ของขวัญชิ้นพิเศษ

กลิ่นกระดาษเก่าและฝุ่นจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในมุมอับสายตาของห้องสมุดเงียบสงบ แผ่นหลังบอบบางของพรีพราวแนบสนิทอยู่กับสันไม้แข็งกระด้างของชั้นหนังสือแถวในสุด ความเย็นเยียบจากโครงสร้างเหล็กซึมผ่านเนื้อผ้าชุดนักเรียนเข้ามาจนเธอสะท้านเฮือก หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำรัวรากับกลองเพลในอก สมองขาวโพลนจนคิดคำพูดอะไรไม่ออกเมื่อเงาของร่างสูงโปร่งทอดทับลงมาปิดกั้นแสงไฟนีออนด้านบนจนมืดมิด คณินไม่ได้ขยับตัวหนี เขายังคงยืนค้ำมือข้างหนึ่งยันชั้นหนังสือไว้เหนือศีรษะของเธอ ดวงตาคมกริบคู่นั้นทอดมองลงมาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก มันไม่ใช่สายตาเยาะเย้ยถากถางแบบที่เธอคุ้นเคยจากคนอื่นๆ ในโรงเรียน แต่เป็นความลึกซึ้งที่ชวนให้รู้สึกเหมือนกำลังถูกมองทะลุผ่านเข้าไปถึงความหวาดกลัวก้นบึ้งในหัวใจ "ตกใจขนาดนั้นเลยเหรอครับ... เอ่อ... หมายถึง... พราว" คณินชะงักไปนิดเมื่อเกือบเผลอหลุดคำพูดเคยชิน แต่เขากลับเลือกที่จะเปลี่ยนสรรพนามและน้ำเสียงให้เบ็ดยิ่งขึ้น ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาขยับถอยห่างออกเล็กน้อย เพื่อเว้นระยะให้เด็กสาวได้สูดลมหายใจเข้าปอด พราวเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด เธอกลืนก้อนสะอื้นเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก สายตากลมโตที่รื้นไปด้วยหยาดน้ำใสๆ ก้มมองพื้นรองเท้าผ้าใบสีขาวมอมแมมของตัวเอง มือทั้งสองข้างกำชายกระโปรงนักเรียนแน่นจนยับยู่ยี่ "ฉัน... พราวไม่ได้ตั้งใจจะเดินมาชน..." เสียงของเธอเบาหวิวราวกับเสียงกระซิบของแมลงเม่าในยามค่ำคืน "ใครว่าเธอเดินชนชั้นหนังสือกันล่ะ" คณินทอดถอนหายใจเบาๆ น้ำเสียงของเขานุ่มนวลขึ้นอย่างประหลาดจนพราวต้องเงยหน้าขึ้นสบตาโดยไม่รู้ตัว "ผมต่างหากที่เป็นฝ่ายเดินตามเธอมา... แล้วเธอก็เอาแต่ก้มหน้าก้มตาคิดเรื่องอะไรอยู่ จนเกือบจะสะดุดขาตัวเองล้มไปเองต่างหาก พราว... ทำไมเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น เธอถึงชอบทำตัวเหมือนคนล่องหนตลอดเวลาล่ะครับ?" คำถามนั้นทิ่มแทงเข้ามากลางใจ ประโยคเรียบง่ายแต่กลับจี้เข้าที่แผลสดที่พราวพยายามปกปิดมาตลอดชีวิต ความน้อยเนื้อต่ำใจ ความเกลียดชังรูปร่างหน้าตาตัวเองที่อ้วนกลมและเฉิ่มเชย พรั่งพรูขึ้นมาจุกที่ลำคอ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้หยดเผาะลงบนหลังมือที่กำกระโปรงอยู่ "ก็... ก็เพราะพราวมันน่าสมเพชไม่ใช่เหรอคะ..." เสียงของเธอสั่นเครือ หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ "ใครๆ ก็มองว่าพราวเป็นแค่ตัวตลก เป็นยัยอ้วนเฉิ่มที่ไม่มีวันคู่ควรจะยืนอยู่ข้างใคร... แม้กระทั่งในห้องสมุดนี้ พราวยังรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นส่วนเกินเลยค่ะ คณินแกล้งทำเป็นใจดีกับพราวทำไม... หรือว่าทั้งหมดนี่ มันก็แค่ความสนุกอีกรูปแบบหนึ่งของคนฮอตๆ อย่างพวกเธอ?" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่แคบๆ ระหว่างชั้นหนังสือชั่วขณะ คณินนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ ดวงตาคมกริบไหววูบลงอย่างเห็นได้ชัด ความรู้สึกผิดฉายชัดขึ้นในแววตาของหนุ่มฮอตประจำโรงเรียนผู้ไม่เคยแคร์ความรู้สึกใคร เขาไม่ได้โกรธที่ถูกเข้าใจผิด แต่เขากลับรู้สึกเจ็บปวดลึกๆ ที่เด็กสาวตรงหน้ามองเห็นตัวเองไร้ค่าถึงเพียงนี้ คณินไม่ตอบคำถามด้วยคำพูด มือหนาควานหาบางอย่างในกระเป๋าเป้สะพายหลังสีดำสนิทที่วางอยู่บนโต๊ะอ่านหนังสือใกล้ๆ ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้เธออีกครั้งอย่างระมัดระวังราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลายคามือ สิ่ง สิ่งนั้นถูกยื่นมาตรงหน้าพราว... มันคือหนังสือปกอ่อนเล่มหนาที่ผ่านการเปิดอ่านมาอย่างโชกโชน สันปกมีรอยยับเล็กน้อยจากการพกพา แต่กระดาษด้านในกลับถูกถนอมไว้อย่างดี ปกสีน้ำตาลอ่อนพิมพ์ชื่อเรื่องเด่นชัดด้วยตัวอักษรเรียบง่าย: *‘ศิลปะแห่งการรักตัวเอง: ก้าวข้ามเสียงวิจารณ์เพื่อเป็นเวอร์ชันที่ดีที่สุด’* พราวกะพริบตาปริบๆ มองสิ่งของในมือของเขาด้วยความงันงง ลืมความโศกเศร้าไปชั่วขณะ "นี่คืออะไรคะ..." เธอถามเสียงแผ่ว "หนังสือเล่มโปรดของผมเอง" คณินตอบ น้ำเสียงจริงจังและมั่นคง "ผมอ่านมันตอนที่ผมสอบตกวิชาคณิตศาสตร์ครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต ตอนที่ผมรู้สึกว่าตัวเองโง่เง่า และพ่อคาดหวังในตัวผมสูงเกินไปจนอยากจะหายตัวไปจากโลกนี้... มันไม่ได้ช่วยให้ปัญหาทั้งหมดหายไปหรอกนะพราว แต่มันสอนให้ผมรู้ว่า ‘คุณค่า’ ของคนเราไม่ได้ถูกกำหนดด้วยสายตาหรือคำพูดของคนอื่น" พราวนิ่งงัน ดวงตากลมโตมองหนังสือเล่มนั้นสลับกับใบหน้าคมคายของคณิน หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก กลับถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นแปลกประหลาดที่ค่อยๆ แผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างช้าๆ "ทำไม... คณินต้องเอาให้พราวด้วยล่ะคะ?" "เพราะผมเชื่อว่า... ภายใต้แว่นตาหนาเตอะกับเสื้อผ้าตัวโคร่งพวกนั้น เธอดوมีความตั้งใจและประกายบางอย่างซ่อนอยู่" คณินยัดเล่มหนังสือใส่มือของพราวอย่างนุ่มนวล ปลายนิ้วอุ่นจัดของเขาสัมผัสโดนหลังมือเธอเบาๆ ทำเอาพราวสะท้านเฮือกด้วยความเขินอายจนใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัด "ผมไม่อยากให้เธอเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อเอาใจใคร... แต่ผมอยากให้พลองอ่านมัน เพื่อลุกขึ้นมาเปลี่ยนแปลงตัวเอง... เพื่อตัวของพราวเองจริงๆ" พราวก้มมองหนังสือในมือ น้ำตาที่เคยไหลรินหยุดลงโดยอัตโนมัติ เธอกระชับหนังสือเล่มนั้นไว้แนบอก ความรู้สึกบางอย่างที่หลับใหลอยู่ก้นบึ้งของหัวใจ คล้ายกับกำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาทีละน้อย ความมั่นใจที่เคยคิดว่าไม่มีวันมี วันนี้มันเริ่มก่อตัวขึ้นเป็นหยาดเมล็ดพันธุ์เล็กๆ ในใจ ทว่า... ช่วงเวลาแห่งความซาบซึ้งนั้นถูกขัดจังหวะลงอย่างกะทันหัน เมื่อเสียงฝีเท้าคู่หนึ่งดังกระทบพื้นไม้ปาร์เกต์ของห้องสมุดใกล้เข้ามาด้วยจังหวะเร่งรีบ พร้อมกับเสียงหัวGเราะคikคัkอันคุ้นเคยที่ทำให้เลือดในกายของพราวเย็นเฉียบลงทันที "อุ๊ย ตายจริง... ฉันไม่ได้มารบกวนเวลาอันแสนหวานของ 'ท่านประธานนักเรียน' กับ 'ยัยเฉิ่ม' นี่หรอกใช่ไหมคะ?" เสียงแหลมใสเยือกเย็นและเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งดังขึ้นจากมุมชั้นหนังสือถัดไป มินตรา ก้าวออกมาจากเงาสลัว รอยยิ้มเหยียดหยามปรากฏชัดบนริมฝีปากที่ทาลิปสติกสีชมพูระเรื่อ ดวงตาสวยคมกวาดมองพราวตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ ก่อนจะหยุดลงที่หนังสือในมือของพราวและท่าทางที่ยืนใกล้ชิดกันเกินงามของคนทั้งคู่ คณินขมวดคิ้วมุ่นทันที รังสีความเย็นชาแผ่ออกมาจากร่างสูงโปร่งโดยอัตโนมัติ เขาขยับตัวก้าวมาบังร่างของพราวไว้ครึ่งหนึ่งเพื่อปกป้อง แต่ก่อนที่คณินจะได้เอ่ยปากตอกกลับอะไร มินตราก็ยกมือขึ้นกอดอก แล้วหัวingเบาๆ ในลำคออย่างสะใจ "แหม... ถึงขนาดเอาหนังสือพัฒนาตัวเองมาจีบกันในห้องสมุดเลยเหรอคะเนี่ย?" มินตราหัวเราะเสียงดังขึ้นอีกนิด ก้าวเข้ามาใกล้จนเกือบจะประชิดตัว "แต่ระวังหน่อยนะคณิน... ของแบบนี้ ต่อให้เอาหนังสือร้อยเล่มมาให้อ่าน ยัยนี่ก็ไม่มีวันขัดเกลาให้ดูดีขึ้นมาได้หรอกค่ะ เปลืองแรงเปล่าๆ... เพราะต่อให้พยายามแค่ไหน กิ้งก่าก็ไม่มีวันกลายเป็นหงส์ไปได้หรอก จริงไหมล่ะจ๊ะ... พรีพราว?" คำพูดเชือดเฉือนพุ่งตรงปักกลางใจ พราวกำหนังสือในมือแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ ร่างกายสั่นเทาด้วยความโกรธและความอับอายที่ตีตื้นขึ้นมาอีกครั้ง ทว่า... ครั้งนี้ ความรู้สึกอยากวิ่งหนีกลับถูกแทนที่ด้วยบางสิ่งที่ลุกโชนอยู่ในอก ภาพปกหนังสือที่คณินเพิ่งมอบให้ผุดขึ้นมาในหัว พร้อมกับประโยคที่ว่า *‘ก้าวข้ามเสียงวิจารณ์เพื่อเป็นเวอร์ชันที่ดีที่สุด’* พราวสูดหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีในชีวิต เงยหน้าขึ้นสบตากับมินตราตรงๆ เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี แววตาที่เคยหวาดกลัวและหลบตากลับฉายแววเด็ดเดี่ยวอย่างที่ดาวโรงเรียนผู้เย่อหยิ่งไม่เคยเห็นมาก่อน "ขอบคุณสำหรับคำเตือนนะคะ... มินตรา" พราวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดัง ฟังชัด และนิ่งสนิทจนมินตราถึงกับชะงัก รอยยิ้มเหยียดบนใบหน้าสวยแข็งค้างไปชั่วขณะ "แต่พราวคิดว่า... คนเราจะกลายเป็นอะไรนั้น มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับปากของคนอื่น... แต่มันขึ้นอยู่กับว่าพราวเลือกที่จะเดินไปข้างหน้าด้วยตัวเองต่างหากค่ะ!" สิ้นคำพูดนั้น พราวกระชับหนังสือในมือแน่นขึ้น หันไปสบตากับคณินที่มองเธอนิ่งด้วยแววตาเป็นประกายความทึ่ง ก่อนที่เธอจะก้าวเดินผ่านมินตราออกไปจากห้องสมุดด้วยหลังที่ยืดตรง ทิ้งให้มินตรายืนอ้าปากค้างด้วยความคาดไม่ถึง และทิ้งให้คณินยืนมองตามแผ่นหลังที่กำลังก้าวเดินอย่างมั่นใจด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ทว่า ในวินาทีที่พราวก้าวพ้นประตูกระจกบานใหญ่ของห้องสมุดออกไปสู่โถงทางเดินหลัก เสียงประกาศตามสายของโรงเรียนก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะความเงียบ... *"ประกาศจากฝ่ายปกครอง... ขอให้นักเรียนพรีพราว ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5/2 ไปพบอาจารย์ที่ห้องปกครองด่วนที่สุดในเวลานี้... ย้ำอีกครั้ง พรีพราว ไปพบอาจารย์ฝ่ายปกครองทันทีค่ะ!"* พราวหยุดชะงักกึก หัวใจที่เพิ่งพองโตด้วยความฮึกเหิมกลับร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มในพริบตาเดียว เมื่อเธอหันกลับไปมอง... อาจารย์สมชาย ฝ่ายปกครองจอมโหดกำลังยืนกอดอกจ้องมองเธอมาจากสุดปลายทางเดินด้วยสีหน้าถมึงทึง พร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลปริศนาในมือที่ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกะทันหัน! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความกล้าหาญของพราวนะคะ