ความอิจฉาที่ก่อตัว

“เธอกำลังก้าวข้ามเส้นที่ตัวเองควรจะยืนอยู่นะ พราว... หรือฉันควรจะเรียกเธอว่า 'ยัยเฉิ่ม' เหมือนเดิมดีล่ะ?” มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงด้วยคมมีดที่กรีดลึกลงบนความเงียบงันในห้องน้ำหญิงชั้นบนสุดของอาคารเรียน เธอจงใจกดเสียงต่ำให้กังวานอยู่ในพื้นที่แคบๆ ขณะที่สายตาคมกริบกวาดมองร่างของพราวที่กำลังจัดระเบียบชุดนักเรียนให้เข้าที่หน้ากระจกบานใหญ่ พราวชะงักมือที่กำลังจัดปกคอเสื้อ เธอสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างระหงที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่ด้านหลัง ความมั่นใจที่เธอเพียรพยายามสร้างขึ้นในช่วงหลายสัปดาห์ที่ผ่านมาเหมือนจะสั่นคลอนไปชั่วขณะ แต่ทว่า... พราวไม่ได้ก้มหน้าหลบสายตาเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป เธอหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับดาวโรงเรียนผู้สมบูรณ์แบบด้วยแววตาที่สงบนิ่ง “เส้นที่ว่า... ใครเป็นคนขีดคะ มินตรา?” พราวถามกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หากทว่าหนักแน่น “ถ้าเป็นกฎของโรงเรียน ฉันก็ยังเดินอยู่ในแถว แต่ถ้าเป็นกฎของมินตรา... ฉันเกรงว่าฉันคงต้องขออนุญาตเดินออกนอกเส้นบ้างนะคะ” มินตราแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน เธอเดินเยื้องย่างเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลไปทั่วบริเวณ มือเรียวสวยที่เล็บถูกตกแต่งอย่างประณีตเอื้อมขึ้นมาจับปอยผมของพราวเบาๆ ทว่าออกแรงดึงรั้งไว้เล็กน้อย “มั่นใจขึ้นเยอะเลยนี่... ตั้งแต่คณินหันมามองเธอเนี่ย” “คณินไม่ได้หันมามองเพราะความบังเอิญหรอกค่ะ เขาเห็นอะไรที่มินตรามองไม่เห็น... เพราะมินตราเอาแต่มองหาแต่เปลือกนอกจนมองไม่เห็นคนอื่นจริงๆ เลยสักครั้ง” คำพูดนั้นราวกับตบหน้ามินตราฉาดใหญ่ แววตาของดาวโรงเรียนวูบไหวด้วยความโกรธจัดที่ถูกซ่อนไว้ใต้รอยยิ้มเสแสร้ง มินตราปล่อยมือจากผมของพราวแล้วเดินผ่านไปหยิบลิปสติกแท่งหรูออกมาทาปากอย่างใจเย็น ทั้งที่มือของเธอกำลังสั่นน้อยๆ ด้วยความเคียดแค้น “คณินชอบของแปลก... นั่นคือสิ่งที่ฉันบอกตัวเองมาตลอดเพื่อไม่ให้ต้องรู้สึกอับอายเวลาเห็นเขาพาเธอไปไหนต่อไหน” มินตราทาปากเสร็จแล้วหันมาสบตาพราวผ่านเงากระจก “แต่ฉันเริ่มเปลี่ยนใจแล้วล่ะพราว... ของที่มันไม่ใช่ที่ของมัน ไม่ว่าจะพยายามขัดเกลาให้ดูดีแค่ไหน สุดท้ายความเน่าเฟะข้างในมันก็ต้องเผยออกมาให้คนเห็นอยู่ดี” “ถ้าหมายถึงความเน่าเฟะ... มินตราคงต้องระวังตัวเองให้มากนะคะ เพราะเท่าที่ฉันเห็น มีแต่มินตราเท่านั้นที่กำลังพยายามกลบฝังสิ่งที่ตัวเองเป็นอยู่ใต้เครื่องสำอางหนาๆ พวกนั้น” พราวตอบโต้ด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ก่อนจะเดินเบี่ยงตัวออกไปจากห้องน้ำโดยไม่เหลียวหลังกลับมามอง ความรู้สึกปั่นป่วนในอกของพราวไม่ได้ลดน้อยลงเลยเมื่อออกมาถึงโถงทางเดิน เธอรู้ดีว่าคำเตือนของมินตราไม่ใช่เรื่องล้อเล่น มินตราไม่ใช่แค่ดาวโรงเรียนที่สวยแต่รูป แต่เป็นคนที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างที่ทำให้รัศมีของตัวเองด่างพร้อย และตอนนี้... พราวกลายเป็นหนามยอกอกที่มินตราไม่ยอมให้มีชีวิตอยู่รอดอย่างเป็นสุขแน่ ช่วงพักกลางวันในโรงอาหารวุ่นวายกว่าที่เคย พราวเดินถือถาดอาหารไปที่โต๊ะประจำของกลุ่มคณิน แววตาหลายคู่รอบข้างหันมามองเธอด้วยความสงสัยและซุบซิบกันไปมาเหมือนเช่นทุกวัน แต่สิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไปคือพราวไม่ได้รีบเร่งเดินหนีด้วยความอับอายเหมือนแต่ก่อน เธอหย่อนตัวลงนั่งข้างคณินด้วยท่วงท่าที่สง่างามขึ้น “วันนี้สีหน้าดูไม่ค่อยดีนะ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?” คณินถามพลางเลื่อนแก้วน้ำไปทางเธอ สายตาของเขาไม่ได้มีความสงสัย แต่มีความห่วงใยที่จริงใจเสมอ “มินตรามาหาค่ะ... ดูเหมือนว่าความเปลี่ยนแปลงของฉันจะทำให้เธอไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่” พราวสารภาพเสียงเบา คณินชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ “มินตราเป็นคนที่ยึดติดกับสิ่งที่ตัวเองครอบครองมากเกินไป เธอแค่รับไม่ได้ที่โลกที่เคยหมุนรอบตัวเธอเริ่มเปลี่ยนไปหมุนรอบคนอื่นบ้าง อย่าได้เก็บคำพูดของเธอมาเป็นพิษใส่ใจเลยนะพราว” “แต่ฉันรู้สึกเหมือนกำลังถูกจับจ้องอยู่ตลอดเวลา เหมือนมินตรากำลังวางแผนอะไรบางอย่างที่ฉันไม่รู้...” พราวเม้มปากแน่น “ฉันแค่อยากรู้ว่า ฉันกำลังเดินมาไกลเกินไปจนถอยกลับไม่ได้แล้วหรือเปล่า?” “เธอกำลังเดินมาในทางที่ถูกแล้วต่างหาก” คณินเอื้อมมือมาแตะหลังมือของพราวเบาๆ “อย่าให้ใครมากำหนดค่าของเธอ” ในขณะที่ทั้งสองกำลังจมอยู่ในโลกของตัวเองโดยไม่ทันสังเกตเห็นสายตาอาฆาตจากโต๊ะฝั่งตรงข้าม มินตราที่นั่งมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ไกลๆ กำลังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดส่งข้อความบางอย่าง มือของเธอสั่นระริกด้วยความแค้นที่สั่งสมมานาน ในตอนนั้นเอง... เสียงประกาศจากลำโพงโรงเรียนดังแทรกบรรยากาศความสุขที่กำลังก่อตัวขึ้นมา “ขอให้นางสาวพราว... กรุณามาพบที่ห้องปกครองด่วนที่สุด เนื่องจากมีการร้องเรียนเรื่องการทุจริตผลการสอบย้อนหลังและพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมของนักเรียน” พราวเบิกตากว้าง ความรู้สึกเย็นวาบแล่นไปทั่วไขสันหลัง เธอหันไปมองมินตราที่บัดนี้กำลังยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ พลางส่งสายตาเยาะเย้ยมาให้จากระยะไกล ความสงบสุขที่เธอกำลังเพียรสร้างกำลังพังทลายลงในพริบตา เมื่อข้อความในหน้าจอโทรศัพท์ของมินตราโชว์หราขึ้นมาว่า... *‘เริ่มแผนทำลายชีวิตยัยเฉิ่มได้แล้ว ทุกอย่างเตรียมไว้หมดแล้ว’* พีชชี่เบอร์รี่หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกคนจะยังไม่ทิ้งพราวไปไหนในวินาทีแห่งความเป็นความตายนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อนะคะว่าพราวจะผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปได้อย่างไรในตอนหน้าค่ะ