อดีตที่ตามหลอกหลอน

"จำได้ไหมว่าเคยเรียกฉันว่าอะไรตอนประถม... ยัยถังขยะเปียก? หรือว่ายัยหมูที่ไม่มีใครอยากคบด้วยกันแน่ พราว?" น้ำเสียงแหลมสูงที่ฟังดูคุ้นหูอย่างน่าประหลาดดังขึ้นจากด้านหลังของพราว ในขณะที่เธอกำลังจัดเรียงเอกสารกิจกรรมของชมรมอยู่ภายในห้องสมุดที่เงียบสงัด พราวชะงักมือที่กำลังถือแฟ้มแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระตุกวูบราวกับถูกกระชากลงสู่หุบเหวแห่งความทรงจำที่เธอพยายามฝังกลบมันไว้มานานหลายปี พราวค่อยๆ หมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับผู้มาเยือน หญิงสาวรูปร่างผอมเพรียวในชุดนักเรียนรีดเรียบกริบ ผิวขาวจัดจนดูซีดเซียว และดวงตาที่กรีดอายไลเนอร์คมกริบนั้นจ้องมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยามที่ไม่มีวันจางหายไปตามกาลเวลา 'นิสา' เพื่อนร่วมชั้นสมัยประถมที่เคยเป็นฝันร้ายที่สุดของเธอ "นิสา..." พราวทวนชื่อนั้นเบาๆ ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัด เธอสัมผัสได้ถึงอาการสั่นของปลายนิ้ว ความมั่นใจที่เธออุตส่าห์สะสมมาทีละนิดราวกับการก่อปราสาททรายดูเหมือนจะพังทลายลงเพียงแค่ได้สบสายตาคู่นี้ "อุ๊ย ตายจริง จำฉันได้ด้วยเหรอ?" นิสาก้าวเข้ามาใกล้พลางใช้ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้เสียงดัง "นึกว่าจะลืมไปแล้วเสียอีกว่าตัวเองเคยเป็นตัวตลกของโรงเรียนแค่ไหน แต่ก็นะ... ไม่ว่าเธอจะแต่งหน้าจัดจ้านแค่ไหน หรือพยายามยัดเยียดตัวเองเข้าไปอยู่ในกลุ่มคนดังอย่างคณินได้ยังไง เนื้อแท้ของเธอมันก็คือยัยเฉิ่มที่วันๆ เอาแต่นั่งร้องไห้ในห้องน้ำไม่ใช่เหรอ?" "ฉันไม่ได้เป็นคนเดิมแล้วนะนิสา" พราวรวบรวมความกล้า เอ่ยตอบออกไป แม้น้ำเสียงจะยังสั่นพร่าอยู่บ้างก็ตาม "ฉันเปลี่ยนไปแล้ว... และฉันก็ภูมิใจกับสิ่งที่ฉันเป็นในตอนนี้" "ภูมิใจเหรอ?" นิสาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูแหลมบาดหูเหมือนของมีคม "เธอก็แค่สวมหน้ากากที่หนาขึ้นเท่านั้นเอง พราว ลองถามตัวเองดูสิ ถ้าไม่มีเครื่องสำอางพวกนี้ ไม่มีชุดสวยๆ พวกนี้ เธอจะกล้าเงยหน้ามองใครไหม? หรือเธอก็ยังเป็นยัยขี้ขลาดที่กลัวแม้แต่เงาของตัวเองอยู่ดี?" คำพูดของนิสาเหมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่ทิ่มแทงลงไปในความเปราะบางที่พราวพยายามซ่อนไว้ พราวรู้สึกเหมือนกำแพงในใจกำลังสั่นคลอน ภาพของตัวเองในกระจกเงาที่เคยเห็นหญิงสาวผู้มีความมั่นใจ เริ่มบิดเบี้ยวกลายเป็นเด็กหญิงอ้วนกลมที่ถูกขังอยู่ในห้องน้ำโรงเรียนท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของเพื่อนๆ ในอดีต ความรู้สึกมวนท้องแล่นริ้วขึ้นมา เธอพยายามเตือนตัวเองว่า 'พราว เธอไม่ใช่คนนั้นแล้ว' แต่เสียงในใจกลับตะโกนก้องว่า 'คนอย่างเธอมันไม่มีวันเปลี่ยนไปได้จริงๆ หรอก' "ฉันขอตัวนะ" พราวพยายามก้าวเท้าเดินหนี แต่ทว่ามือของนิสากลับคว้าต้นแขนเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นทำให้พราวสะดุ้ง "จะหนีไปไหนล่ะ? ยังไม่ได้ตอบเลยนะว่าคณินรู้หรือเปล่าว่าสาวสวยที่เขาสนใจอยู่เนี่ย... แท้จริงแล้วคือยัยขี้เหร่ที่เคยโดนทั้งโรงเรียนบูลลี่จนต้องย้ายหนีไปน่ะ" นิสากระซิบชิดใบหูของพราว เสียงของเธอกลายเป็นยาพิษที่ค่อยๆ ซึมลึกเข้าสู่กระแสเลือด ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องสมุดก็เปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของคณิน เขาเดินเข้ามาด้วยท่าทางสบายๆ ตามแบบฉบับของเขา แต่เมื่อเห็นพราวที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับนิสา คิ้วเข้มของเขาก็ขมวดเข้าหากันทันที เขาเดินตรงเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว "มีปัญหาอะไรหรือเปล่า พราว?" คณินเอ่ยถาม น้ำเสียงของเขาทรงพลังและอบอุ่นจนพราวรู้สึกเหมือนได้รับเกราะป้องกันขึ้นมาอีกครั้ง สายตาของเขาจ้องมองไปยังนิสาด้วยแววตาที่เยือกเย็น นิสารีบปล่อยแขนพราวแล้วคลี่ยิ้มหวานจนดูเสแสร้ง "เปล่าหรอกค่ะคณิน เราแค่กำลังรำลึกความหลังกันนิดหน่อย พราวเขาน่ารักเหมือนเดิมเลยนะ... ไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆ" พราวมองสลับระหว่างคณินและนิสา หัวใจของเธอเต้นรัวเหมือนกลองศึก ความกลัวที่จะถูกเปิดโปงอดีตสู้รบกับความต้องการที่จะเป็นคนใหม่ของเธออย่างรุนแรง เธอรู้ดีว่าหากนิสาพูดเรื่องนั้นออกไป ทุกสิ่งที่เธอสร้างมาอาจจะพังทลายลงในชั่วพริบตา "คณิน..." พราวเรียกชื่อเขาเบาๆ สายตาที่เธอมองเขามีทั้งความอ้อนวอนและความหวาดหวั่น "พราว ถ้าเธอไม่อยากคุยกับเขาก็ไม่ต้องคุย" คณินพูดเสียงเรียบแต่หนักแน่น เขาขยับตัวเข้ามาขวางหน้าพราวไว้อย่างปกป้อง ก่อนจะหันไปหานิสาด้วยสายตาที่เย็นชาจนอีกฝ่ายต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "ส่วนเธอน่ะนิสา ฉันไม่สนหรอกว่าเธอจะรู้เรื่องอะไรมา แต่จำไว้ว่าฉันมองคนจากปัจจุบัน... และพราวที่ยืนอยู่ตรงนี้ คือคนที่ฉันรู้จักและให้เกียรติที่สุด" คำพูดของคณินทำให้พราวรู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุน ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจ แต่ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปากขอบคุณ แรงกดดันมหาศาลก็พุ่งเข้าใส่เมื่อมินตราก้าวเดินเข้ามาในห้องสมุดพร้อมกับสมาร์ทโฟนที่เปิดค้างหน้าจอแชทกลุ่มของโรงเรียนไว้ "ว้าว ดูเหมือนวันนี้จะมีละครน้ำเน่าเรื่องใหม่ให้พวกเราได้ดูกันนะ" มินตราแค่นยิ้มก่อนจะชูหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นให้ทุกคนเห็น "รูปถ่ายสมัยประถมของใครบางคนที่ดูคุ้นตามาก... อยากรู้จังว่าถ้าทุกคนในโรงเรียนได้เห็น 'โฉมหน้าจริงๆ' ของคุณพราวคนสวย จะยังต้อนรับเธอเหมือนเดิมไหม?" พราวหน้าถอดสีเมื่อเห็นรูปของตัวเองในวัยเด็กที่อ้วนกลมและดูเฉิ่มเบ๊อะอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ของมินตรา ที่เลวร้ายกว่านั้นคือมีคนเริ่มกดไลก์และส่งสติกเกอร์หัวเราะเยาะเข้ามาในแชทอย่างรวดเร็ว นี่คือฝันร้ายที่เธอหวาดกลัวที่สุด... มันกำลังเกิดขึ้นจริงต่อหน้าต่อตาเธอ ขอบตาของพราวร้อนผ่าว เธอหันไปมองคณินที่กำลังมองหน้าจอโทรศัพท์นั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าแววตาของเขากลับดูคาดเดายากยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ปกคลุมห้องสมุด เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของพราวเองก็ดังขึ้นซ้ำๆ เหมือนกับเสียงระเบิดเวลาที่กำลังนับถอยหลังสู่การล่มสลายของชีวิตใหม่ที่เธอเพิ่งสร้างขึ้นมา ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้พราวไปพร้อมกับพีชชี่เบอร์รี่เสมอนะคะ