การแข่งขันวิชาการ

“ถ้าเธอคิดว่าการเอาชนะคนอื่นด้วยการประดับประดาภายนอกจะทำให้คนยอมรับความสามารถที่แท้จริงของเธอได้ล่ะก็... ฉันบอกเลยว่าเธอคิดผิดถนัด พราว” น้ำเสียงเย็นเยียบของมินตราดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องพักนักกีฬาก่อนเริ่มการแข่งขัน คำพูดนั้นกรีดลึกลงไปในความรู้สึกของพราวราวกับใบมีดที่ไร้คมแต่สร้างรอยแผลฉกรรจ์ พราวกำลังจัดเอกสารวิชาการในมือแน่นจนปลายนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว จี้สร้อยคอที่คณินมอบให้ยังคงให้ความรู้สึกหนักอึ้งอยู่ที่ต้นคอ ราวกับมันกำลังเตือนสติว่า เธอไม่ได้มาที่นี่เพียงลำพัง พราวไม่ได้ตอบโต้ในทันที เธอสูดลมหายใจลึก กลิ่นอายของความกดดันในห้องนี้มันเข้มข้นเสียจนพาลให้เวียนหัว แต่ในขณะเดียวกัน มันกลับทำให้เธอมองเห็นอะไรบางอย่าง... มินตราไม่ได้กำลังกลัวเธอ แต่กำลังกลัว ‘ความเปลี่ยนแปลง’ ที่เกิดขึ้นกับตัวเธอต่างหาก “ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะคะ” พราวเอ่ยตอบ เสียงของเธอสั่นเพียงเล็กน้อยก่อนจะบังคับให้มันราบเรียบและมั่นคง “แต่ความสามารถที่แท้จริงไม่จำเป็นต้องแสดงออกด้วยการเหยียบใครลงไปหรอกค่ะ แค่พิสูจน์ด้วยผลงานบนเวที... นั่นก็คงจะชัดเจนพอแล้ว” มินตราแค่นหัวเราะ เหยียดยิ้มมุมปากก่อนจะสะบัดหน้าเดินออกไปทิ้งให้ห้องนี้เหลือเพียงความกดดันที่ค่อยๆ จางหายไปแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นที่พราวไม่เคยมีมาก่อน ภายในหอประชุมใหญ่ของโรงเรียน บรรยากาศเต็มไปด้วยผู้คน ทั้งอาจารย์และนักเรียนจากต่างสถาบัน เสียงกระซิบกระซาบเรื่อง ‘เด็กเฉิ่มที่ได้รับเลือกเป็นตัวแทน’ ดังแว่วมาเป็นระยะ พราวนั่งลงที่โต๊ะตัวกลาง มือของเธอสั่นเทาเล็กน้อยขณะวางปากกาและเครื่องมือคำนวณลง เธอหลับตาลงนึกถึงคำพูดของคณินเมื่อวาน... *“เชื่อมั่นในสิ่งที่เธอเป็น ไม่ใช่สิ่งที่คนอื่นอยากให้เธอเป็น”* คณินยืนอยู่มุมห้อง สายตาของเขาจับจ้องมาที่พราวตลอดเวลา เขารู้ดีว่าพราวไม่ใช่คนหัวอ่อนอย่างที่ใครต่อใครเข้าใจ และการที่เธอก้าวออกมาจากเซฟโซนในวันนี้ มันคือชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับเขาแล้ว “เริ่มการแข่งขันได้ค่ะ” เสียงประกาศของกรรมการดังขึ้น ทุกอย่างรอบตัวพราวเหมือนหยุดหมุน ความเงียบเข้าครอบงำจนเหลือเพียงเสียงจังหวะหัวใจของตัวเอง พราวเริ่มอ่านโจทย์ที่ซับซ้อน ความรู้ที่เธอทุ่มเทอ่านมาตลอดหลายเดือนเริ่มหลั่งไหลออกมาเหมือนสายน้ำ เธอไม่ได้มองว่าคู่แข่งคือศัตรู แต่มองว่าโจทย์แต่ละข้อคือปริศนาที่เธอต้องไขเพื่อให้เห็นถึงศักยภาพของตัวเอง เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่ทราบ พราวยังคงรัวนิ้วลงบนเครื่องคิดเลขและเขียนคำตอบลงในกระดาษด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ จนกระทั่งสายตาของเธอเหลือบไปเห็นมินตราที่นั่งอยู่โต๊ะฝั่งตรงข้าม มินตรามีท่าทีร้อนรนผิดปกติ เธอทำปากกาตกพื้นและดูเหมือนจะทำสมาธิหลุดลุ่ยไปชั่วขณะ นั่นคือโอกาส... แต่พราวไม่ได้รู้สึกสะใจ เธอเพียงแต่ตระหนักว่า มินตราก็เป็นเพียงเด็กสาวคนหนึ่งที่ยึดติดกับภาพลักษณ์จนเกินไป พราวละสายตาจากมินตรา กลับมาจดจ่ออยู่กับข้อสุดท้ายที่เป็นจุดตัดสินของงานนี้ “หมดเวลาค่ะ! วางปากกาและส่งกระดาษคำตอบด้วยค่ะ” สิ้นเสียงกรรมการ พราวถอนหายใจยาวออกมา เธอรู้สึกโล่งโปร่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน คณินรีบเดินเข้ามาหาเธอพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก “เป็นไงบ้าง? เหนื่อยไหม?” พราวเงยหน้ามองเขา แววตาของเธอเปลี่ยนไปจากวันแรกที่รู้จักกันอย่างสิ้นเชิง “เหนื่อยค่ะ... แต่ก็รู้สึกว่าตัวเองทำเต็มที่ที่สุดแล้ว ผลจะเป็นยังไงไม่สำคัญเท่ากับว่าวันนี้พราวได้ทำมันอย่างสุดหัวใจจริงๆ” คณินพยักหน้าอย่างชื่นชม เขากำลังจะเอ่ยปากชมเธอ แต่แล้วจู่ๆ บรรยากาศในหอประชุมที่กำลังจะเริ่มพิธีประกาศผลก็เปลี่ยนไป เมื่อประธานกรรมการแข่งขันเดินขึ้นมาบนเวทีด้วยท่าทางเคร่งเครียดผิดปกติ เขาถือซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะประกาศออกไมโครโฟนว่า “ขออภัยทุกท่านด้วยครับ... เนื่องจากมีหลักฐานสำคัญเกี่ยวกับการทุจริตในรอบนี้ปรากฏขึ้นมา ทำให้เราไม่สามารถประกาศผลได้ในตอนนี้” ทั้งหอประชุมเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจ พราวขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ แต่ทว่ามินตราที่ยืนอยู่ห่างออกไปกลับหน้าซีดเผือดเหมือนคนเห็นผี ในขณะที่กรรมการคนดังกล่าวเดินตรงมาที่โต๊ะของพราวพร้อมกับเอกสารในมือที่เปิดเผยให้เห็นรอยหมึกบางอย่างที่คล้ายกับลายมือของมินตรา แต่ชื่อที่อยู่บนแผ่นกระดาษคำตอบแผ่นนั้น... กลับเป็นชื่อของพราว “พราวครับ... เธอช่วยอธิบายหน่อยได้ไหมว่าทำไมลายมือของคนอื่นถึงปรากฏอยู่ในกระดาษคำตอบของเธอ พร้อมกับหลักฐานที่ระบุว่าเธอเป็นคนขโมยแนวข้อสอบมา” คณินคว้าข้อมือพราวไว้ทันที เขาสบตากับกรรมการด้วยความไม่ยอม “นั่นไม่ใช่ลายมือของพราว แล้วหลักฐานที่ว่า... มันมาจากไหนกันแน่?” พราวมองไปยังมินตราที่แอบยิ้มสะใจอยู่มุมมืด ก่อนจะหันมามองที่จี้สร้อยคอที่คณินมอบให้ พลันสายตาเธอก็เหลือบเห็นอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ฐานโต๊ะของเธอ... มันคืออุปกรณ์ส่งสัญญาณขนาดจิ๋วที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน และแสงไฟสีแดงจากมันก็กำลังกะพริบถี่ๆ เหมือนจะบอกว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นตั้งแต่ต้น ถูกบันทึกไว้หมดแล้ว พีชชี่เบอร์รี่หวังว่ารีดเดอร์ทุกคนจะยังไม่ละสายตาไปจากความลับที่กำลังจะเปิดเผยในตอนต่อไปนะคะ แล้วพบกันใหม่ค่ะ!