ความลับที่ถูกเปิดเผยบางส่วน

"ฉันจำแผลเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวที่หลังใบหูของเธอได้ แม่สาวน้อย... หรือฉันควรจะเรียกว่า 'ยายอ้วนพราว' ดีล่ะ?" เสียงกระซิบที่ลอยมาพร้อมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงระยับของมินตรา ราวกับมีคมมีดกรีดลงบนกลางใจของพรีพราวในยามที่เธอเผลอไผลที่สุด แฟ้มเอกสารในมือเกือบจะร่วงหล่นลงสู่พื้นกระเบื้องมัน พราวสะดุ้งสุดตัว หัวใจกระโจนขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ ดวงตากลมโตที่ผ่านการกรีดอายไลเนอร์มาอย่างคมกริบไหวระริกชั่วขณะหนึ่ง ก่อนที่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดและการฝึกฝนความมั่นใจตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาจะดึงเธอกลับมาสู่ความเป็นจริง พราวสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด ปรับสีหน้าที่ตื่นตระหนกให้กลับมาเรียบเฉยและเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยอย่างสง่างาม เธอหันกลับไปเผชิญหน้ากับคู่ปรับตัวฉกาจที่ยืนกอดอกพิงกำแพงตึกกิจกรรมด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน ดวงตาของมินตราเต็มไปด้วยความสนุกสนาน ราวกับแมวที่กำลังเล่นสนุกกับเหยื่อตัวน้อยในกรง "พูดอะไรของเธอคะ มินตรา ฉันไม่เห็นจะเข้าใจเลย" พราวตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ไม่สั่นเครือ แม้ว่าในอกข้างซ้ายจะเต้นรัวระคนหวatผวา "บางทีเธออาจจะจำคนผิดก็ได้นะ คนหน้าตาคล้ายกันในโลกนี้มีตั้งเยอะ" "คนหน้าตาคล้ายกันเหรอ?" มินตราหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูแหลมและบาดหู ก้าวเท้าเข้ามาใกล้พราวทีละก้าว ช้าๆ ทว่ามั่นคง ราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อเข้ามุม "แล้วคนหน้าตาคล้ายกันเนี่ย จะมีรอยแผลเป็นที่เดียวกัน มีท่านั่งห่อไหล่แบบเดียวกัน และที่สำคัญ... จะมีรอยยิ้มแหยๆ แบบที่ยัยอ้วนพราวชอบทำเวลาโดนแกล้งเหมือนกันเป๊ะเลยรึเปล่าล่ะ?" มินตราหยุดยืนห่างจากพราวเพียงแค่คืบ สายตาดุดันและเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาจดจ้องสำรวจใบหน้ารูปไข่ ผิวพรรณที่ได้รับการดูแลอย่างดี และรูปร่างที่สมส่วนขึ้นอย่างเห็นได้ชัดในชุดนักเรียนเข้ารูปของพราว ความเกลียดชังในแววตานั้นฉายชัดไม่มีปิดบัง "เธอก็แค่... พยายามเอาเปลือกหอยสวยๆ มาสวมทับตัวทากน่าเกลียด เพื่อตบตาคนทั้งโรงเรียน ใช่ไหมล่ะ?" มินตราเอียงคอพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "คิดเหว่าแปลงโฉม เปลี่ยนทรงผม ลดความอ้วน แล้วจะไม่มีใครจำอดีตอันน่าสมเพชของตัวเองได้งั้นเหรอ?" พราวเม้มริมฝีปากแน่น ความทรงจำอันเจ็บปวดในอดีต—ภาพที่เธอเคยโดนล้อเลียนในโรงอาหาร ภาพเศษขนมปังที่ถูกปาใส่หัว และเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ตามหลอกหลอน—แวบเข้ามาในหัวราวกับภาพยนตร์ซ้ำซาก แต่วันนี้... ตอนนี้... เธอไม่ใช่เด็กผู้หญิงคนเดิมที่เอาแต่ก้มหน้าและร้องไห้ในห้องน้ำอีกต่อไปแล้ว พราวค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกทางปาก ปรับมุมปากให้ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัว เจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย เธอก้าวเข้าไปประชิดมินตรากลับบ้าง ใช้ส่วนสูงที่ไล่เลี่ยกันกดดันสายตากลับไปอย่างไม่เกรงกลัว "แล้วไงคะ?" พราวเอ่ยถามเสียงนุ่ม ทว่าทรงพลังและชัดถ้อยชัดคำในทุกพยางค์ "ต่อให้ฉันเคยเป็นใครในอดีต มันก็เป็นเรื่องของอดีตค่ะ มินตรา... สิ่งสำคัญไม่ใช่ว่าฉันเคย 'อ้วน' หรือ 'เฉิ่ม' แค่ไหนในสายตาใคร แต่มันคือวันนี้... ตอนนี้... ว่าฉันยืนอยู่ตรงไหน และฉันรักตัวเองมากแค่ไหนต่างหาก" มินตราถึงกับชะงัก รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าสวยแข็งค้างไปชั่วขณะ หล่อนไม่คาดคิดว่าพราวจะกล้าตอกกลับด้วยท่าทีที่นิ่งสงบและมั่นใจเกินร้อยเช่นนี้ แทนที่จะลนลานหรือวิ่งหนีด้วยความอับอาย "เธอ... กล้ามากนะพราว!" มินตราเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความโกรธจัดที่ถูกหักหน้า "คิดว่าทำตัวสวยเชิดแล้วจะลบอดีตได้เหรอ? คอยดูเถอะ ฉันจะแฉความจริงให้ทุกคนในโรงเรียนรู้ว่า ตัวตนจริงๆ ใต้หน้ากากนางฟ้าปลอมๆ ของเธอมันน่าสมเพชแค่ไหน!" ก่อนที่พราวจะทันได้ตอบโต้อะไร เสียงทุ้มต่ำและคุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นมาจากมุมมืดของทางเดิน "ถ้าเธอว่างมากจนต้องมาขุดคุ้ยอดีตคนอื่น ฉันแนะนำให้เอาเวลาไปส่องกระจกดูตัวเองบ้างนะ มินตรา" ร่างสูงโปรดของคณินก้าวออกมาจากเงาไม้ แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนสาดกระทบใบหน้าหล่อเหลาที่มืดครึ้มด้วยความไม่พอใจ ดวงตาคมกริบมองมินตราด้วยแววตาเย็นชาจนน่ากลัว คณินเดินตรงเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างพราวอย่างปกป้อง สายตาของเขาอ่อนลงเมื่อหันมามองหญิงสาวข้างกายเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะหันกลับไปจ้องมินตราด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาอย่างชัดเจน มินตราหน้าถอดสีทันทีเมื่อเห็นว่าเป็นคณิน—หนุ่มฮอตที่หล่อนพยายามเข้าหามาตลอด กลับมายืนปกป้องยัยเด็กเฉิ่มที่หล่อนกำลังเหยียดหยาม "คณิน... คุณ... คุณมาตั้งแต่เมื่อไหร่?" มินตราเสียงสั่น พยายามปรับสีหน้าให้ดูน่าสงสารทันที "คุณก็โดนยัยนี่หลอกอยู่นะคะ คณิน! ยัยนี่ไม่ใช่ผู้หญิงสวยใสไฮโซอะไรเลย เธอเคยเป็น..." "ฉันรู้ว่าเธอคือใคร และเธอเคยเป็นอะไร" คณินตัดบทขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด ทำเอาหัวใจของพราวหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอหันขวับไปมองหน้าพระเอกหนุ่มทันทีด้วยความตกใจและตื่นกลัว ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ *เขา... รู้ตั้งแต่แรกแล้วงั้นเหรอ?* คำถามนี้ก้องอยู่ในหัวของพราว ความลับที่เธอพยายามปกปิดกำลังจะพังทลายลงต่อหน้าผู้ชายที่เธอแอบชอบอย่างนั้นหรือ? คณินหันมาสบตากลับพราว สายตาของเขาไม่ได้มีความรังเกียจ หรือสมเพชอย่างที่เธอกลัว มีเพียงความอบอุ่น ความลึกซึ้ง และรอยยิ้มมุมปากบางๆ ที่ส่งมาให้ ราวกับจะบอกว่าไม่ต้องกลัวอะไรทั้งสิ้น ก่อนที่พราวจะทันได้ตั้งสติ คณินก็หันกลับไปมองมินตราด้วยสายตาที่เด็ดเดี่ยว พร้อมกับประโยคสั้นๆ ที่ทำให้มินตราถึงกับก้าวถอยหลังด้วยความช็อก และทำให้พราวต้องเบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง "และต่อให้เธอจะเป็นใครในอดีต... ฉันก็เป็นคนแรกที่รู้ความจริงนี้... และฉันก็รักเธอในแบบที่เธอเป็น" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "พีชชี่เบอร์รี่" เสมอมานะคะ