พบปะกับความท้าทาย

ส้นสูงหัวแหลมสีนู้ดกระทบพื้นหินขัดของโถงทางเดินตึกอำนวยการเสียงดัง *ก๊อก... ก๊อก...* เป็นจังหวะที่พรีพราวตั้งใจควบคุมให้มั่นคง แม้ว่าหัวใจข้างในจะเต้นรัวระรัวราวกับตีกลองเพล นิ้วมือที่กำสายสะพายกระเป๋าหนังสีดำสนิทชื้นไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ แต่กระนั้น... สายตาของเงามืดในกระจกเงาบานใหญ่ข้างเสาหินก็ไม่ได้สะท้อนภาพ "ยัยเฉิ่มพราว" ก้มหน้าหลบตาคนเดิมอีกต่อไปแล้ว มันกำลังทำให้ฉัน... เริ่มอดใจไม่ไหวที่จะลบภาพยัยเฉิ่มคนเดิมออกไปจากหัวสมองของฉันเสียที คำพูดนั้นของคณินยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่แค่คำชมเชยตามมารยาท แต่เป็นแรงผลักดันชั้นดีที่ทำให้พราวในเวอร์ชันใหม่กล้าแม้กระทั่งเงยหน้ามองตรงไปข้างหน้าอย่างไร้ความหวาดกลัว... อย่างน้อยก็ในตอนนี้ ที่เธอมั่นใจว่าโครงสร้างชุดยูนิฟอร์มที่ผ่านการปรับแก้ทรงให้เข้ารูปพอดีตัว ทรงผมไดร์ตรงสลวยเปิดใบหน้าเรียว และริมฝีปากที่แต้มลิปทินต์สีระเรื่อบางเบา ได้ทำหน้าที่ "เกราะป้องกัน" ความเปราะบางในอดีตไปได้เปลาะหนึ่งแล้ว "อุ๊ย ตายจริง..." เสียงหวานใสที่แฝงไว้ด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นตัดผ่านความเงียบของโถงทางเดิน มินตราในชุดนักเรียนรีดเรียบกริบ ประดับด้วยเข็มกลัดเพชรของประธานนักเรียน ยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องสภานักเรียน รอยยิ้มมุมปากของเธอยกขึ้นอย่างดูแคลน ไล่สายตามองพรีพราวตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่คมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง "นึกว่าใครซะอีก ยัย... พราว" มินตราจงใจเว้นวรรคชื่อนั้นให้ยาวขึ้นและน่ารังเกียจขึ้น "นี่เธอลงทุนไปทำอะไรมาล่ะเนี่ย? เปลี่ยนทรงผม ทาปาก แอบไปยืมเสื้อรุ่นพี่มาใส่เหรอ? หรือว่า... คิดว่าแค่เปลี่ยนเปลือกนอก แล้วข้างในมันจะฉลาดขึ้นตามไปด้วย?" บรรยากาศรอบตัวราวกับลดอุณหภูมิลดลงหลายองศา นักเรียนหลายคนที่เดินผ่านไปมาเริ่มชะลอฝีเท้า บางคนกระซิบกระซาบ บางคนทำหน้าลุ้นระทึกราวกับกำลังชมฉากละครตบตีในคาบพักเที่ยง สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่พราว ราวกับรอดูว่าเหยื่อผู้เคยอ่อนแอคนนี้จะร้องไห้วิ่งหนีไปเหมือนทุกทีหรือไม่ พรีพราวไม่ถอยหลัง เธอสูดลมหายใจเข้าลึกasi ดึงอากาศบริสุทธิ์เข้าสู่ปอดเพื่อเรียกสติ แขนเรียวที่ถูกจัดทรงให้ตั้งตรงอย่างสง่างามค่อยๆ ผ่อนคลายลงจากการกำหมัดแน่น เธอมองตรงไปยังดวงตาสีน้ำตาลเข้มของมินตรา—ดวงตาที่ครั้งหนึ่งเธอไม่เคยกล้าสบมองเกินสามวินาที "เปลือกนอกเหรอคะ?" พราวเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่มั่นคง ไม่มีอาการสั่นเครืออย่างที่มินตราคงคาดหวัง "พราวว่า... บางทีคนเราก็ต้องเริ่มจากการดูแลตัวเองจากข้างนอกก่อน เพื่อให้คนอื่นเปิดใจยอมมองดู 'ข้างใน' ที่เราพยายามพัฒนามาตลอดต่างหากล่ะคะ มินตรา" คำตอบที่ราบเรียบแต่เชือดเฉือนโดยไม่ต้องใช้คำหยาบคายทำเอามินตราถึงกับชะงัก รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าสวยสมบูรณ์แบบกระตุกวูบไปชั่วขณะ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจที่เหยื่อตัวน้อยกล้าต่อปากต่อคำอย่างมีชั้นเชิงเช่นนี้ "เธอ...!" มินตรากัดฟันกรวด ก้าวเท้าฉับๆ เข้ามาประชิดตัวพราว กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยปะทะจมูก "อย่ามาทำเป็นอวดดีหน่อยเลยพราว! ต่อให้เธอจะเอาเครื่องสำอางมาโบกหน้าหนาแค่ไหน หรือพยายามเอาตัวเข้าไปใกล้ชิดกับคณินมากแค่ไหน ทุกคนเขาก็รู้กันทั้งโรงเรียนว่าเธอมันก็แค่นักเรียนทุนหลังห้องที่พยายามปีนเกลียว! คณินเขาแค่เวทนาเธอ เล่นสนุกไปตามประสาคนเบื่อๆ เท่านั้นแหละ อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลย!" คำพูดที่ตั้งใจกรีดแทงให้เจ็บลึกถึงกระดูกดำพยายามดึงพราวกลับหลุมดำแห่งความด้อยค่าในอดีต ภาพความทรงจำตอนที่ถูกรุมล้อเรื่องน้ำหนักและรูปร่างลอยวาบเข้ามาในหัว สมองสั่งให้เธอวิ่งหนี สมองสั่งให้ก้มหน้าแล้วยอมรับความจริงเหมือนทุกครั้ง... *แต่มันไม่ใช่พราวคนเดิมอีกต่อไปแล้ว* พรีพราวไม่หลบสายตา เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของมินตรา เห็นความหวาดระแวงเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย่อหยิ่งนั้น มินตรากำลังกลัว... กลัวว่าอำนาจการควบคุมความสนใจของคนทั้งโรงเรียนกำลังจะหลุดมือไป กลัวว่าพรีพราวคนเดิมจะหายไปตลอดกาล "ถ้าคณินเขาแค่เล่นสนุก..." พราวขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนมินตราต้องเผลอผถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว มุมปากของพราวระบายยิ้มบางๆ อย่างผู้กุมชัยชนะ "ทำไมคุณประธานนักเรียนคนเก่ง ถึงดูร้อนรนจนต้องมาคอยตามจิกกัดเด็กทุนหลังห้องอย่างฉันแบบนี้ล่ะคะ? หรือว่า... กำลังกลัวอะไรบางอย่างอยู่?" "กรี๊ด! เธอ...!" มินตราหน้าเสีย สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกจี้จุดดำมืดในใจ มือเรียวยกขึ้นเตรียมจะเหวี่ยงตบเข้าที่ใบหน้าของพราวท่ามกลางเสียงอุทานตกใจของคนรอบข้างที่ยืนมุงดู *หมับ!* ข้อมือเรียวของมินตราถูกคว้าเอาไว้กลางอากาศก่อนที่จะทันได้กระทบผิวแก้มของพราว แรงบิดที่มั่นคงและอบอุ่นทำให้พรีพราวต้องเหลือบมองไปด้านข้างด้วยความตกใจ ร่างสูงโปรดของคณินก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างพวกเธออย่างนิ่มนวล แต่แผ่รังสีความน่าเกรงขามจนมินตราต้องสะบัดข้อมือออกด้วยใบหน้าที่แดงก่ำด้วยความอับอายและโกรธจัด "พอได้แล้วมินตรา การใช้กำลังในโรงเรียน... ดูไม่ค่อยสมกับตำแหน่งประธานนักเรียนสักเท่าไหร่เลยนะ" คณินเอ่ยเสียงเรียบ เย็นชา แต่นัยน์ตาคมกริบที่มองมินตรานั้นเต็มไปด้วยความเตือนสлойที่เด็ดขาด มินตราเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง มองคณินที่ยืนบังพรีพราวไว้ราวกับปกป้อง ยิ่งเห็นสายตาที่เขาใช้มองหญิงสาวข้างกาย ความริษยาและแค้นเคืองก็พุ่งทะยานจนแทบคลั่ง เธอกวาดตามองทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ "ปกป้องกันเข้าไปเถอะ!" มินตราแค่นAเสียงลอดไรฟัน "คิดว่าเด็กกะโปโลคนนี้จะยืนข้างนายได้นานแค่ไหนกันเชียวคณิน? หึ... เดี๋ยวพวกเธอก็คงจะได้รู้ความจริงที่ว่า 'ความลับ' ที่ฉันถืออยู่ มันจะทำให้ยัยเฉิ่มนี่พังไม่เป็นท่าจนต้องกราบเท้าขอลาออกยังไง!" พูดจบลับหลังมินตราก็สะบัดหน้าเดินกระแทกส้นสูงหนีหายเข้าไปในตึกอำนวยการท่ามกลางความเงียบงันของฝูงชนที่เริ่มแยกย้าย พรีพราวผ่อนลมหายใจยาวเหยียด ความตึงเครียดเมื่อครู่ทำให้ร่างกายอ่อนล้าไปหมด เธอกำลังจะหันไปเอ่ยปากขอบคุณชายหนุ่มข้างกาย แต่ทว่า... คณินกลับหันขวับมามองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง นัยน์ตาคมคายคู่นั้นไม่ได้มีแววปลอบประโลม แต่มันเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดและคำถามที่ยังไม่ได้คำตอบ "ความลับอะไรที่มินตรามันพูดถึง?" คณินถามเสียงต่ำ น้ำเสียงจริงจังจนพราวต้องชะงัก "พราว... เธอกำลังปิดบังอะไรฉันอยู่หรือเปล่า?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนการเติบโตของพรีพราวมาโดยตลอดด้วยหัวใจค่ะ - พีชชี่เบอร์รี่