ความใกล้ชิดสร้างความหวั่นไหว

“ถ้าคิดจะขู่ด้วยหลักฐานชิ้นนี้เพื่อทำลายชีวิตคนอื่น ก็จงจำไว้ว่าบางอย่างที่เน่าเฟะอยู่ในมือเธอ... วันหนึ่งมันจะย้อนกลับมาทำให้มือของเธอสกปรกเอง” เสียงของพราวไม่ได้สั่นเครือเหมือนที่ผ่านมา แต่มันเรียบนิ่งและเย็นเยียบจนมินตราที่ยืนถือสมุดบันทึกเล่มเล็กอยู่ในมือถึงกับชะงัก ฝ่ามือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายออกเมื่อเผชิญกับสายตาที่เปลี่ยนไปของยัยเฉิ่มที่เธอเคยเหยียบย่ำ พราวในวันนี้ไม่ใช่คนเดิมที่ก้มหน้าหลบสายตาอีกต่อไป ความมุ่งมั่นจากการเปลี่ยนแปลงตัวเองไม่ได้ทำให้เธอสวยขึ้นแค่ภายนอก แต่ดวงตาคู่นั้นกลับมีความกล้าหาญที่ลึกซึ้งฉายชัดออกมา “แกพูดเรื่องอะไรพราว? อย่ามาทำเป็นสำนวนดีใส่ฉันหน่อยเลย คนอย่างแก... ต่อให้พยายามแต่งตัวสวยแค่ไหน เนื้อแท้ก็ยังเป็นยัยอ้วนเฉิ่มที่ไม่มีใครต้องการอยู่ดี” มินตราแค่นยิ้ม มุมปากเหยียดโค้งพลางก้าวเข้ามาประชิดตัว พยายามกลบเกลื่อนความหวั่นไหวในใจด้วยคำพูดจิกกัด “ต่อให้ฉันจะเป็นแบบไหน แต่มันก็ยังดีกว่าการที่ต้องใช้ชีวิตอยู่บนความหวาดระแวงเหมือนเธอ... ตอนนี้คนทั้งโรงเรียนอาจจะยังไม่รู้ แต่ถ้าคณินได้เห็นสิ่งที่เธอซ่อนไว้ในสมุดเล่มนั้นล่ะ มินตรา?” ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ห้องสมุดโซนมุมอับทันที มินตราหน้าถอดสีชั่วขณะก่อนจะรีบซ่อนสมุดไว้ด้านหลัง พราวไม่ได้ตามตื๊อ แต่เลือกที่จะหมุนตัวเดินออกมาด้วยจังหวะที่มั่นคง ทิ้งให้มินตรายืนกำหมัดแน่นด้วยความแค้นที่ปะทุอยู่ในอก พราวเดินออกมาจากห้องสมุดด้วยหัวใจที่เต้นรัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความตื่นเต้นที่เธอเพิ่งกล้าก้าวข้ามผ่านขีดจำกัดของตัวเอง ทว่าในขณะที่เธอกำลังก้าวผ่านทางเดินเงียบเชียบของอาคารเรียน มือหนาของใครบางคนกลับคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ แล้วดึงให้หลบเข้าซอกบันไดไม้เก่าที่ลับตาคน “เธอไปเอาความกล้ามาจากไหนถึงได้กล้าท้าทายยัยนั่นตรงๆ แบบนั้น?” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังอยู่ข้างใบหู พราวสะดุ้งสุดตัวเมื่อพบว่าเป็นคณินที่มองเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา “คณิน... นายมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?” พราวถามพลางพยายามดึงมือออก แต่เขากลับกระชับมือที่จับไว้แน่นขึ้นอีกนิด บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนเริ่มเปลี่ยนไป ความใกล้ชิดที่มากเกินพอดีทำให้พราวรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา “ฉันอยู่ตรงนั้นมาตลอด... ตั้งแต่ตอนที่เธอเริ่มเปลี่ยนท่าที” คณินขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกจนแผ่นหลังของพราวชนกับผนังไม้ กลิ่นหอมสะอาดแบบผู้ชายของเขาอบอวลไปทั่วบริเวณ ความรู้สึกอึดอัดใจในคราแรกแปรเปลี่ยนเป็นความหวั่นไหวที่ควบคุมไม่ได้ “พราว... เธอรู้ใช่ไหมว่ามินตราไม่ได้มาเล่นๆ และถ้าเธอเป็นอะไรไปเพราะเรื่องนี้ ฉันจะไม่มีวันให้อภัยตัวเอง” “ทำไมต้อง... ห่วงขนาดนั้นคะ?” เธอเงยหน้าสบตาเขา สายตาคู่นั้นของคณินไม่ได้แฝงไปด้วยความเวทนาเหมือนที่คนอื่นเคยมอง แต่มันมีความใส่ใจที่แท้จริงสะท้อนอยู่ “เราต่างคนต่างอยู่ดีกว่าไหมคะ นายเป็นคนฮอตของโรงเรียน ส่วนฉัน... ก็แค่คนกำลังพยายามเปลี่ยนตัวเอง” คณินไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเลื่อนมือขึ้นมาทัดผมที่ตกลงมาปรกหน้าให้พราวอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ปลายนิ้วเขาลากผ่านผิวแก้มทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง “คนอื่นอาจจะมองที่เปลือกนอก... แต่ฉันมองเห็นสิ่งที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาตลอดหลายเดือนนี้ ความมุ่งมั่นของเธอมันสวยงามเกินกว่าจะปล่อยให้คนอย่างมินตรามาทำลายได้” คำพูดของเขาราวกับน้ำทิพย์ที่ชโลมหัวใจที่เคยแตกสลายของพราว ความมั่นใจที่เธอเพียรสร้างมาตลอดค่อยๆ แข็งแกร่งขึ้นภายใต้สายตาที่คณินมองมา ในจังหวะที่ความเงียบงันเริ่มสื่อความหมายที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าคำพูด พราวกลับเหลือบไปเห็นเงาของใครบางคนที่ยืนอยู่ตรงหัวมุมบันไดผ่านกระจกบานเล็กที่สะท้อนภาพออกมา เงามืดนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นมินตราที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยแววตาอาฆาต และในมือของเธอกำลังถือสมาร์ทโฟนที่เปิดโหมดบันทึกวิดีโออยู่! พราวเบิกตากว้าง ความกลัวแล่นพล่านขึ้นมาจับขั้วหัวใจเมื่อรู้ตัวว่าสิ่งที่เธอกับคณินกำลังทำอยู่ กำลังถูกส่งต่อไปยังสายตาของนักเรียนทั้งโรงเรียนในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า และนั่นอาจเป็นชนวนเหตุที่ทำให้ชีวิตในโรงเรียนของเธอพังทลายลงภายในพริบตา... แต่ทว่า คณินกลับไม่ได้สังเกตเห็นเลย เขายังคงก้มหน้าลงมาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนปลายจมูกของเขาแทบจะแตะกับจมูกของเธอ พีชชี่เบอร์รี่หวังว่ารีดเดอร์ทุกคนจะยังไม่หนีไปไหนนะคะ เพราะศึกครั้งนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!