คณินยื่นมือเข้าช่วย

“คนอย่างเธอ คิดจริงๆ เหรอว่าแค่เปลี่ยนชุดหรือทำทรงผมใหม่แล้วจะลบภาพยัยหมูที่ใครๆ ก็รังเกียจได้น่ะพราว” เสียงแหลมสูงของมินตรากรีดผ่านอากาศท่ามกลางความเงียบงันในโถงทางเดินของโรงอาหาร สายตาของเธอจิกมองพราวด้วยความสมเพช มือเรียวสวยที่ถือแก้วน้ำผลไม้สั่นน้อยๆ ด้วยแรงอารมณ์ ขณะที่พราวทำได้เพียงกำชายกระโปรงแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำราวกับจะหลุดออกมาจากอก ไม่ใช่เพราะความกลัวอย่างที่เคยเป็น แต่เป็นความอึดอัดที่พยายามสะกดกลั้นคำตอบโต้กลับไป รอบข้างเต็มไปด้วยสายตาของนักเรียนนับสิบที่หยุดมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น บางคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายคลิป บางคนกระซิบกระซาบด้วยถ้อยคำที่บาดลึกหัวใจพราว “พราวไม่ได้คิดจะลบภาพจำของใครค่ะ” พราวสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่น “พราวแค่เลือกที่จะเป็นตัวเองในเวอร์ชันที่มีความสุขขึ้น... ซึ่งมินตราไม่จำเป็นต้องชอบมันหรอกค่ะ” มินตราแค่นหัวเราะ เหยียดยิ้มที่มุมปาก “เป็นตัวเองเหรอ? ความมั่นใจที่สร้างจากขยะน่ะเหรอที่เธอภูมิใจนักหนา?” คำพูดนั้นเหมือนตบหน้าพราวฉาดใหญ่ ความรู้สึกที่พยายามสร้างขึ้นมาอย่างยากลำบากกำลังถูกขยี้ให้แหลกลาญ พราวเม้มปากแน่น ตาเริ่มร้อนผ่าว เธอไม่ใช่พราวคนเดิมที่ก้มหน้ายอมรับความอัปยศเหล่านั้น แต่การเผชิญหน้ากับความใจร้ายในที่สาธารณะกลับทำให้ความมั่นใจที่สะสมมาแทบมลายสิ้น ทันใดนั้น แรงกดดันที่ถาโถมเข้าใส่พราวก็พลันมลายหายไป เมื่อเงาร่างสูงโปร่งก้าวเข้ามาขวางระหว่างเธอกับมินตรา กลิ่นหอมสะอาดแบบผู้ชายและบรรยากาศที่แผ่ออกมาจากตัวเขาสยบความโกลาหลรอบข้างลงทันที คณินยืนนิ่ง สายตาคมกริบของเขามองมินตราด้วยความเย็นชาที่ทำให้อีกฝ่ายถึงกับชะงัก “ความมั่นใจไม่ใช่สิ่งที่ใครจะมาตัดสินหรือกำหนดค่าได้ด้วยคำพูดของคนอื่นหรอกนะ มินตรา” เสียงทุ้มต่ำของคณินราบเรียบ หากแต่น้ำหนักของมันกลับหนักแน่นจนมินตราต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง “และที่นี่คือโรงเรียน ไม่ใช่เวทีประกวดนางร้ายที่เธอจะมาเที่ยวเหยียดหยามใครได้ตามใจชอบ” มินตราหน้าถอดสี มือที่ถือแก้วน้ำบีบแน่น “คณิน... นี่นายเข้าข้างยัยนี่งั้นเหรอ? นายรู้ไหมว่าคนพวกนี้ทำให้ภาพลักษณ์โรงเรียนเราแย่แค่ไหน!” “ภาพลักษณ์โรงเรียนแย่ลงเพราะคนที่มีความคิดคับแคบแบบเธอนี่แหละ” คณินตอบกลับโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า เขาไม่แม้แต่จะเหลือบมองมินตราอีก ก่อนจะหันมาหาพราว ดวงตาของเขาวูบไหวเพียงครู่ เปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ลึกๆ เขาขยับเข้ามาใกล้จนพราวสัมผัสได้ถึงไออุ่น “ไปกันเถอะ ตรงนี้ไม่ใช่ที่ที่เธอควรอยู่” คณินยื่นมือออกมารอรับ ฝ่ามือใหญ่และอบอุ่นนั้นเปรียบเสมือนหลักยึดเดียวในพายุ พราวลังเลเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ วางมือสั่นเทาลงบนฝ่ามือของเขา ความอบอุ่นที่ส่งผ่านจากมือของเขามันทำหน้าที่ปลอบประโลมความเจ็บปวดในอกของเธอได้เป็นอย่างดี ท่ามกลางสายตาอึ้งตะลึงของคนทั้งโรงอาหาร คณินพาพราวเดินออกจากวงล้อมนั้นโดยไม่หันหลังกลับไปมองมินตราที่ยืนตัวสั่นด้วยความโกรธแค้นอยู่เบื้องหลัง เขานำเธอมาหยุดอยู่ที่ดาดฟ้าอาคารเรียนที่ค่อนข้างเงียบสงบ ลมพัดเอื่อยๆ ปะทะใบหน้า พราวยังคงนิ่งงัน ความรู้สึกมากมายตีรวนอยู่ในอก ทั้งความซาบซึ้งใจและความสับสน “ทำไม... ทำไมคุณต้องช่วยฉันขนาดนี้คะ?” พราวถามเบาๆ หลังจากความเงียบดำเนินไปเนิ่นนาน “คุณก็รู้ว่าถ้าทำแบบนี้ มินตราจะต้องไม่ปล่อยฉันไว้แน่ๆ” คณินหันกลับมามองเธอ ดวงตาที่เคยเฉยชาตอนนี้กลับมีความวูบไหวบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก “ฉันไม่ชอบเห็นคนที่พยายามพัฒนาตัวเองอย่างหนัก ต้องมาถูกคนอื่นทำลายความพยายามด้วยคำพูดแย่ๆ” “แค่เหตุผลนั้นเหรอคะ?” พราวถามย้ำ เสียงสั่นพร่า คณินไม่ได้ตอบในทันที เขาขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดจนพราวรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของตัวเอง เขาโน้มใบหน้าลงมาเล็กน้อย สายตาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอเหมือนจะค้นหาคำตอบบางอย่าง “เพราะสำหรับฉัน...” เขาหยุดจังหวะหายใจไปเพียงเสี้ยววินาที “เธอไม่ได้ดูแย่ในแบบที่มินตราพูดเลยสักนิด และฉันก็ไม่ใช่คนประเภทที่จะยืนดูใครถูกรังแกโดยไม่ทำอะไร โดยเฉพาะถ้าคนคนนั้นคือเธอ” พราวรู้สึกว่าแก้มของเธอร้อนผ่าว คำพูดนั้นมีความหมายมากกว่าที่หูได้ยิน แต่มันกลับไปสั่นสะเทือนถึงจิตวิญญาณที่เคยไร้ความมั่นใจของเธอ ทว่าในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลาย เสียงข้อความแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของคณินก็ดังขึ้น เขาหยิบมันขึ้นมาดูเพียงครู่เดียว สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ความอบอุ่นในดวงตาหายวับไปราวกับถูกลบออกด้วยมือล่องหน เขาหันมามองพราวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวลที่พราวไม่เคยเห็นมาก่อน “พราว... ฉันต้องไปแล้ว มีเรื่องสำคัญที่ต้องจัดการ” เขาหมุนตัวกำลังจะเดินออกไป แต่แล้วเขาก็ชะงักกึก หันกลับมามองพราวอีกครั้งด้วยสายตาที่ลึกลับและยากจะคาดเดา “จากนี้ไป... อย่าไว้ใจใครหน้าไหนทั้งนั้น แม้แต่คนที่ดูเหมือนจะหวังดีกับเธอที่สุด” ก่อนที่พราวจะได้ถามต่อ เขาก็เดินหายไปทิ้งไว้เพียงความสงสัยที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว พราวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างสังหรณ์ใจ และในวินาทีนั้นเอง หน้าจอของเธอก็เด้งข้อความปริศนาขึ้นมา... *‘ยินดีด้วยนะพราว ที่มีคนคอยปกป้อง... แต่รู้ไหมว่าคณินนั่นแหละ คือต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดที่เธอต้องเจอ?’* มือของพราวสั่นระริกเมื่ออ่านจบ ความไว้ใจที่เพิ่งก่อตัวขึ้นกลับถูกสั่นคลอนด้วยความลับที่เธอยังไม่พร้อมจะเผชิญหน้า ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้พราวมาโดยตลอดนะคะ พีชชี่เบอร์รี่รักทุกคนค่ะ