ฉลองความสำเร็จ

“อย่าเพิ่งขยับค่ะ... รอยเปื้อนนั่นมันอยู่ตรงมุมปากพอดีเลย” เสียงทุ้มต่ำของคณินดังขึ้นท่ามกลางเสียงจอแจภายในร้านไอศกรีมพรีเมียมใจกลางห้างหรู เขาไม่ได้รอคำอนุญาต แต่กลับเอื้อมมือมาหยิบกระดาษทิชชู่อย่างแผ่วเบา ก่อนจะบรรจงเช็ดคราบวิปครีมที่เปื้อนข้างริมฝีปากของพราวออกให้ช้าๆ สัมผัสที่ปลายนิ้วเฉียดผ่านผิวแก้มทำให้หัวใจของพราวเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก เธอเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว นี่ไม่ใช่พราวคนเดิมที่เคยหลบมุมอยู่ในห้องสมุดด้วยชุดนักเรียนหลวมโคร่งและแว่นตากรอบหนาเตอะคนนั้นอีกต่อไป หลังจากความพยายามนับเดือนในการเปลี่ยนตัวเอง ทั้งการควบคุมอาหาร การออกกำลังกายอย่างวินัย และที่สำคัญที่สุดคือการสร้าง ‘ความมั่นใจ’ จากภายใน พราวในวันนี้ดูมีออร่าของเด็กสาวผู้สดใสและเต็มไปด้วยชีวิตชีวา ซึ่งคณินเป็นคนเดียวที่เฝ้าสังเกตการเปลี่ยนแปลงนี้มาโดยตลอด “ขอบคุณค่ะ...” พราวหลุบตาต่ำ รู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่พุ่งขึ้นมาบนใบหน้า เธอพยายามรวบรวมสมาธิด้วยการตักไอศกรีมรสวานิลลาเข้าปากเพื่อกลบเกลื่อนอาการประหม่า “คุณทำได้ดีมากนะ พราว” คณินเปลี่ยนหัวข้อสนทนา น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด “การสอบพรีเซนเทชันงานโปรเจกต์เมื่อเช้า... ผมเห็นนะว่าตอนที่คุณยืนอยู่หน้าชั้นเรียน คุณไม่ได้ก้มหน้าเหมือนเมื่อก่อนแล้ว แววตาของคุณมันมั่นใจมาก นั่นแหละคือสิ่งที่ผมอยากเห็นมาตลอด” พราวช้อนสายตามองเขา “คณิน... ทำไมคุณถึงดูเหมือนจะภูมิใจในตัวฉันขนาดนั้นคะ? ฉันเป็นแค่คนที่คุณเคยช่วยไว้ตอนวันปฐมนิเทศคนนั้นเองนะ” คณินชะงักไปเล็กน้อย เขาวางช้อนลงแล้วจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาว “บางทีคนเราก็แค่ต้องการกระจกที่สะท้อนให้เห็นว่าตัวเองมีค่าแค่ไหน ผมไม่ได้ทำเพราะความสงสารหรอกครับพราว ผมทำเพราะผมเห็นศักยภาพที่คนอื่นมองข้ามไป... และที่สำคัญคือ ผมชอบเวลาที่เห็นคุณยิ้มด้วยความภาคภูมิใจในตัวเองแบบนี้” บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนอบอวลไปด้วยความหวานล้ำที่มากกว่ารสชาติของไอศกรีมในถ้วย พราวสัมผัสได้ถึงความจริงใจที่อีกฝ่ายหยิบยื่นให้ มันเป็นความรู้สึกที่ต่างจากการถูกมองผ่าน หรือการถูกมองว่าเป็นตัวตลกในสายตาของใครบางคน ทว่า... ความสุขนั้นกลับอยู่ได้ไม่นาน “แหม... ดูสนิทสนมกันจังเลยนะคะ” เสียงแหลมสูงที่คุ้นหูทำให้บรรยากาศที่กำลังโรแมนติกพลันเย็นเยียบลงทันที มินตราก้าวเข้ามาในร้านด้วยชุดเดรสแบรนด์เนมดูหรูหรา ใบหน้าสวยเฉี่ยวฉาบไปด้วยรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา เธอปรายตามองพราวตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาเหยียดหยามเช่นเคย “ที่นี่รับพนักงานเสิร์ฟกะดึกเพิ่มด้วยเหรอคะคณิน ถึงได้พายัยนี่มานั่งฉลองด้วย?” มินตราจงใจเน้นเสียงใส่พราว “อ๋อ ลืมไป... หรือว่าช่วงนี้รสนิยมคุณตกต่ำลงจนต้องไปคว้าคนแบบนี้มาเป็นเครื่องประดับข้างกายแทน?” พราวรู้สึกถึงมือที่กำแน่นใต้โต๊ะ ความเจ็บปวดจากการถูกดูแคลนเคยเป็นสิ่งที่เธอคุ้นเคย แต่ในวันนี้ ความรู้สึกนั้นไม่ได้ทำให้เธอต้องหดตัวหนีเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว เธอสูดหายใจลึก เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะส่งยิ้มบางๆ ที่ดูเย็นชาให้มินตรา “ถ้าการที่มีคนคอยสนับสนุนและให้กำลังใจกันแบบนี้ คือรสนิยมที่มินตรามองว่าต่ำ...” พราวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่หนักแน่น “ฉันว่าฉันก็พอใจที่จะมีรสนิยมแบบนี้ค่ะ ดีกว่าต้องใช้ความพยายามทุกอย่างเพียงเพื่อจะเหยียบคนอื่นให้จมดินเพื่อให้ตัวเองดูสูงขึ้น... จริงไหมคะ?” คณินยกยิ้มที่มุมปากอย่างพึงพอใจกับคำโต้ตอบนั้น เขาสังเกตเห็นมือของมินตราที่กำกระเป๋าถือแน่นจนสั่น เขารู้ว่าพราวในตอนนี้ไม่ใช่เหยื่อของใครอีกต่อไป “คณิน... คุณต้องพูดอะไรบ้างนะ!” มินตราขึ้นเสียงด้วยความไม่พอใจที่ถูกตอกหน้ากลับ คณินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาไม่ได้มองมินตราด้วยความโกรธ แต่เขามองด้วยความสมเพชอย่างชัดเจน “มินตราครับ ผมว่าคุณควรรู้จักขอบเขตบ้าง การที่ผมจะไปไหนกับใคร มันเป็นสิทธิ์ของผม และพราว... เขาก็มีค่าพอที่จะให้ผมพามาทานไอศกรีมด้วย ไม่ว่าคุณจะคิดยังไงก็ตาม” เขาก้มลงหยิบกระเป๋าเงินบนโต๊ะ ก่อนจะหันมาส่งสัญญาณให้พราวลุกขึ้น พราวลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม เธอเดินผ่านมินตราไปโดยไม่แม้แต่จะปรายตาแล ทั้งที่หัวใจข้างในยังคงเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นกับชัยชนะเล็กๆ ในครั้งนี้ ทว่าเมื่อทั้งสองเดินออกมาจากร้านไอศกรีมและกำลังจะก้าวพ้นประตูห้าง พราวมองเห็นบางอย่างที่ทำให้ฝีเท้าของเธอต้องชะงักกึก ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มยืนรออยู่ตรงทางออก พร้อมกับการ์ดชุดดำสองคนที่ยืนขนาบข้าง เขาคนนั้นคือกรรมการโรงเรียนที่เพิ่งประกาศผลสอบทุนการศึกษาเมื่อตอนเช้า และเขากำลังมองมาที่พราวด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา “พราว... ฉันมีเรื่องสำคัญต้องแจ้งให้คุณทราบเกี่ยวกับผลการสอบชิงทุนปีนี้” ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ดูเหมือนจะมีหลักฐานชิ้นใหม่ที่คุณอาจจะต้องอธิบายให้เราฟัง... เกี่ยวกับการทุจริตที่ถูกรายงานเข้ามาว่าเกี่ยวข้องกับตัวคุณโดยตรง” พราวหน้าถอดสีทันที คณินรีบก้าวเข้ามาบังหน้าเธอไว้ด้วยท่าทีปกป้อง ในขณะที่สายตาของมินตราที่เดินตามออกมาจากร้านจับจ้องมาที่พวกเขาด้วยรอยยิ้มผู้ชนะที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดเท่าที่พราวเคยเห็นมา ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับพราวในทุกบทตอนนะคะ พีชชี่เบอร์รี่ขอเป็นกำลังใจให้ทุกคนมั่นใจในตัวเองเสมอค่ะ