หัวใจเต้นผิดจังหวะ

"ความลับในกระดาษแผ่นนั้น... มันคือเรื่องจริงใช่ไหมคณิน" น้ำเสียงของพราวสั่นพร่าขณะที่เธอกำจัดระยะห่างระหว่างเขากับเธอให้เหลือเพียงไม่กี่คืบ กระดาษแผ่นที่เพิ่งอ่านจบยังคงยับยู่ยี่อยู่ในมือชื้นเหงื่อ ความไว้ใจที่เธอเคยพยายามก่อร่างสร้างตัวมันขึ้นมาเพื่อปกป้องหัวใจตัวเอง กำลังพังทลายลงตรงหน้าเหมือนปราสาททรายที่ถูกคลื่นซัด คณินไม่ได้ถอยหนี เขายังคงยืนนิ่ง ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องใบหน้าของพราวด้วยสายตาที่อ่านยาก นัยน์ตาสีเข้มดูลึกซึ้งและไหวระริกราวกับมีพายุหมุนวนอยู่ข้างใน ก่อนที่เขาจะตัดสินใจก้าวเข้ามาประชิดจนพราวรู้สึกได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา "ถ้าผมบอกว่ามันคือเรื่องจริง... คุณจะทำยังไง?" เขาถามกลับ เสียงทุ้มต่ำของเขากดต่ำลงจนฟังดูเหมือนการกระซิบที่บาดลึกเข้าไปในความรู้สึก พราวสูดหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของความกล้าหาญที่เธอสะสมมาตลอดช่วงเวลาที่พยายามเปลี่ยนตัวเอง "ฉัน... ฉันคงต้องเลิกเชื่อใจคนที่ทำเรื่องแบบนั้นกับฉันค่ะ" คณินยิ้มออกมาบางๆ แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มที่สดใส หากแต่มันคือรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสับสน เขาขยับมือขึ้นมาช้าๆ ปลายนิ้วสัมผัสที่ขอบกระดาษในมือของเธอเบาๆ ก่อนจะดันมันออกไปให้พ้นทาง แล้วใช้มืออีกข้างเชยคางเธอขึ้นให้สบตากัน "บางครั้ง สิ่งที่คุณเห็นด้วยตา มันก็ไม่ได้เป็นอย่างที่ใจคุณคิดเสมอไปหรอกนะ พราว" บรรยากาศในห้องเก็บอุปกรณ์กีฬาที่ถูกทิ้งร้างเงียบสนิทจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งคู่ กลิ่นอายของฝุ่นจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวคณินทำให้พราวรู้สึกวิงเวียน มือที่สั่นระริกของเธอยังคงค้างอยู่ในอากาศ ก่อนที่คณินจะถือวิสาสะกุมมือนั้นไว้ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาทำเอาความโกรธที่เธอเตรียมมาพังทลายลงไปเกินครึ่ง "คุณจะบอกว่าฉันกำลังเข้าใจผิด?" พราวถาม เสียงเริ่มสั่นน้อยลง แต่ความสับสนกลับเพิ่มทวีคูณ คณินขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่เหนือริมฝีปากของเธอ ระยะห่างที่ลดลงจนเหลือศูนย์ทำให้พราวต้องกลั้นหายใจ หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ—มันไม่ใช่จังหวะของความโกรธ แต่มันคือจังหวะของความหวั่นไหวที่เธอไม่อาจปฏิเสธได้ "ผมไม่ได้บอกว่าคุณเข้าใจผิด... แต่ผมอยากให้คุณฟังผมก่อน" เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับจะค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้เปลือกนอกที่พราวพยายามสร้างขึ้นมาเพื่อปกปิดความอ่อนแอ "เรื่องที่เขียนนั่นมันอาจจะดูเลวร้าย แต่เหตุผลที่ผมทำ... มันมีอะไรมากกว่าที่คุณเห็น" พราวเงียบไป เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจที่ฉายชัดออกมาจากแววตาของเขา แต่มันก็ยังไม่พอที่จะลบล้างความหวาดระแวงในใจที่โดนหลอกซ้ำแล้วซ้ำเล่ามาทั้งชีวิต เธอเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อหลบสายตาที่กดดันนั้น "เหตุผลมันสำคัญกว่าความจริงเหรอคะคณิน? สำหรับคนที่เคยโดนมองข้ามมาตลอดอย่างฉัน ความจริงใจมันเป็นสิ่งเดียวที่ฉันยึดเหนี่ยวไว้ ถ้าคุณทำลายมัน... ต่อให้เหตุผลคุณจะดีแค่ไหน มันก็ไม่มีความหมายแล้ว" คณินนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาสัมผัสได้ถึงความร้าวรานในประโยคนั้น มือที่กุมมือเธอไว้กระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากของเขาแตะกับหน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้พราวตาเบิกกว้างด้วยความตกใจแต่เธอกลับไม่มีแรงพอที่จะขยับหนี "ถ้ามันไม่มีความหมาย... แล้วทำไมหัวใจคุณถึงเต้นแรงขนาดนี้ล่ะพราว?" คำถามนั้นราวกับน้ำแข็งที่แตะลงบนผิวหนัง พราวชะงักไป ความร้อนฉ่าแผ่ซ่านไปทั่วใบหน้า เธออยากจะเถียง แต่ความจริงที่ปรากฏอยู่ตรงหน้ากลับปิดตายคำแก้ตัวทุกอย่าง ความใกล้ชิดที่เกินขอบเขตนี้กำลังดึงเธอเข้าไปสู่จุดที่ยากจะถอนตัว "ฉัน..." เธอพยายามจะเอ่ย แต่เสียงกลับหายไปในลำคอ คณินละสายตาจากดวงตาของเธอไปจ้องมองที่ริมฝีปากสั่นระริกนั้นแวบหนึ่ง ก่อนจะยืดตัวขึ้นช้าๆ สายตาของเขาเปลี่ยนไปเป็นความมุ่งมั่นและจริงจัง "ผมอาจจะดูเป็นคนเย็นชาในสายตาคนอื่น แต่กับคุณ... ผมไม่เคยโกหกเลยแม้แต่ครั้งเดียว สิ่งที่อยู่ในกระดาษนั่น ผมจะอธิบายให้ฟังทั้งหมด" ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะเอ่ยปากอธิบาย ประตูห้องเก็บอุปกรณ์ก็ถูกผลักออกอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ทั้งสองผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว พราวหันไปมองทางประตูด้วยความตกใจสุดขีด มินตราก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดนักเรียนที่เนี๊ยบกริบ ท่าทางเย่อหยิ่งของเธอดูเหมือนราชินีที่กำลังโกรธจัด ดวงตาคู่นั้นกวาดมองพราวด้วยสายตาเหยียดหยามก่อนจะมาหยุดที่คณิน "ไม่คิดเลยนะว่าคนอย่างนายจะมาอยู่ที่นี่ กับยัยตัวตลกนี่" มินตราแค่นหัวเราะ เสียงของเธอก้องสะท้อนในความเงียบ "คณิน... นายลืมไปแล้วหรือไงว่าเรื่องที่นายกำลังทำอยู่ มันจะทำให้นายเสียทุกอย่างไป รวมถึงตำแหน่งที่นายภูมิใจด้วย" คณินหันไปเผชิญหน้ากับมินตรา ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเรียบเฉยเย็นชาดั่งน้ำแข็ง "เรื่องของผมไม่เกี่ยวกับคุณ มินตรา ออกไปซะ" มินตราไม่ขยับ เธอเดินตรงเข้ามาจนหยุดอยู่ข้างๆ พราว แล้วโน้มตัวลงกระซิบข้างหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนน่าขนลุก "ถ้าเธออยากรู้ความจริงที่คณินพยายามซ่อนไว้ล่ะก็... ลองถามเขาดูสิว่าคืนนั้นที่งานเลี้ยงสโมสร เขาเอาสร้อยคอของใครไปซ่อนไว้ในห้องเก็บของส่วนตัวของเขา... สร้อยคอที่เธอใส่ติดตัวอยู่ทุกวันนี้น่ะ" พราวชะงักกึก หัวใจของเธอร่วงไปถึงตาตุ่ม มือของเธอเลื่อนไปแตะจี้สร้อยคอที่คณินมอบให้เป็นของขวัญวันเกิดย้อนหลัง ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านไปทั่วสันหลังเมื่อตระหนักได้ว่า... หรือสิ่งที่มินตราพูดจะเป็นจุดเริ่มต้นของความลับที่เธอยังไม่พร้อมจะรับมือจริงๆ หวังว่าตอนที่ 27 นี้จะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นและรอคอยตอนต่อไปนะคะ ขอบคุณที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้พีชชี่เบอร์รี่เสมอค่ะ!