ความประทับใจของคณิน

นิยายรักวัยรุ่น "สลับร่างมาสวยพลิกชีวิตรักยัยเฉิ่ม" ตอนที่ 47: ความประทับใจของคณิน นามปากกา: พีชชี่เบอร์รี่ นิ้วเรียวที่เพิ่งผ่านการบำรุงจนเนียนนุ่มชะงักค้างอยู่กลางอากาศ สัมผัสเย็นเฉียบของกระดาษเนื้อดีและหมึกปากกาเคมีราคาถูกที่ซึมลงบนซองจดหมายสีขาวสะอาด กลับให้ความรู้สึกเหมือนเหล็กร้อนๆ ที่ทาบลงบนแผ่นหลังของพรีพราว ร่างบางในชุดสูทเบลเซอร์สีเบจพอดีตัวยืนแข็งทื่อเป็นหุ่นปั้น ลมหายใจของเธอสะดุดกะทันหันจนหน้าอกกระเพื่อมไหว สามปี... สามปีเต็มๆ ที่เธอและแม่ต้องก้มหน้าก้มตาทำงานใช้หนี้ก้อนโตที่ผู้ชายคนนั้นสร้างไว้แล้วเดินหนีหายเข้ากลีบเมฆ สามปีที่เธอต้องทนกินข้าวบูดๆ ก้นหม้อ ทนใส่เสื้อผ้าเก่าๆ ซ้ำๆ และทนรับสายโทรศัพท์ทวงหนี้จากเจ้าหนี้หน้าเลือดทั้งวันทั้งคืน จนกระทั่งเธอตัดสินใจลุกขึ้นมาปฏิวัติรูปร่าง ดูแลตัวเอง และเปลี่ยนแปล.งความมั่นใจจนยืนหยัดอยู่บนจุดนี้ได้ แต่ในวินาทีที่เธอกำลังจะเฉิดฉายอย่างไร้ที่ติ เงาหัวใจสีดำมืดก็กลับมาทาบทับอีกครั้ง "พราว... เป็นอะไรหรือเปล่า สีหน้าไม่ค่อยดีเลยนะ" เสียงทุ้มนุ่มที่ลอยละลิ่วเข้ามาพร้อมกับฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาใกล้ ทำให้พราวต้องรีบดึงสติตัวเองกลับมาอย่างยากลำบาก เธอกลืนก้อนสะอื้นที่จุกแน่นลงคออย่างรวดเร็ว ปัดมือสั่นเทาลงข้างลำตัว แล้วใช้ปลายนิ้วกวาดซองจดหมายปริศนานั้นสอดซ่อนไว้ใต้แฟ้มเอกสารหนาเตอะทันที ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียง คณินยืนอยู่ตรงนั้น ร่างสูงโปรดในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนตามแบบฉบับชายหนุ่มสุขภาพดี ใบหน้าคมคายฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มอบอุ่นและแววตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชม แต่เมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้และสังเกตเห็นความซีดเซียวบนดวงหน้าเรียวสวยของเธอ รอยยิ้มนั้นก็จางลงทันที ความห่วงใยฉายชัดขึ้นในดวงตาสีเข้มคู่นั้น "เปล่าค่ะ... พราวแค่..." เธอพยายามฝืนยิ้ม รอยยิ้มที่ฝฝืนที่สุดในชีวิต "แค่รู้สึกประหม่านิดหน่อยค่ะที่มีคนมาปรบมือให้ตอนหันหลัง" คณินหรี่ตามองเล็กน้อยอย่างไม่ค่อยเชื่อนัก เขารู้จักพราว—ไม่ใช่แค่พราวที่เป็นดาวเด่นคนปัจจุบัน แต่เขารู้จักแม้กระทั่งพราวคนเดิมที่ก้มหน้าหลบสายตาคนอื่นในห้องสมุด ผู้หญิงคนนี้มีความยืดหยุ่นทางจิตใจสูงและมีความเข้มแข็งซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่มนวลเสมอ แต่แววตาหวาดผวาที่ไหววูบไปเมื่อครู่... มันหลบสายตาเขาไม่พ้นหรอก "การนำเสนอโปรเจกต์การพัฒนาบุคลิกภาพและการจัดการเวลาเมื่อครู่... ทำได้ยอดเยี่ยมมากนะ" คณินเปลี่ยนเรื่องเพื่อผ่อนบรรยากาศ เขาเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของเธออีกก้าว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นไอแดดอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูก "ผมไม่คิดเลยว่า เธอจะยกเอาเคสจริงของคนที่เคยขาดความมั่นใจมาวิเคราะห์เป็นสเต็ปต์ได้อย่างคมคายขนาดนั้น มันไม่ใช่แค่ทฤษฎีในตำรา แต่มันคือประสบการณ์ที่กลั่นออกมาจากอินเนอร์จริงๆ" พราวเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจที่เต้นรัวด้วยความหวาดกลัวเมื่อครู่ค่อยๆ ถูกความอบอุ่นจากคำชมของเขาเยียวยาลงทีละน้อย เธอเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่ม ดวงตากลมโตคู่สวยไหวระริก "คุณคณินคิดแบบนั้นจริงๆ เหรอคะ?" "แน่นอนสิ" คณินตอบทันที น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและหนักแน่นจนน่าใจหาย ดวงตาคมกริบมองลึกลงไปในนัยน์ตาของเธอ "รู้ไหมพราว... มีคนไม่มากหรอกที่จะกล้าลุกขึ้นมาขุดคุ้ยความอ่อนแอในอดีตของตัวเอง แล้วนำมันมาเป็นพลังขับเคลื่อนให้คนอื่นได้เห็น ผู้หญิงส่วนใหญ่พยายามปกปิดปมด้อย แต่เธอ... กลับเปลี่ยนปมด้อยให้กลายเป็นมงกุฎของตัวเอง นั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้ผม... ทึ่งในตัวเธอมากที่สุด" คำว่า 'ทึ่งในตัวเธอ' ลอยวนอยู่ในอากาศ สร้างความอบอุ่นวาบหวามขึ้นในอกของพราวอย่างห้ามไม่อยู่ ในขณะที่มินตราซึ่งยืนอยู่มุมห้องอีกด้านหนึ่ง กำแฟ้มในมือจนยับยู่ยี่ ดวงตาสีเข้มเต็มไปด้วยความริษยาและเคียดแค้นจนแทบจะพ่นไฟออกมา ใครจะไปคิดว่ายายเฉิ่มอ้วนกลมที่เธอเคยเหยียบย่ำ จะกลายมาเป็นคู่แข่งที่น่ากลัวทั้งเรื่องงานและเรื่องหัวใจ—แถมยังยืนเคียงข้างคณินได้อย่างสมน้ำสมเนื้อขนาดนี้ "ขอบคุณนะคะ... สำหรับคำชม" พราวสูดลมหายใจเข้าลึก ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังจะกลับมาเป็นปกติ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงานรวม เสียงนั้นไม่ได้มาคนเดียว แต่มันมาพร้อมกับเสียงพูดคุยโวยวายด้วยสำเนียงคุ้นหูที่ทำให้เลือดในกายของพราวเย็นเฉียบลงในทันที "นี่แหละลูกสาวฉัน! ทำงานอยู่ที่นี่ใช่ไหมล่ะ บอกแล้วว่ายัยพราวมันหัวดี ตั้งแต่เด็กมันฉลาดเหมือนฉันไม่มีผิด!" ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทเก่าๆ ที่ยับย่นและมีกลิ่นแอลกอฮอล์โชยมาจางๆ ก้าวเข้ามาในห้องทำงานอย่างถือวิสาสะ โดยมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของบริษัทเดินหน้าตาตื่นตามประกบมาติดๆ พราวหน้าถอดสี ร่างกายแข็งทื่อยิ่งกว่าตอนที่เห็นจดหมายเสียอีก ความทรงจำอันเลวร้ายเมื่อสามปีก่อนพรั่งพรูเข้ามาในหัวสมองราวกับเขื่อนแตก คณินขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อเห็นแขกไม่ได้รับเชิญเดินเข้ามาสร้างความวุ่นวาย เขาหันไปมองพราวด้วยความสงสัยระคนเป็นห่วง ก่อนจะก้าวเท้าออกไปขวางหน้าชายแปลกหน้าคนนั้นไว้ด้วยท่าทีสุภาพแต่ดุดัน "ขอโทษนะครับ ที่นี่คือพื้นที่ส่วน องบริษัท ไม่อนุญาตให้บุคคลภายนอก—" "เฮ้ย! หลบไปไอ้หนุ่ม ฉันไม่ใช่คนนอก ฉันเป็น *พ่อ* ของยัยพราว!" ชายคนนั้นตะโกนลั่นห้องพร้อมกับชี้หน้าตัวเองอย่างภาคภูมิใจ ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบห้องแล้วหยุดอยู่ที่พราวที่ยืนตัวสั่นเทาน้ำตาคลอเบ้าอยู่หลังโต๊ะทำงาน "ไงล่ะพราว ลูกสาวพ่อ! ไม่คิดเลยสิว่าจะเจอพ่อเซอร์ไพรส์แบบนี้ พอดีพ่อมีเรื่อง 'ด่วน' ต้องใช้เงินสักก้อน... แกคงไม่ใจดำกับพ่อบังเกิดเกล้าหรอกนะ?" ความเงียบกริบเข้าปกคลุมห้องทำงานในพริบตา ทุกสายตาหันขวับกลับมามองพราวเป็นตาเดียว คณินหันขวับกลับมามองหญิงสาวข้างกายด้วยแววตาที่เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—ไม่ใช่เพราะรังเกียจ แต่เป็นเพราะตอนนี้เขารู้แล้วว่า ทำไมเมื่อครู่แววตาของพราวถึงได้หวาดผวาและแตกสลายได้ถึงขนาดนั้น พราวยืนกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับเนื้อฝ่ามือ โลกทั้งใบเหมือนกำลังหมุนเคว้งคว่ำ เธอกำลังจะอ้าปากปฏิเสธและขับไล่ผู้ชายคนนี้ออกไป ทว่าก่อนที่เธอจะได้เอื้อนเอยคำใดออก Cณินกลับก้าวถอยหลังมาหนึ่งก้าว ยืนบังหน้าเธอไว้ครึ่งหนึ่งอย่างปกป้อง แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ทรงพลังจนทุกคนในห้องต้องสะดุ้ง "ถ้าคุณเป็นพ่อของเธอจริง... คุณคงไม่เลือกวิธีเดินเข้ามาทวงเงินกลางที่ทำงานแบบนี้หรอกครับ" คณินหันไปสบตากับชายวัยกลางคนตรงๆ รังสีความเย็นชาแผ่ออกมาจากตัวของชายหนุ่มจนผู้เป็นพ่อถึงกับชะงัก "และที่สำคัญ... ตอนนี้พราวไม่ใช่เด็กผู้หญิงที่ยอมให้ใครมาบงการชีวิตอีกต่อไปแล้ว ถ้าคุณมีเรื่อง 'ธุระ' อะไร เชิญไปคุยกับทนายความของบริษัทเราข้างนอกดีกว่าครับ" พ่อของพราวอ้าปากค้าง ทำท่าจะโวยวายต่อ แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร คณินก็ส่งสัญญาณมือให้ รปภ. สองคนเข้ามาประกบตัวชายผู้เป็นพ่อทันที พราวเบิกตากว้างมองแผ่นหลังกว้างของคณิน หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำด้วยความซาบซึ้งระคนหวาดหวั่น ทว่า ในวินาทีที่พ่อของเธอกำลังจะถูกลากตัวออกไปนั้นเอง ชายวัยกลางคนก็ตะโกนแหกปากลั่นออกมาอีกประโยคหนึ่งที่ทำให้ลมหายใจของพราวขาดห้วงไปสนิท— "แกจะไล่ฉันทำไมวะไอ้หนุ่ม! แกไม่รู้หรือไงว่านอกจากเงินที่มันต้องใช้ใช้หนี้ก้อนเก่าแล้ว... นังพราวมันยังเซ็นค้ำประกันเงินกู้ 'ก้อนใหม่' ไว้ให้ฉันเมื่อวานนี้เอง!" พราวก้าวถอยหลังไปชนกับชั้นหนังสือด้านหลังอย่างแรง หน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด หูอื้ออึงจนไม่ได้ยินเสียงรอบข้างอีกต่อไป... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเติบโตไปกับตัวละครของพราวและคณินเสมอนะคะ