เช้าวันใหม่หลังความสำเร็จ

"ถอยไป... อย่าเข้ามาใกล้ฉัน!" เสียงกรีดร้องของพราวขาดห้วงไปในลำคอ เมื่อภาพเบื้องล่างไม่ใช่ภาพความฝันแต่มันคือความจริงที่ฉายชัดอยู่ในรูม่านตา ร่างของมินตราที่เคยเฉิดฉายราวกับนางพญาในชุดนักเรียนราคาแพง บัดนี้กลับนอนพับเพียบอยู่บนพื้นปูนเย็นเยียบ ท่ามกลางกองเลือดที่ค่อยๆ แผ่ขยายเป็นวงกว้างเหมือนหยดหมึกบนกระดาษสีขาว "พราว! ฟังผมนะ ห้ามลงไปข้างล่างเด็ดขาด!" คณินกระชากแขนฉันแรงจนตัวปลิว แรงบีบที่ต้นแขนของเขาทำให้ฉันได้สติ แต่ดวงตายังคงจับจ้องไปที่ร่างนั้นด้วยความหวาดหวั่น มือที่เคยสั่นเทาด้วยความกลัวจากการถูกรังแก บัดนี้กลับสั่นสะท้านด้วยความช็อกที่รุนแรงกว่าหลายเท่า "คณิน... นั่นมินตรา... ทำไม..." เสียงของฉันแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน "มีคนจงใจจัดฉาก" คณินลดเสียงลงต่ำ ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบโถงทางเดินที่เงียบเชียบอย่างระแวดระวัง "ถ้าเธอลงไปตอนนี้ คนที่จะตกเป็นฆาตกรไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'ยัยเฉิ่ม' ที่ทุกคนในโรงเรียนจ้องจะกำจัดทิ้งอยู่แล้ว" คำพูดของเขาเหมือนน้ำเย็นจัดที่ราดลงบนหัวใจ ความหวาดกลัวเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบที่แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ฉันเริ่มเข้าใจแล้วว่าเกมนี้มันไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องความสวยความงามหรือการกลั่นแกล้งในรั้วโรงเรียนอีกต่อไป แต่มันคือเกมที่เดิมพันด้วยชีวิต ... เช้าวันรุ่งขึ้น... บรรยากาศในโรงเรียนดูเปลี่ยนไปอย่างประหลาด ความวุ่นวายที่ควรจะเกิดขึ้นจากการตายของดาวโรงเรียนกลับถูกกดทับไว้ด้วยความเงียบเชียบที่น่าขนลุก ข่าวลือถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นอุบัติเหตุอย่างรวดเร็วราวกับมีใครบางคนคอยจัดระเบียบข้อมูล ฉันก้าวเดินผ่านโถงทางเดินกลางโรงเรียนด้วยหัวใจที่เต้นรัว ผิดกับเมื่อก่อนที่ฉันมักจะก้มหน้าก้มตาหลบหลีกทุกสายตา แต่วันนี้... ฉันเลือกที่จะเงยหน้าขึ้นมองทุกคน แม้รูปร่างของฉันจะยังคงอวบอัดและไม่ได้สวยงามตามพิมพ์นิยม แต่นัยน์ตาของฉันเปลี่ยนไปแล้ว "ดูนั่น... พรีพราวไง" เสียงกระซิบกระซาบเริ่มดังขึ้นรอบตัว แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่เสียงหัวเราะเยาะเหมือนที่เคยผ่านมา สายตาของพวกเขามีทั้งความกริ่งเกรง ความสงสัย และ... ความหวาดระแวง "เธอไม่ไปกินข้าวที่มุมห้องเก็บของแล้วเหรอ?" "กล้ามากนะที่เดินขึ้นมาตรงนี้หลังเกิดเรื่องเมื่อคืน" ฉันหยุดเดินกะทันหันก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับกลุ่มนักเรียนหญิงที่เคยเป็นลูกสมุนของมินตรา พวกเธอกำลังจ้องมองฉันด้วยแววตาที่ไม่เป็นมิตร แต่ท่าทีของพวกเธอไม่ได้แข็งกร้าวเหมือนเมื่อก่อน ร่องรอยของความกลัวในแววตาพวกเธอต่างหากที่ทำให้ฉันตระหนักได้ว่า... อำนาจของมินตราหมดลงแล้ว และตอนนี้ฉันคือคนที่ยืนอยู่ตรงจุดที่ทุกคนจับตามอง "มองอะไรเหรอคะ?" ฉันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากทำให้พวกเธอชะงัก "ย...ยัยเฉิ่ม แกคิดว่าแกเป็นใครถึงกล้าคุยกับพวกฉันแบบนี้" หนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้น แม้เสียงจะสั่นแต่ยังคงพยายามรักษาศักดิ์ศรี "ฉันก็เป็นพรีพราวคนเดิมค่ะ" ฉันก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว "แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือ... ฉันเลิกเป็นเป้าหมายให้พวกเธอสนุกด้วยแล้ว เพราะฉันรู้ดีว่าใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องวุ่นวายทั้งหมด" ความเงียบเข้าปกคลุมทันทีที่ฉันพูดจบ คำพูดนั้นเปรียบเสมือนระเบิดเวลาที่ฉันจงใจโยนลงไปกลางวงล้อม พวกเธอหลบสายตาฉันแทบไม่ทัน ต่างคนต่างรีบเดินหนีราวกับกลัวว่าความลับที่ตนเองรู้อาจจะถูกเปิดเผย คณินเฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมดจากระยะไกล เขาพิงกำแพงพลางกอดอก ดวงตาของเขาดูผ่อนคลายลงเล็กน้อยแต่ยังคงความเคร่งเครียดในรายละเอียด เมื่อฉันเดินผ่านเขาไป เขาคว้าข้อมือฉันไว้แล้วดึงเข้าไปในห้องโสตทัศนูปกรณ์ที่ปิดเงียบ "เธอเล่นแรงไปนะ" คณินกระซิบชิดใบหู "การเปิดโปงพวกนั้นตอนนี้ จะทำให้เธอตกเป็นเป้าหมายของ 'ตัวจริง' ที่อยู่ข้างหลังมินตราอีกที" "ฉันทนไม่ได้แล้วคณิน" ฉันหันกลับมาประจันหน้ากับเขา "มินตราต้องตายเพราะเกมบ้าๆ นี่ แล้วฉันจะอยู่เฉยให้พวกมันเล่นงานไปจนตายเหมือนเธอก็คงไม่ได้!" "ฉันไม่ได้จะให้เธออยู่นิ่ง แต่ฉันอยากให้เธอรอให้ถึงวันพรุ่งนี้" คณินยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้ฉัน "นี่คือสิ่งที่ฉันได้มาจากห้องทำงานของครูใหญ่... และมันคือสาเหตุที่แท้จริงว่าทำไมมินตราถึงต้องจบชีวิตลงบนพื้นปูนนั่น" ฉันรับซองนั้นมาด้วยมือที่สั่นเทา ใจหนึ่งอยากจะเปิดดูให้รู้แล้วรู้รอด แต่อีกใจกลับกลัวสิ่งที่อยู่ข้างในจะเปลี่ยนชีวิตฉันไปตลอดกาล คณินวางมือลงบนไหล่ของฉันอย่างปลอบประโลม สายตาของเขามีความอ่อนโยนที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน "เปิดดูสิพราว... แล้วเธอจะรู้ว่า ทำไมเมื่อคืนตอนที่เธอมองลงไปที่ร่างของมินตรา เธอถึงเห็นบางอย่างที่คนอื่นไม่เห็น" ฉันค่อยๆ แกะซองเอกสารออก เอกสารแผ่นแรกที่หลุดออกมาไม่ใช่บันทึกหรือรูปถ่าย แต่มันคือใบผลตรวจสุขภาพของคนคนหนึ่งที่มีชื่อคุ้นตาเป็นอย่างดี กระดาษใบนั้นหลุดร่วงลงพื้นเมื่อฉันอ่านชื่อเจ้าของมันจบ หัวใจของฉันแทบหยุดเต้น "นี่มัน... เป็นไปไม่ได้" ฉันเงยหน้ามองคณิน "มินตราไม่ได้ถูกโยนลงมาเพียงลำพัง... แต่มีคนอีกคนอยู่กับเธอตอนที่เธอตกลงมา และคนคนนั้น... ก็คือคนที่เราคิดว่าเป็นผู้บริสุทธิ์ที่สุดในโรงเรียนแห่งนี้" เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรงจากด้านนอก พร้อมกับเสียงของใครบางคนที่ฉันคุ้นเคยเป็นอย่างดี... เสียงที่คุณครูประจำชั้นของฉันกำลังเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบและเต็มไปด้วยความกระหายเลือด! ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกคนที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับพรีพราวนะคะ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้ทุกคนใจเต้นแรงไม่แพ้กันค่ะ! พีชชี่เบอร์รี่