ชัยชนะอันงดงาม

ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนในมือพรีพราวไม่ได้ดังขึ้นแค่ครั้งเดียว แต่มันดังระรัวติดต่อกันจนหน้าจอสว่างวาบติดต่อกันหลายวินาที เหมือนแผ่นดินไหวขนาดย่อมที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ หัวใจดวงน้อยที่เพิ่งผ่านพ้นความตื่นเต้นจากการประกาศผลรางวัลชนะเลิศบนเวทีมาหมาดๆ กลับต้องมารenew ความตื่นเต้นใหม่อีกระลอกด้วยข้อความยาวเหยียดบนหน้าจอแชต ให้ตายเถอะ... มันคือภาพสกรีนช็อตข้อความยาวเป็นพรืด! และที่พีคยิ่งกว่าคือชื่อผู้ส่งที่โชว์หรี่หร่าอยู่ด้านบน—คณิน! *“คือแบบ... ถ้ากูพิมพ์ส่งไปแบบนี้แล้วกูจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนวะเนี่ย ยัยเฉิ่มนั่นต้องหาว่ากูบ้าแน่ๆ แต่ทำไมวะ... เวลาเห็นยัยนั่นโดนยัยมินตราหาเรื่องทีไร ใจกูมันร้อนรุ่มยิ่งกว่าโดนน้ำร้อนลวกทุกที...”* ข้อความในภาพสกรีนช็อตนั้นเต็มไปด้วยประโยคตัดพ้อ ความรู้สึกในใจลึกๆ ที่เขาเก็บงำมาตลอดหลายเดือน และที่สำคัญที่สุด... มันมีสถานะกำกับไว้ตัวโตๆ ว่า **'ส่งข้อความนี้แล้ว'**! แถมปุ่มกดยกเลิกข้อความตัวดีก็หมดเวลาแก้ไขไปนานจนเป็นตำนานเล่าขานในแชตกลุ่มไปเรียบร้อยแล้วค่ะ! พราวอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน มือไม้สั่นเทาจนแทบจะถือโทรศัพท์มือถือไว้ไม่อยู่ นี่มันอะไรกันเนี่ย! นายคณินคนซึมเดรด ประธานนักเรียนผู้แสนเยชาชาและไม่เคยแคร์ใครหน้าไหน กำลังสารภาพความในใจ (แบบไม่ได้ตั้งใจแต่หลุดมือส่งมา) ให้เธอเห็นเนี่ยนะ! "อุ๊ยตาย! ยืนทำหน้าเอ๋ออะไรอยู่เหรอจ๊ะพรีพราว หรือว่าดีใจจนสติหลุดไปแล้ว?" เสียงแหลมสูงที่เจือด้วยความอิจฉาริษยาจนแทบจะหยดเป็นพิษดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ มินตราก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวด้วยชุดราตรีสั้นสีแดงเพลิงที่ตั้งใจใส่มาขโมยซีน แต่การณ์กลับตาลปัตรเพราะมงกุฎและสายสะพายตำแหน่ง 'ชนะเลิศอันดับหนึ่ง' ประจำปีนี้ดันมาคล้องอยู่บนร่างของพรีพราวซะนี่ พราวสะดุ้งสุดตัว รีบกดล็อกหน้าจอโทรศัพท์เก็บใส่กระเป๋าเสื้อคลุมทันที ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับดาวโรงเรียนผู้กำลังพยายามรักษาฟอร์มยิ้มแย้ม ทั้งที่มุมปากกระตุกยิกๆ ด้วยความเจ็บใจ "ก็ไม่ได้สติหลุดอะไรหรอกค่ะมินตรา แค่ตกใจนิดหน่อยที่เห็นบางคน... แถวนี้ หน้าตาดูซีดเซียวเหมือนคนท้องเสียเรื้อรังมากกว่าค่ะ" พราวเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย รวบรวมความมั่นใจทั้งหมดที่สะสมมาจากการเปลี่ยนแปลงตัวเองตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ส่งยิ้มหวานหยดที่แฝงความแซ่บกลับไปแบบนิ่มๆ มินตราหน้าเสีย สีหน้าเปลี่ยนสีจากแดงเป็นเขียวแล้ววนกลับมาที่ซีดเผือด "เธอ! อย่ามาปากดีนะพรีพราว เธอได้รางวัลนี้มาเพราะกรรมการตาถ่านต่างหาก ยัยเด็กอ้วนเฉิ่มเบ๊อะอย่างเธอ ไม่มีทางคู่ควรกับตำแหน่งนี้หรอก!" "อุ๊ย แรงมากกก!" เสียงเพื่อนสนิทของมินตราข้างๆอุทานเบาๆ แต่มันดังพอให้คนรอบข้างหันมามอง พราวยิ้มมุมปาก เธอไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดกับคำดูถูกเรื่องรูปร่างอดีตเหมือนแต่ก่อนอีกแล้วค่ะ เพราะเธอรู้ดีว่าใต้ชุดราตรีที่พอดีตัวและรอยยิ้มมั่นใจนี้ เธอทุ่มเทพยายามพัฒนาตัวเองมากแค่ไหน มากกว่าคนที่เอาแต่นั่งอิจฉาชาวบ้านไปวันๆ ตั้งเยอะ "ค่ะ! ขอบคุณสำหรับคำชมนะคะ" พราวตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่กวนประสาทเบาๆ "ถึงกรรมการจะตาถ่านหรือเปล่าไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ... คะแนนโหวตจากผลงานของฉันมันสูงลิ่วจนทิ้งห่างคน 'บางคน' แบบไม่เห็นฝุ่นเลยนะคะ หรือว่ามินตราอยากจะขอยืมไม้บรรทัดไปวัดดูหน่อยไหมคะว่าความห่างมันกี่ช่วงตัว?" "นี่เธอ!" มินตรากรี๊ดแตกจนหลุดมาดกุลสตรี มือเรียวสวยกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ "คิดว่าชนะแล้วจะยิ่งใหญ่มาจากไหนกันเชียว! ก็แค่ฟลุ๊คเท่านั้นแหละ!" "จะเรียกว่าฟลุ๊คหรือฝีมือ... ผลลัพธ์มันก็ฟ้องอยู่บนหัวฉันนี่คะ" พราวยกมือขึ้นแตะมงกุฎบนศีรษะเบาๆ อย่างหมั่นไส้ "อ้อ! แล้วก็... ขอบคุณสำหรับคำอวยพรล่วงหน้านะคะ พอดีช่วงนี้มีคนส่งข้อความมายาวเหยียดจนอ่านแทบไม่ทัน ยุ่งจริงๆ เลยค่ะคนฮอตเนี่ย" พราวตั้งใจหยอดประโยคนี้เพื่อกวนประสาทมินตราเล่นๆ แต่ใครจะรู้ล่ะคะว่า ประโยคนี้มันดันไปจี้จุดชนวนระเบิดอีกระลอกที่กำลังเดินดุ่มๆ เข้ามาใกล้พอดี! "ใครส่งข้อความอะไรเหรอ... หื้ม?" เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูลอยมาแตะJunctionประสาทสัมผัส พราวนิ่งค้างไปทันทีเมื่อเงยหน้าขึ้นแล้วพบว่า เจ้าของร่างสูงโปรดในชุดสูทสีเข้มที่เพิ่งเดินแหวกฝูงชนเข้ามา คือคณินตัวจริงเสียงจริง! ตายแล้ว! แม่เจ้าโว้ย! เขามาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย! หรือว่าเขาได้ยินที่เธอพูดเมื่อกี้หมดแล้ว?! คณินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก ใบหน้าหล่อเหลานั้นโน้มลงมาใกล้จนพราวต้องผถ่าถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยอัตโนมัติ รัศมีอันตรายและความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเขาทำเอาพราวหายใจไม่ทั่วท้อง "เอ่อ... นาย..." พราวเสียงสั่น ขยับปากจะโวยวายกลบเกลื่อนความเขิน "มาทำไมเนี่ย! แถวนี้เขาถ่ายรูปกันอยู่ นายหลบไปเลยนะ!" "อ้าว ก็ฉันเห็นคนแถวนี้ยืนหน้าแดงแจ๋คุยกับโทรศัพท์มือถือตั้งนานสองนาน นึกว่าเครื่องรวนซะอีก" คณินแกล้งเอียงคอถามด้วยน้ำเสียงกวนประสาทสุดฤทธิ์ "ว่าแต่... ข้อความยาวเหยียดที่บอกว่าอ่านไม่ทันเนี่ย... หมายถึงข้อความของฉันหรือเปล่าล่ะ หื้ม พรีพราว?" กรี๊ดดด! อีตราบ้านี่! ทำไมหน้าด้านหน้าทนขนาดนี้เนี่ย! มาพูดจาแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นได้ยังไงเล่า! มินตราที่ยืนอ้าปากค้างอยู่ข้างๆ หันขวับมองหน้าคณินสลับกับพราวด้วยความช็อกตาตั้ง "นี่... นี่พวกเธอ สองคนนี้... แอบตกลงอะไรกันตั้งแต่เมื่อไหร่!" พราวหน้าแดงแจ๋ยิ่งกว่าลูกมะเขือเทศสุก สติสตางค์กระเจิดกระเจิงไปหมด เธอหันขวับไปมองคณินแล้วใช้กำปั้นเล็กๆ ทุบไหล่กว้างของเขาปั๊กใหญ่ด้วยความเขินอายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี "ไอ้คนบ้า! ใครเขาหมายถึงของนายกันเล่า! พูดอะไรไม่เกรงใจชาวบ้านเขาเลยนะ!" พราวโวยวายเสียงดังลั่นแก้เขิน พยายามผลักอกเขาออกห่างแต่มีหรือที่คนตัวโตกว่าจะขยับ เขากลับคว้าข้อมือเธอไว้เบื้องหน้าด้วยซ้ำ คณินหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาที่มองเธอมันช่างอบอุ่นและลึกซึ้งจนคนโดนมองแทบละลายคาที่ เข้มแข็งแค่ไหนก็พ่ายแพ้ให้กับสายตาคู่นี้ทุกทีสิน่า! "อ้าว ไม่ใช่ของฉันหรอกเหรอ..." คณินโน้มใบหน้าเข้ามากระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าที่ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งตัว "งั้นเดี๋ยวคืนนี้... ฉันไปทบทวนข้อความนั้นให้เธอฟังตัวต่อตัวอีกรอบดีไหมล่ะ... ว่าฉัน 'คิดยังไง' กับเธอกันแน่" พรีพราวนิ่งงัน สมองหยุดประมวลผลไปชั่วขณะ หัวใจเต้นแรงโครมครามจนดังทะลุกรอบอก และในจังหวะที่เธอกำลังอ้าปากจะด่ากลับแก้เขินนั้นเอง... จู่ๆ แสงไฟฟลัดไลท์รอบฮอลล์ก็ดับวูบลงเหลือเพียงสปอตไลท์ดวงเดียวที่สาดส่องลงมาที่กลางเวที พร้อมกับเสียงประกาศจากพิธีกรที่ดังแทรกขึ้นมาว่า... "และต่อจากนี้ คือเซอร์ไพรส์พิเศษจากผู้สนับสนุนหลัก ที่ขอเชิญ 'บุคคลปริศนา' ผู้เป็นเจ้าของคะแนนโหวตลับ ขึ้นมามอบช่อดอกไม้แสดงความยินดีให้กับผู้ชนะเลิศของเราบนเวทีค่ะ!" สิ้นเสียงพิธีกร ร่างสูงสง่าของใครบางคนที่พราวคุ้นเคยเป็นอย่างดีก็ก้าวขึ้นมาบนเวทีจากทางด้านหลังม่าน พร้อมกับช่อดอกไม้ช่อโตในมือ... และรอยยิ้มเย็นเยียบที่ส่งตรงมาที่เธอ พราวนัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด... นั่นมัน 'พี่ภัทร' พี่ชายรหัสสุดฮอตของมินตรา ที่เคยประกาศตัวว่าเป็นศัตรูหัวใจตัวฉกาจของคณินนี่นา! แล้วเขามาทำอะไรบนเวทีนี้กันล่ะเนี่ย?! *(โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ)* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาส่งกำลังใจให้ยัยพราวคนสวยของเรานะคะ เลิฟยูว์ค่ะ!