเตือนสติเธอว่า ห้ามโกรธ ห้ามแสดงพิรุธ หากเธอหลุดมาดตอนนี้ ทุกสิ่งที่พยายามสร้างมาทั้งหมดจะพังทลายลงทันที “ขอบคุณที่ชมนะคะ” พราวเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึก “แต่คุณควรระวังตัวไว้นะคะ บางครั้งความสวยงามที่เห็นอยู่ตรงหน้า อาจจะเป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุดสำหรับคุณก็ได้” ขณะที่มินตรากำลังจะอ้าปากโต้กลับ เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท คณินเดินเข้ามาในวงล้อมด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าแววตาของเขาที่มองพราวมีความหมายบางอย่างที่อ่านไม่ออก “มีเรื่องอะไรกันเหรอครับ มินตรา?” คณินถามพลางปรายตามองพราวแวบหนึ่ง ก่อนจะขยับตัวมาบังมินตราไว้ครึ่งหนึ่ง “ดูเหมือนเธอจะทำให้แขกของโรงเรียนเราอึดอัดนะครับ” มินตราหันไปมองคณินด้วยสายตาตัดพ้อ “คณินคะ! ยัยคนนี้มันแปลกๆ นะคะ เธอทำท่าทางเหมือนรู้เรื่องของเรา... เรื่องของพราว...” พราวใจหายวูบ เธอเตรียมใจที่จะก้าวถอยหลัง แต่คณินกลับทำสิ่งที่เธอไม่คาดคิด เขาเอื้อมมือมาคว้าข้อมือของพราวไว้เบาๆ เป็นการแสดงท่าทีปกป้องอย่างออกนอกหน้า “เธอก็แค่เด็กใหม่ที่มีความคิดน่าสนใจคนหนึ่งครับ อย่าไปหาเรื่องคนอื่นเลย มันดูไม่สมเป็นดาวโรงเรียนนะ” คณินพูดเสียงเข้ม สายตาของเขาประสานเข้ากับพราวอย่างจัง เป็นสายตาที่เหมือนจะบอกว่า ‘ฉันรู้ว่าเธอคือใคร... แต่ฉันจะไม่ปล่อยให้ใครทำร้ายเธอ’ หัวใจของพราวเต้นแรงจนแทบจะกระดอนออกมาข้างนอก แต่นั่นไม่ใช่ความตื่นเต้นเพียงอย่างเดียว เพราะในเสี้ยววินาทีนั้นเอง มินตราที่ถูกปฏิเสธก็กรีดร้องออกมาด้วยความโกรธจัด เธอพุ่งตัวเข้ามาหมายจะฉุดกระชากแขนของพราวให้เสียหลัก “แกเป็นใครกันแน่! บอกมานะ! แกขโมยอะไรไปจากยัยพราว!” มินตรากระชากกระเป๋าของพราวอย่างแรง จนซิปที่รูดไม่สนิทเปิดออก ของข้างในหล่นกระจายเต็มพื้น สมุดโน้ตเล่มนั้นตกลงบนพื้นดินพร้อมกับ ‘กำไลข้อมือลูกปัดสีซีด’ ที่พราวเคยสวมติดตัวมาตั้งแต่ก่อนจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง ความเงียบเข้าปกคลุมทันที พราวมองกำไลที่กลิ้งไปหยุดอยู่แทบเท้าของคณิน ในขณะที่มินตราก้มลงมองมันแล้วเบิกตากว้าง “กำไลเส้นนี้...” มินตราเงยหน้าขึ้นมองพราวด้วยสายตาที่เปลี่ยนจากความโกรธเป็นความหวาดระแวงสุดขีด “ฉันจำได้... ยัยพราวมันใส่มันจนวันสุดท้ายที่มันหายไป!” คณินก้มลงเก็บกำไลเส้นนั้นขึ้นมา นิ้วมือที่หยาบกร้านของเขาแตะผ่านข้อมือพราวเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตามินตราด้วยสีหน้าเรียบเฉยที่คาดเดาอารมณ์ไม่ได้แม้แต่นิดเดียว “กำไลเส้นนี้มันก็แค่ของโหลๆ ที่หาซื้อได้ตามตลาดนัดทั่วไปไม่ใช่เหรอครับ มินตรา?” คณินถามพลางหมุนกำไลเล่นในมือ “ทำไมเธอถึงให้ความสำคัญกับขยะชิ้นนี้จังล่ะครับ?” คำพูดของคณินราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงกลางวงสนทนา พราวที่ยืนตัวแข็งทื่อเริ่มหายใจติดขัด เธอรู้ดีว่านี่คือวินาทีชี้เป็นชี้ตาย หากคณินไม่ช่วยโกหกคำโตครั้งนี้ ความลับของเธอคงแตกกระเจิงในวินาทีถัดไปอย่างแน่นอน พีชชี่เบอร์รี่หวังว่าทุกคนจะยังคงติดตามและเป็นกำลังใจให้พราวผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปได้นะคะ!