แผนการทำลายความน่าเชื่อถือ

“ถ้ามั่นใจว่าฝีมือตัวเองดีพอ ก็เชิญรับรางวัลไปคนเดียวเลยค่ะพราว... อ้อ แต่อย่าลืมนะคะว่าความมั่นใจที่เกินตัวน่ะ มักจะกลายเป็นตลกโง่ๆ บนเวทีเสมอ” เสียงกระซิบที่กรีดลึกราวกับใบมีดอาบยาพิษนั่นมาจากริมฝีปากสีเชอร์รี่ของมินตรา เธอโน้มตัวลงมาใกล้พรีพราวในห้องพักหลังเวที กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจายจนพราวรู้สึกวิงเวียน มือที่กำปากกาเขียนแบบอยู่สั่นระริกโดยไม่ตั้งใจ พราวไม่ได้ตอบโต้ เธอเพียงแค่ก้มหน้ามองงานออกแบบบนโต๊ะ ใจเต้นรัวเหมือนกลองรบที่กำลังจะแตกสลาย พราวไม่ใช่ยัยเฉิ่มคนเดิมที่เอาแต่ร้องไห้ในมุมมืดอีกต่อไปแล้ว ตั้งแต่ได้รับคำแนะนำจากคณิน เธอเรียนรู้ที่จะเงียบเพื่อเก็บเกี่ยวความกดดันนั้นไว้เป็นแรงผลักดัน แต่ทว่า... แผนการของมินตราในวันนี้มันดูมีเล่ห์เหลี่ยมมากกว่าแค่การดูถูกด้วยคำพูด “ดูท่าทางเธอจะภูมิใจกับชุดที่เย็บเองมากเลยนะ” มินตราแค่นหัวเราะพลางใช้นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ “รู้อะไรไหม? กรรมการชุดนี้เขาชอบความสมบูรณ์แบบ... และความผิดพลาดเพียงจุดเดียว มันจะทำให้ทุกอย่างที่เธอพยายามมาพังพินาศในพริบตา” มินตราทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะเดินกรีดกรายออกไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่น่าอึดอัด พราวเงยหน้าขึ้นมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกบานใหญ่ ดวงตากลมโตหลังกรอบแว่นหนาเตอะนั้นเต็มไปด้วยความกังวล เธอหยิบชุดที่ตัดเย็บด้วยความตั้งใจขึ้นมาสำรวจอีกครั้ง ผ้าไหมพรมเนื้อดีที่เธออุตส่าห์เลือกสรรด้วยตัวเองดูแปลกตาไป... รอยตะเข็บที่เธอคิดว่าแน่นหนา กลับดูหลวมโพลนอย่างน่าประหลาด พราวหายใจเข้าลึกๆ พยายามเรียกสติกลับคืนมา เธอได้รับคำแนะนำจากคณินว่า ‘อย่าให้เสียงรบกวนรอบข้างมาเปลี่ยนแพทเทิร์นในใจเธอ’ แต่สายตาของเธอเหลือบไปเห็นแก้วน้ำบนโต๊ะข้างๆ ที่มินตราเพิ่งเดินผ่านไปเมื่อครู่ มันมีคราบน้ำหกเลอะเทอะอยู่บนพื้นเล็กน้อย และใกล้ๆ กันนั้นมีเศษด้ายสีเข้มที่เธอไม่ได้เป็นคนเลือกใช้กองอยู่ หัวใจของพราวหล่นวูบ เธอรีบคว้าชุดขึ้นมาตรวจเช็กทุกตารางนิ้ว ทันใดนั้น นิ้วของเธอก็สะดุดเข้ากับรอยกรีดเล็กๆ ใต้แขนเสื้อ ซึ่งหากมองเผินๆ จะไม่เห็นเลย แต่มันจะฉีกขาดทันทีที่เธอสวมใส่มันบนเวทีภายใต้แสงไฟแรงสูง นี่สินะ... แผนการของมินตรา เวลาเดินไปอย่างเชื่องช้าเหลือเกินในความรู้สึกของพราว รอบข้างเต็มไปด้วยเสียงความวุ่นวายของการเตรียมตัวก่อนการแข่งขันดีไซน์ชุดแฟชั่น พราวเลือกที่จะไม่โวยวายหรือเดินไปหาเรื่องมินตรา เพราะนั่นคือสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการให้เธอทำ ‘การทำลายความน่าเชื่อถือไม่ใช่แค่เรื่องชุดพัง’ พราวพึมพำกับตัวเองในใจ ‘แต่มันคือการทำให้ฉันสติแตกจนเสียอาการต่อหน้ากรรมการ’ “พราว” เสียงทุ้มต่ำและคุ้นเคยดังขึ้นจากหน้าประตูห้อง พราวหันไปมองคณินที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่ สายตาคมกริบของเขาไม่ได้จับจ้องที่ชุด แต่จับจ้องมาที่ใบหน้าของเธอ ราวกับอ่านทุกความวิตกกังวลที่พราวพยายามซ่อนไว้ได้ทะลุปรุโปร่ง “มีอะไรจะบอกไหม?” คณินถามพลางเดินเข้ามาใกล้ เขาเห็นรอยกรีดที่แขนเสื้อนั่นทันทีเพียงแค่มองผ่านๆ แต่สีหน้าของเขากลับดูนิ่งเรียบ “เธอทำ... มินตราทำ” พราวพยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น “เขาต้องการให้ฉันโชว์ชุดที่ขาดแล้วดูเป็นคนไร้ความรับผิดชอบต่อหน้ากรรมการ” คณินยิ้มบางๆ ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่ทำให้พราวรู้สึกใจชื้นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก “แล้วเธอจะทำยังไงล่ะ? จะไปร้องไห้ฟูมฟาย หรือจะใช้ไอ้รอยกรีดนั่นให้เป็นประโยชน์ดี?” “หมายความว่ายังไงคะ?” คณินหยิบเข็มกลัดอัญมณีเทียมดีไซน์เก๋ที่เขาติดไว้ที่ปกเสื้อตัวเองออกมา แล้ววางลงบนมือของพราว “เปลี่ยนจุดอ่อนให้เป็นจุดเด่นสิพราว งานออกแบบที่สมบูรณ์แบบอาจจะดูน่าเบื่อสำหรับบางคน แต่ถ้ามันมีลูกเล่นที่คาดไม่ถึง... นั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้กรรมการจดจำ” คำพูดของคณินราวกับจุดไฟในใจของพราวให้ลุกโชนอีกครั้ง เธอไม่ได้เป็นยัยเฉิ่มที่ไร้ทางสู้ เธอคือพรีพราวที่มีคณินเป็นแรงสนับสนุน และเธอยังมีพรสวรรค์ที่มินตราประเมินต่ำเกินไปเสมอมา เวลาผ่านไปจนถึงคิวเดินแฟชั่นโชว์ มินตราเดินเฉิดฉายออกมาในชุดเดรสราตรีสีแดงเพลิงที่ดูสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ เธอจิกสายตามายังพราวที่ยืนรอคิวอยู่หลังเวทีด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม เธอรอคอยวินาทีที่พราวจะก้าวออกไป แล้วชุดที่ถูกกรีดนั่นจะขาดวิ่นกลางเวที แต่ทว่า... สิ่งที่มินตราเห็นกลับทำให้รอยยิ้มของเธอต้องชะงัก พราวเดินออกมาด้วยความมั่นใจที่เธอไม่เคยมีมาก่อน ชุดของเธอไม่ได้เป็นสีเรียบๆ เหมือนที่ควรจะเป็น แต่เธอดัดแปลงรอยกรีดตรงแขนเสื้อให้กลายเป็นช่องว่างที่โชว์ให้เห็นเครื่องประดับแปลกตาและงานปักประดับที่สวยงามราวกับจงใจออกแบบให้เป็นแบบนี้ตั้งแต่ต้น ความผิดพลาดที่มินตราตั้งใจสร้าง กลายเป็นดีไซน์ที่ดูโดดเด่นและมีเอกลักษณ์ที่สุดในงาน เสียงฮือฮาดังขึ้นจากผู้ชม กรรมการหลายคนถึงกับต้องชะโงกหน้าเข้ามาดูความฉลาดในการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าของพราว มินตราหน้าเสียจนแทบจะเก็บอาการไม่อยู่ เธอพยายามเดินหนีจากความอับอาย แต่มือปริศนาจากใครบางคนกลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น “จะไปไหนล่ะมินตรา? การแสดงของเธอยังไม่จบเลยไม่ใช่เหรอ?” คณินกระซิบข้างหูมินตราด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนอีกฝ่ายต้องสั่นสะท้าน “ชุดของพราวสวยมากใช่ไหมล่ะ... ขอบคุณนะที่ช่วยให้เธอมีแรงบันดาลใจในการปรับเปลี่ยนงานให้ดูพิเศษขึ้นขนาดนี้” มินตราหันกลับมามองคณินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัว แต่ในจังหวะนั้นเอง เสียงประกาศจากพิธีกรก็ดังขึ้นก้องหอประชุม “และผู้ที่ได้รับคะแนนโหวตสูงสุดในรอบนี้ คือ... พรีพราว!” พราวเดินกลับเข้ามาหลังเวทีด้วยรอยยิ้มที่สว่างไสวที่สุดเท่าที่เธอเคยมี แต่ขณะที่เธอกำลังจะขอบคุณคณิน เธอกลับเหลือบไปเห็นกล่องพัสดุสีดำวางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งของเธอ ที่สำคัญ... จ่าหน้าซองนั้นไม่ได้ระบุชื่อผู้ส่ง แต่มีข้อความสั้นๆ เขียนด้วยลายมือที่ดูคุ้นตาจนพราวต้องชะงักค้าง ‘ยินดีด้วยนะพราว... แต่ความลับที่เธอกำลังจะเปิดเผยต่อไปนี้ จะทำให้ชีวิตที่เธอสร้างขึ้นมาพังลงกว่าเดิมอีก’ พีชชี่เบอร์รี่หวังว่ารีดเดอร์ทุกคนจะยังไม่หนีไปไหนนะคะ เพราะศึกครั้งนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!