อุปสรรคที่ไม่คาดคิด

"หายไปไหน... มันต้องอยู่ที่นี่สิ พราววางไว้ในแฟ้มสีน้ำเงินใบนี้ตลอด ทำไมตอนนี้ถึงเหลือแค่กระดาษเปล่าล่ะ!" มือของพราวสั่นเทาขณะรื้อค้นแฟ้มเอกสารรอบที่สาม ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัด ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลัง เสียงอื้ออึงของบรรยากาศหลังเวทีการประกวด ‘Young Designer Contest’ ที่กำลังจะเริ่มขึ้นในอีกไม่ถึงสิบนาที กลายเป็นเพียงเสียงรบกวนที่ห่างไกล หัวใจของพราวเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เอกสารชิ้นนั้นคือแบบร่างขั้นสุดท้ายและข้อมูลการจัดซื้อผ้าไหมพิเศษที่เป็นหัวใจหลักของการพรีเซนต์ในวันนี้ หากไม่มีมัน พราวก็ไม่มีอะไรจะไปยืนยันความตั้งใจของเธอต่อหน้าคณะกรรมการได้เลย "ใจเย็นๆ นะพราว... ค่อยๆ นึก ทบทวนดูสิ" เธอพึมพำกับตัวเอง พยายามฝืนบังคับมือที่สั่นเทาให้หยุดนิ่ง แต่ภาพจำของ ‘มินตรา’ ที่เดินสวนเธอไปเมื่อสักครู่นี้ พร้อมรอยยิ้มมุมปากที่ดูผิดปกติ กลับเด่นชัดขึ้นมาในสมอง "หาอะไรอยู่หรือเปล่าคะ?" น้ำเสียงหวานหยดย้อยแต่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งที่กรีดลงบนผิวหนังดังขึ้นจากด้านหลัง พราวสะดุ้งสุดตัวก่อนจะหันไปพบมินตราที่ยืนกอดอกพิงผนังห้องเปลี่ยนชุด สายตาของดาวโรงเรียนกวาดมองสภาพห้องที่กระจัดกระจายด้วยแฟ้มเอกสารของพราวด้วยความสมเพช พราวเม้มริมฝีปากแน่น พยายามรวบรวมความกล้า "มินตรา... เธอเห็นแฟ้มของฉันบ้างไหม มันเป็นเอกสารสำคัญสำหรับการแข่งรอบตัดสิน" มินตราหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอเดินเข้ามาใกล้พราวทีละก้าวอย่างเชื่องช้า "เอกสารสำคัญเหรอ? ก็นะ... คนที่ไม่ค่อยมีระเบียบอย่างเธอ ก็มักจะทำของสำคัญหายเป็นธรรมดาไม่ใช่หรือไง ดูสิ สภาพเธอตอนนี้... ถ้ากรรมการมาเห็นคงนึกว่าเธอกำลังเล่นขายของอยู่แน่ๆ" "ฉันไม่ได้ทำหาย" พราวสวนกลับ เสียงของเธอเริ่มสั่นแต่แฝงด้วยความเด็ดเดี่ยว "ฉันมั่นใจว่าฉันวางมันไว้ในกระเป๋าใบนี้ มินตรา... ถ้าเธอรู้เห็นอะไร ช่วยคืนมันให้ฉันเถอะนะ มันสำคัญกับอนาคตของฉันมากจริงๆ" มินตราโน้มตัวลงมาใกล้ กระซิบข้างหูพราวด้วยน้ำเสียงที่ทำลายความมั่นใจ "อนาคตของเธอน่ะเหรอ? พราว... คนแบบเธอก็ควรจะอยู่กับความเฉิ่มเชยของตัวเองไปเถอะ อย่าพยายามบินให้สูงกว่าระดับที่ตัวเองเป็นเลย อ้อ... ส่วนเอกสารน่ะเหรอ ลองไปหาในถังขยะหลังตึกดูสิ เผื่อพระเจ้าจะเมตตาให้เธอเจอมันก่อนที่กรรมการจะเรียกชื่อเธอนะ" มินตราเดินจากไปทิ้งไว้เพียงความเงียบและกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลไปทั่วบริเวณ พราวทรุดตัวลงกับพื้น ความรู้สึกพ่ายแพ้พยายามเกาะกุมหัวใจของเธออีกครั้ง ภาพในอดีตที่เคยถูกล้อเลียนเรื่องความอ้วนและซุ่มซ่ามฉายซ้ำเข้ามาจนขอบตาเริ่มร้อนผ่าว แต่วินาทีที่น้ำตากำลังจะร่วงหล่น มือของใครบางคนก็คว้าไหล่เธอไว้เสียก่อน "พราว... เกิดอะไรขึ้น?" คณินยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาคมกริบของเขามองไล่ตั้งแต่สภาพที่ดูตื่นตระหนกของพราว ไปจนถึงแฟ้มว่างเปล่าบนโต๊ะ "คณิน... เอกสาร... มันหายไป มินตราเธอ..." พราวพูดไม่ออก ความรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นจากทุกทิศทางทำให้เธอสับสนไปหมด คณินไม่รอให้เธอพูดจบ เขาคุกเข่าลงตรงหน้า สบตาเธอด้วยแววตาที่หนักแน่นและเชื่อมั่น "ฟังผมนะพราว การแข่งรอบนี้ไม่ได้อยู่ที่กระดาษแผ่นเดียว แต่มันอยู่ที่ความคิดสร้างสรรค์ที่อยู่ในหัวสมองของคุณ คุณจำทุกรายละเอียดได้หมดใช่ไหม?" "จำได้ค่ะ... แต่ถ้าไม่มีแบบร่างที่เป็นทางการ กรรมการอาจจะคิดว่าฉันเตรียมตัวมาไม่ดี" "ถ้าอย่างนั้นก็ให้เขาเห็นความมั่นใจของคุณแทน" คณินคว้ามือเธอขึ้นมาแล้วบีบเบาๆ "คุณไม่ใช่พราวคนเดิมที่เอาแต่ก้มหน้าหลบสายตาใครอีกแล้ว คุณคือคนที่ผมเชื่อมั่นว่าทำได้ ต่อให้ไม่มีเอกสาร ถ้าคุณพูดด้วยความมั่นใจจากหัวใจของคุณ ไม่มีใครปฏิเสธคุณได้หรอก" คำพูดของคณินราวกับแรงผลักดันให้หัวใจที่กำลังเหี่ยวเฉาของพราวกลับมาพองโตอีกครั้ง เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ยืดตัวขึ้นตรง ปรับบุคลิกที่เคยห่อไหล่ให้ดูสง่างามขึ้น แม้ในใจจะยังกังวลกับเอกสารที่หายไป แต่แววตาของเธอกลับเปลี่ยนไปจากเดิม ทว่า ในขณะที่พราวตัดสินใจจะก้าวเดินออกไปเพื่อขึ้นเวทีด้วยความมั่นใจ เสียงประกาศจากหน้าเวทีก็ดังขึ้นขัดจังหวะ "ขอเชิญผู้เข้าแข่งขันลำดับถัดไป คุณพรีพราว ขึ้นประจำตำแหน่งค่ะ!" พราวรีบวิ่งออกไปหน้าเวที แต่ทันทีที่ก้าวพ้นขอบประตู เธอก็ต้องชะงักงัน เมื่อเห็นคณะกรรมการสามท่านกำลังนั่งจดจ้องมาที่เธอ และที่ข้างๆ โต๊ะกรรมการนั้น... มินตรากำลังยืนถือแฟ้มเอกสารของเธออยู่ พร้อมกับรอยยิ้มแห่งชัยชนะที่ร้ายกาจที่สุดเท่าที่พราวเคยเห็น มินตราค่อยๆ เปิดแฟ้มเอกสารนั้นออกต่อหน้ากรรมการ แล้วทำท่าทีตกใจเกินจริง "อุ๊ย! ขอโทษทีนะคะกรรมการ พอดีพราวเขาลืมทิ้งไว้ที่ห้องน้ำน่ะค่ะ เห็นว่ามันยับยู่ยี่จนอ่านไม่รู้เรื่องแล้ว มินตราเลยกะว่าจะเอามาคืน... แต่ดูท่าทางแบบร่างของพราวในนี้... ทำไมมันถึงดูเหมือนกับผลงานของคนอื่นที่เคยตีพิมพ์เมื่อปีที่แล้วเลยล่ะคะ?" บรรยากาศรอบเวทีเงียบกริบลงทันที กรรมการหันมามองพราวด้วยสายตาเปลี่ยนไปจากที่เคยชื่นชม กลายเป็นความกังขาที่ยากจะอธิบาย พราวตัวชาวาบราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน นี่ไม่ใช่แค่การกลั่นแกล้ง แต่มันคือการวางแผนทำลายชีวิตของเธอให้ย่อยยับในที่สาธารณะ เธอหันไปมองคณินที่ยืนอยู่หลังเวทีด้วยความตื่นตระหนก แต่สิ่งที่เห็นกลับทำให้หัวใจของเธอร่วงไปถึงตาตุ่ม เพราะในมือของคณินเองก็มีโทรศัพท์มือถือที่กำลังเปิดหน้าข่าวฉาวเรื่องการคัดลอกผลงานซึ่งถูกปล่อยออกมาในโซเชียลมีเดียเมื่อไม่กี่วินาทีที่ผ่านมานี้เอง! หวังว่ารีดเดอร์ทุกคนจะยังไม่หนีไปไหนนะคะ เพราะศึกครั้งนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ! ด้วยรักจากใจ พีชชี่เบอร์รี่