ติวเข้มยามเย็น

"ถ้าน้องพราวท่องสูตรตรงนี้ผิดอีกรอบ พี่จะถือว่าเนื้อหาในหัวของเธอตอนนี้มีแต่ภาพของขนมหวานในตู้เย็นแทนที่จะเป็นตัวเลขนะคะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เจือไปด้วยความขี้เล่นของคณินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในมุมลับตาของห้องสมุดโรงเรียน พราวสะดุ้งสุดตัว มือที่ถือปากกามาร์กเกอร์สั่นจนเส้นที่ขีดลงไปบนกระดาษโน้ตเบี้ยวไม่เป็นทรง เธอเงยหน้าขึ้นสบตาคนตรงข้าม—แววตาคู่คมที่มักจะทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะอยู่เสมอ คณินกำลังนั่งเท้าคางมองเธอด้วยสายตาที่อ่านยาก มันไม่ใช่การมองแบบเหยียดหยามเหมือนที่คนอื่นทำ แต่มันคือการมองที่ดูเหมือนเขากำลังพยายาม 'อ่าน' รหัสลับที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าที่ก้มงุดของเธอ "พราว... พราวขอโทษค่ะ คือว่า... พราวแค่ไม่มีสมาธิ" พราวพึมพำ เสียงของเธอเบาหวิวราวกับเกรงว่าหากพูดดังกว่านี้ ผนังห้องสมุดจะถล่มลงมาทับเธอเสียก่อน คณินไม่ได้ตำหนิ เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้นจนพราวได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของเขา มันเป็นกลิ่นสะอาดเหมือนป่าสนหลังฝนตก ซึ่งช่างตัดกับความวุ่นวายในใจของเธอเหลือเกิน เขาหยิบปากกาในมือเธอออกอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะเริ่มเขียนสูตรฟิสิกส์ลงบนกระดาษแผ่นใหม่ด้วยลายมือที่หนักแน่นและเป็นระเบียบ "ไม่มีสมาธิ หรือว่ากังวลเรื่องที่มินตราพูดเมื่อกลางวันกันแน่?" เขาถามโดยไม่ละสายตาจากกระดาษ แต่ประโยคนั้นกลับแทงใจดำพราวเข้าอย่างจัง พราวเม้มริมฝีปากแน่น ภาพเหตุการณ์ช่วงพักเที่ยงย้อนกลับมาในหัว มินตราเดินเข้ามาปัดถาดอาหารของเธอจนกระจายเต็มพื้น ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของกลุ่มเพื่อนสาว คำพูดที่ว่า 'คนอย่างเธอน่ะ ต่อให้พยายามอ่านหนังสือจนตาแฉะ ก็ไม่มีวันคู่ควรกับการยืนข้างเขาหรอก' ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท "เขา... เขาพูดถูกนะคะ คณิน" พราวตัดสินใจเงยหน้าขึ้น สบตาเขาตรงๆ เป็นครั้งแรกของวัน "พราวเป็นใคร และคณินเป็นใคร เราอยู่คนละโลกกันนะคะ การที่คณินมาเสียเวลากับพราวแบบนี้ มันมีแต่จะทำให้คนอื่นมองคณินแย่ไปด้วย" คณินชะงักไปครู่หนึ่ง เขาวางปากกาลงแล้วถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเปลี่ยนท่านั่ง เขาขยับตัวเข้ามาใกล้จนไหล่แทบจะชนกัน พราวสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวเขาที่แผ่ซ่านเข้ามา "ใครเป็นคนกำหนดว่าใครควรค่ากับใครคะ?" คณินถามกลับด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น "พราว... มองหน้าพี่นะ" พราวกลั้นหายใจ เธอหันไปมองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ห่างออกไปเพียงคืบ ดวงตาของเขามีความมุ่งมั่นบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังถูกดึงเข้าสู่พายุหมุน "พี่ไม่ได้มาติวให้เธอเพราะความสงสาร" เขาเว้นจังหวะ น้ำเสียงนุ่มนวลลง "และพี่ก็ไม่ได้สนด้วยว่าคนอื่นจะมองยังไง แต่ที่พี่ทำ เพราะพี่เห็นอะไรบางอย่างในตัวเธอ... บางอย่างที่เธอเองก็ยังมองไม่เห็นมันด้วยซ้ำ ความสวยงามที่แท้จริงน่ะเหรอ? มันไม่ได้อยู่ที่รูปร่างภายนอกหรอก แต่มันอยู่ที่ 'ความพยายาม' ที่ไม่มีใครยอมรับต่างหาก" หัวใจของพราวเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ความรู้สึกอัดอั้นที่เก็บไว้พรั่งพรูออกมาผ่านม่านน้ำตาที่เริ่มรื้นขึ้น เธอไม่เคยได้รับคำชมแบบนี้จากใครเลย ตั้งแต่จำความได้ เธอเป็นเพียง 'ยัยเฉิ่ม' ที่คนมองข้าม แต่ในวินาทีนี้ สายตาของคณินทำให้เธอรู้สึกว่าเธอมีตัวตน... เธอเป็นมนุษย์ที่มีคุณค่า "คณิน..." "ตั้งใจเรียนเถอะค่ะ ถ้าอยากพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าเธอไม่ได้เป็นอย่างที่ใครตราหน้าไว้ ก็ต้องเก่งให้ได้มากกว่าพวกเขา" คณินยื่นมือมาหมายจะขยี้ผมเธอด้วยความเอ็นดูเหมือนที่ทำเป็นประจำ แต่แล้วเขาก็ชะงักไป แสงไฟในห้องสมุดกะพริบถี่ๆ สองสามครั้งก่อนจะดับวูบลง บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความอบอุ่นกลายเป็นความเย็นยะเยือกในพริบตา ความเงียบเข้าปกคลุมอย่างน่าประหลาด จนพราวได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังเดินตรงมาที่มุมที่พวกเขานั่งอยู่ เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดัง *กึก... กึก...* เป็นจังหวะที่มั่นคงและทรงอำนาจ "ดูเหมือนจะมีคนไม่อยากให้เราติวกันต่อแล้วนะ" คณินกระซิบเสียงต่ำ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความระแวดระวัง พราวหันไปมองตามเสียงนั้น ท่ามกลางความมืดสลัว เธอเห็นเงาร่างระหงของหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าประตูทางเข้าห้องสมุด แสงจากโทรศัพท์มือถือที่หญิงคนนั้นถืออยู่ส่องกระทบใบหน้าจนเห็นเค้าโครงความสวยที่แฝงไปด้วยความเกลียดชัง "คณินคะ... การบ้านที่ฝากให้ช่วยดูให้ล่ะคะ?" เสียงหวานใสของมินตราดังขึ้นท่ามกลางความมืด แต่คราวนี้มันไม่ได้นุ่มนวลเหมือนทุกครั้ง มันแฝงไปด้วยกระแสประชดประชันอย่างร้ายกาจ "หรือว่ามัวแต่ 'ขัดเกลา' ยัยก้อนเนื้อนี่ จนลืมไปแล้วว่าตัวเองมีนัดกับใคร?" พราวรู้สึกถึงแรงบีบที่มือของเธอ มือของคณินนั่นเอง เขากำลังกุมมือเธอไว้แน่นราวกับต้องการปกป้อง แต่ในวินาทีถัดมา สิ่งที่มินตราพูดกลับทำให้ลมหายใจของพราวสะดุดกึกเมื่อเห็นมินตราก้าวเข้ามาใกล้พร้อมกับเอกสารในมือที่ทำให้เธอหน้าซีดเผือด "อ้อ... แล้วอย่าลืมนะคณิน ว่าสิ่งที่พราวพยายามปกปิดไว้ในล็อกเกอร์ห้องสมุดน่ะ... ฉันเห็นมันหมดแล้วนะ ว่าจริงๆ แล้ว 'ความลับ' ที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาน่ะ มันคือเรื่องโกหกทั้งเพ!" พีชชี่เบอร์รี่หวังว่ารีดเดอร์ทุกคนจะยังไม่ลุกไปไหนนะคะ เพราะความลับที่มินตราถืออยู่ในมือนั้น อาจจะเปลี่ยนชีวิตของพราวไปตลอดกาล แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!