ความกังวลใจของพราว

ปลายนิ้วเรียวที่เพิ่งผ่านการบำรุงจนเนียนนุ่มสั่นเทาเล็กน้อยยามสัมผัสหน้าจอสมาร์ทโฟน ภาพถ่ายในอดีตสมัยที่เธอยังเป็นเด็กสาวน้ำหนักเกือบคายร้อยกิโลกรัม สวมแว่นหนาเตอะและเรือนผมฟูฟ่องไร้ทรง ปรากฏเด่นหราอยู่บนหน้าจอ ภาพนั้นคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่พรีพราวพยายามซ่อนเร้นไว้ใต้พรมแห่งความทรงจำมาตลอดหลายเดือน นับตั้งแต่เธอกัดฟันลุกขึ้นมาปฏิวัติรูปร่างและดูแลตัวเองอย่างหนักหน่วงจนกลายเป็น "พราว" คนใหม่ที่ใครๆ ก็เหลียวมอง ทว่าประโยคของคณินจากค่ำคืนวานยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท *“และต่อให้เธอจะเป็นใครในอดีต... ฉันก็เป็นคนแรกที่รู้ความจริงนี้... และฉันก็รักเธอในแบบที่เธอเป็น”* คำว่ารัก... มันช่างหอมหวานและทรงพลัง จนเกือบทำให้เธอเผลอลืมความจริงข้อหนึ่งไปว่า โลกใบนี้ไม่ได้มีแค่คณินผู้มองทะลุเปลือกนอกและเข้าใจจิตวิญญาณของเธอเพียงลำพัง "ถ้าทุกคนรู้ความจริงขึ้นมาล่ะพราว... ถ้าพวกเขารู้ว่ายัยเฉิ่มอ้วนกลมที่เคยเป็นตัวตลกของโรงเรียนคนนั้น คือคนเดียวกับคนที่ยืนอยู่ตรงนี้..." พราวพึมพำกับเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ แววตาคู่สวยที่เคยฉายประกายความมั่นใจยามส่องกระจก กลับไหวระริกด้วยความหวาดกลัวอย่างปิดไม่มิด ความทรงจำอันเจ็บปวดพรูเข้า 1 โจมตีราวกับคลื่นใต้น้ำ เสียงหัวเราะคิกคัก สายตาดูถูกเหยียดหยาม และคำพูดทิ่มแทงใจดำจากเพื่อนร่วมชั้นสมัยมัธยมต้นไหลย้อนกลับมา ราวกับมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน ความรู้สึก "ไม่คู่ควร" ที่เธออุตส่าห์ใช้หยาดเหงื่อและน้ำตาขุดรากถอนโคนออกไปจากใจ เริ่มกลับมาผุดพรายขึ้นใหม่อย่างน่ากลัว เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ สองครั้งเรียกสติให้พราวสะดุ้งสุดตัว เธอรีบคว่ำโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะเครื่องแป้งอย่างลนลาน สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ก่อนจะเอ่ยอนุญาตให้ผู้มาเยือนเข้ามา บานประตูเปิดออกเผยให้เห็นมินตรา ดาวโรงเรียนผู้พกพาความมั่นใจและรอยยิ้มเย่อหยิ่งมาเต็มพิกัด วันนี้มินตราอยู่ในชุดยูนิفرمที่รีดเรียบกริบ ทุกย่างก้าวที่เดินเข้ามาในห้องแต่งตัวเต็มไปด้วยความมั่นใจของผู้หญิงที่เกิดมาบนกองเงินกองทองและเสียงชื่นชม "นั่งทำหน้าเครียดอะไรอยู่เหรอพราว ใกล้เวลาประกาศผลผู้เข้ารอบประกวดดาว-เดือนของโรงเรียนแล้วนะจ๊ะ" มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูคล้ายจะเป็นห่วงเป็นใย แต่แววตากลับพราวระยับด้วยความเย้ยหยัน "หรือว่า... กำลังกังวลเรื่องที่ว่า ความลับดำมืดของเธอ กำลังจะถูกขุดคุ้ยขึ้นมาประจานกันแน่?" หัวใจของพราวหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เลือดในกายเย็นเฉียบลงชั่วขณะ เธอนิ่งงัดความกลัวทั้งหมดที่มีไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย พยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่นเครือยามเอ่ยตอบ "เธอหมายความว่ายังไง มินตรา" มินตราหัวเราะในลำคอเบาๆ ท่าทางนั้นช่างสง่างามแต่ไร้ซึ่งความปรานี หญิงสาวก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะเครื่องแป้ง ปลายนิ้วเรียวกรีดกรายสัมผัสขอบโต๊ะ ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้พราว กระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "อุ๊ย... อย่าทำเป็นไขสืบไปหน่อยเลยพราว ความลับไม่มีในโลกหรอกนะจ๊ะ รูปถ่ายเด็กอ้วนใส่แว่นหนาเตอะที่เคยเป็นตัวตลกของโรงเรียนเก่า... ตอนนี้มันไม่ได้อยู่ในมือฉันคนเดียวหรอกนะ ถ้าเกิดว่าภาพพวกนี้ถูกส่งต่อไปยังกรุ๊ปไลน์ของนักเรียนทั้งโรงเรียน หรือแปะหลาอยู่ตามบอร์ดประชาสัมพันธ์ขึ้นมา... คิดดูสิว่า คณินผู้แสนเพอร์เฟกต์คนนั้น จะทำหน้ายังไงเมื่อรู้ว่าเขาเคยสารภาพรักกับยัยหมูตอนไร้ค่าคนไหนเข้า!" คำพูดนั้นราวกับคมมีดที่กรีดลงบนแผลเป็นที่เพิ่งตกสะเก็ด พราวรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก โลกทั้งใบหมุนเคว้ง ร่างกายชาวาบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายนิ้ว เธออยากจะลุกขึ้นไปตอกกลับ หรือใช้ความมั่นใจที่ฝึกฝนมาเนิ่นนานปกป้องตัวเอง แต่ความกลัวในอดีตกลับมีพลังมากกว่า มันกดทับเธอให้จมดิ่งลงไปในความรู้สึกไร้ค่าแบบเดิมอีกครั้ง "เธอมัน... ใจร้ายมากนะมินตรา" พราวเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ "ฉันแค่ปกป้องสิ่งที่ควรจะเป็นของฉันต่างหากล่ะ!" มินตราเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นแข็งกร้าว รอยยิ้มหวานหยดหายวับไปเหลือเพียงความริษยาอันน่ากลัว "ผู้หญิงอย่างเธอ ไม่มีสิทธิ์ยืนเคียงข้างคณิน ไม่มีทาง! ถ้าไม่อยากให้อดีตอันน่าอัปยศของคุณถูกแฉออกไปพรุ่งนี้... เธอก็แค่ถอนตัวจากการประกวดซะ แล้วเดินออกไปจากชีวิตคณินซะแต่โดยดี!" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องแต่งตัวชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของพราวและรอยยิ้มแห่งชัยชนะบนใบหน้าของมินตรา พราวมองภาพหญิงสาวตรงหน้า สลับกับโทรศัพท์มือถือที่คว่ำอยู่บนโต๊ะ สมองของเธอประมวลผลอย่างรวดเร็วระหว่างความกลัวที่จะต้องกลับไปเป็น "ยัยเฉิ่ม" ที่โดนรังเกียจ กับความกล้าที่จะลุกขึ้นสู้เพื่ออนาคตและหัวใจของตัวเอง มินตราเหยียดยิ้มอย่างได้ใจเมื่อเห็นพราวนิ่งเงบไป คิดว่าเหยื่อสาวรายนี้คงยอมจำนนต่อความกลัวเสียแล้ว จึงหมุนตัวเตรียมจะเดินออกจากห้องเพื่อไปประกาศชัยชนะบนเวที ทว่า ในวินาทีที่มินตราหันหลังให้ พราวก็สูดลมหายใจเข้าลึกจนสุดปอด ความกลัวที่เคยเกาะกินหัวใจถูกแทนที่ด้วยประกายไฟแห่งความท้าทาย เธอปาดน้ำตาทิ้งด้วยหลังมืออย่างไม่นึกเสียดายภาพลักษณ์ แววตาที่เคยหวั่นไหวกลับมาแข็งกร้าวและทรงพลังอีกครั้ง "คิดเหรอว่า... ฉันจะยอมแพ้ง่ายๆ แค่เพราะอดีตที่ฉันพยายามลบมันทิ้งล่ะมินตรา" เสียงหวานที่เอ่ยออกมาอย่างหนักแน่นทำให้น้ำเสียงของมินตราสะดุด หญิงสาวชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวพ้นประตู แล้วหันกลับมามองด้วยความตกตะลึงระคนไม่เชื่อสายตา พราวยืนขึ้นเต็มความสูง แผ่นหลังเหยียดตรงอย่างสง่างาม เธอเดินตรงไปยังโต๊ะเครื่องแป้ง หยิบสมองโฟนขึ้นมาเปิดหน้าจอที่มีรูปถ่ายในอดีตนั้น แล้วกดปุ่มแชร์มันลงบนโซเชียลมีเดียส่วนตัวของตัวเองต่อหน้าต่อตามินตรา โดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว! มินตราเบิกตากว้าง อ้าปากค้างด้วยความคาดไม่ถึงกับการกระทำอันบ้าบิ่นนี้ "เ... เธอ บ้าไปแล้วหรือไงพราว! อยากให้คนอื่นเห็นรูปน่าเกลียดพวกนั้นนักหรือไง!" พราวยิ้มรับ รอยยิ้มที่ไม่ได้เปื้อนด้วยความหวาดกลัวอีกต่อไป แต่เป็นรอยยิ้มของผู้หญิงที่ภูมิใจในร่องรอยการต่อสู้ของตัวเอง เธอก้าวเข้าไปประชิดมินตราด้วยท่าทีที่เหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด "รูปพวกนั้น... ไม่ใช่ความอัปยศของฉันอีกต่อไปแล้วมินตรา แต่มันคือเครื่องเตือนใจว่า ฉันเก่งแค่ไหนที่เปลี่ยนแปลงตัวเองมาได้ถึงจุดนี้" พราวเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานชัดถ้อยชัดคำ "และถ้าใครจะรังเกียจฉันเพราะรูปร่างหน้าตาในอดีต นั่นก็แปลว่าคนๆ นั้นไม่มีค่าพอที่จะอยู่ในชีวิตฉันต่างหากล่ะ!" ยังไม่ทันที่มินตราจะได้เอ่ยปากโต้เถียง เสียงประกาศเรียกผู้เข้าแข่งขันให้เตรียมตัวขึ้นเวทีจากลำโพงนอกห้องก็ดังแทรกขึ้นมา พร้อมๆ กับเสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งที่หยุดอยู่ตรงหน้าประตูห้องแต่งตัวที่เปิดแง้มไว้ เงาร่างสูงโปรดของใครบางคนทาบทับลงมา และก่อนที่พราวจะทันได้หันไปมอง ประตูห้องก็ถูกผลักให้เปิดกว้างขึ้นด้วยมือของคณิน—ชายหนุ่มที่ยืนฟังทุกประโยคตั้งแต่ต้นจนจบด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความลึกซึ้งและภูมิใจอย่างที่สุด... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับพราวในทุกๆ ก้าวเสมอนะคะ