ก้าวข้ามปมในอดีต

"ถ้าจะกดอ่าน ก็ควรอ่านให้จบ อย่าทำตัวเป็นพวกขี้ขลาดที่เห็นความจริงแล้วจะหนีหายไปไหนเสียก่อน" น้ำเสียงของคณินราบเรียบ ทว่ามันกลับบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของพราวราวกับใบมีดที่กรีดลงบนแผลเป็นที่เพิ่งตกสะเก็ด มือที่ถือโทรศัพท์ของเธอสั่นเทา หน้าจอที่สว่างวาบเผยให้เห็นข้อความจากกลุ่มแชทลับของโรงเรียน รูปถ่ายของเธอในอดีตสมัยที่ยังเป็นเด็กสาวอ้วนกลมที่ถูกมินตรานำมาตัดต่อให้ดูน่าเกลียดน่ากลัว พร้อมแคปชั่นที่เหยียดหยามศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์อย่างร้ายกาจ พราวไม่ได้ร้องไห้ น้ำตาที่เคยเอ่อล้นเมื่อครู่กลับถูกความเย็นชาเข้าเกาะกุมจนแข็งค้าง เธอกำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ความเงียบในห้องสมุดกดทับจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจที่สั่นพร่าของตัวเอง "นายเห็นมันนานหรือยัง" พราวเอ่ยถาม เสียงของเธอไม่ได้สั่นเหมือนที่เธอหวาดกลัว แต่มันกลับนิ่งสนิทอย่างน่าประหลาด คณินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขาปิดหน้าจอโทรศัพท์ตัวเองลง ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้จนพราวรู้สึกได้ถึงไออุ่นจากตัวเขา "ถ้าฉันบอกว่าเห็นตั้งแต่เมื่อวาน เธอจะเลิกเป็นเพื่อนกับฉันไหม หรือจะวิ่งหนีไปซ่อนตัวหลังกองหนังสือพวกนี้อีก?" พราวเงยหน้าสบตาเขา แววตาของเด็กสาวเฉิ่มคนเดิมที่เคยหลบเลี่ยงสายตาคนอื่นหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงความเด็ดเดี่ยวที่ฉายชัดในดวงตาคู่สวย เธอนึกถึงหยาดเหงื่อที่เสียไปกับการออกกำลังกาย นึกถึงความเจ็บปวดจากการถูกปฏิเสธที่เธอผ่านมันมาได้ด้วยตัวเอง เธอมองเห็นภาพเงาสะท้อนของเด็กหญิงที่เคยร้องไห้ในห้องน้ำเพียงลำพัง และเธอก็พบว่าเด็กคนนั้นไม่ได้อยู่ตรงนี้อีกต่อไปแล้ว "ไม่ค่ะ" พราวตอบคำถามนั้นด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง "ฉันจะไม่หนี แต่ฉันจะทำให้คนพวกนั้นรู้ว่า ต่อให้จะขุดคุ้ยอดีตเน่าๆ มาประจานกี่ครั้ง พราวคนนี้ก็ไม่ใช่คนเดิมที่พวกเขาจะเหยียบย่ำได้ตามอำเภอใจอีกต่อไป" คณินเหยียดยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่หาได้ยากและดูภูมิใจมากกว่าทุกครั้ง "งั้นก็ดี เพราะคนต่อไปที่กำลังจะเดินเข้ามาหาเรื่องเรา ไม่ใช่คนที่แค่ชอบดูถูกคนอื่นผ่านหน้าจอ แต่มันเป็นคนที่จะมาเผชิญหน้ากับเธอด้วยตัวเอง" ยังไม่ทันที่พราวจะได้ถามต่อ เสียงฝีเท้าของรองเท้าส้นสูงที่ดังกระทบพื้นหินอ่อนก็ดังขึ้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ประตูห้องสมุดถูกผลักออกพร้อมกับร่างของมินตราที่เดินเข้ามาด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง ดวงตาคู่สวยของดาวโรงเรียนกวาดมองพราวด้วยสายตาเหยียดหยามเหมือนที่เคยทำมาตลอด "ว้าว... ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจจริงๆ" มินตราแค่นหัวเราะพลางปรบมือเบาๆ "คู่รักคู่ใหม่ในห้องสมุดเหรอ? หรือว่านายกำลังจะเปลี่ยนรสนิยมจากนางฟ้ามาลองลิ้มรสขยะเปียกดูบ้างล่ะคณิน?" พราวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอไม่ได้ก้มหน้าหลบเหมือนเคย แต่กลับก้าวเดินไปหามินตราด้วยท่วงท่าที่สง่างามเกินคาด ความสูงที่เธอได้มาพร้อมกับการดูแลตัวเองทำให้เธอไม่ได้ดูด้อยกว่ามินตราเลยแม้แต่น้อย "ขยะเปียกเหรอคะ?" พราวเอ่ยทวนคำนั้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาของเธอนิ่งสนิทจนมินตราถึงกับชะงัก "คนที่เอาแต่จ้องมองความผิดพลาดของคนอื่นเพื่อกลบเกลื่อนความว่างเปล่าในใจตัวเอง ฉันว่าคำนั้นน่าจะเหมาะกับคุณมากกว่านะคะ มินตรา" ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ ใบหน้าของมินตราเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความโกรธจัด เธอเงื้อมือขึ้นหมายจะตบพราว แต่ก่อนที่ฝ่ามือจะกระทบใบหน้า คณินกลับคว้าข้อมือของมินตราไว้ได้ทันด้วยแรงบีบที่ทำให้อีกฝ่ายนิ่วหน้า "พอได้แล้วมินตรา" คณินเสียงต่ำ "ถ้าเธอคิดจะทำแบบนี้เพื่อรักษาที่ยืนของตัวเองในโรงเรียนนี้ ฉันบอกไว้เลยว่าเธอคิดผิด... เพราะพราวไม่ใช่คนที่จะให้ใครมาทำร้ายได้อีกต่อไป" มินตราสะบัดมือออกด้วยความโมโห เธอหันมาจ้องพราวด้วยสายตาอาฆาตก่อนจะควักโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดส่งข้อความบางอย่างออกไป "เก่งมากนะพราวที่กล้าสวนกลับ... แต่จำไว้ว่าสิ่งที่ทุกคนกำลังจะเห็นหลังจากนี้ มันไม่ใช่แค่รูปถ่ายเก่าๆ แต่มันคือหลักฐานที่จะทำลายชีวิตใหม่ที่เธอภูมิใจนักหนาให้พินาศย่อยยับแบบไม่เหลือซาก!" เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ในห้องสมุดดังระงมขึ้นพร้อมกันราวกับเสียงสัญญาณเตือนภัย พราวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอคือคลิปวิดีโอที่มินตราเพิ่งอัปโหลดลงบนเพจโรงเรียน มันเป็นภาพที่พราวแอบไปปรึกษาเรื่องการลดน้ำหนักกับหมอคนหนึ่ง ซึ่งถูกตัดต่อจนดูเหมือนว่าเธอกำลังพยายามทำอะไรที่ผิดกฎหมายและร้ายแรงกว่านั้น มินตราเดินจากไปพร้อมรอยยิ้มผู้ชนะทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว พราวมองคลิปวิดีโอที่ยอดวิวพุ่งขึ้นอย่างบ้าคลั่ง มือของเธอสั่นระริกไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความแค้นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ในวินาทีนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น สายเรียกเข้าแสดงชื่อที่ทำให้หัวใจของเธอร่วงหล่นลงไปถึงตาตุ่ม 'คุณพ่อ' พีชชี่เบอร์รี่หวังว่ารีดเดอร์ทุกคนจะยังคงติดตามและเป็นกำลังใจให้พราวผ่านพ้นวิกฤตครั้งนี้ไปให้ได้นะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับพราวค่ะ