น้ำตากับสมุดบันทึกพัฒนาตัวเอง

“จดหมายรัก... ของเธองั้นเหรอ?” เสียงทุ้มต่ำที่สั่นประสาทก้องอยู่ในโสตประสาท พราวนิ่งอึ้งจนลมหายใจสะดุด ความเย็นเยียบแล่นปราดจากปลายนิ้วขึ้นไปถึงท้ายทอย เมื่อเงยหน้าขึ้นสบตาชายตรงหน้า—คณิน ผู้ชายที่ฉันมักจะก้มหน้าเดินเลี่ยงไปอีกทางเสมอ เขายืนพิงกรอบประตูโรงยิม ร่างสูงโปร่งในชุดนักเรียนรีดเรียบกริบนั้นดูห่างไกลจากเด็กสาวร่างท้วมที่ซ่อนตัวอยู่หลังถังขยะอย่างฉันราวกับอยู่คนละโลก เขาสะบัดซองจดหมายสีชมพูในมือเล่นเบาๆ มุมปากของเขากระตุกขึ้นเล็กน้อย ไม่ใช่รอยยิ้มที่เป็นมิตร แต่มันคือรอยยิ้มของผู้คุมเกมที่เพิ่งค้นพบของเล่นชิ้นใหม่ที่น่าสนใจกว่าที่คิด “ส่งให้ใคร? หรือตั้งใจจะส่งให้ฉัน... แต่ไม่กล้า?” “คืนมานะ!” ฉันโพล่งออกไป ความกลัวถูกแทนที่ด้วยความอับอายที่พุ่งพล่านจนใบหน้าเห่อร้อน ฉันพยายามถลาเข้าไปคว้าจดหมายที่เขียนด้วยความตั้งใจและซ่อนความลับทั้งหมดไว้ในนั้น แต่มือของเขากลับชูมันขึ้นสูงเกินกว่าที่ความสูงของฉันจะเอื้อมถึง “เธอกำลังทำให้ตัวเองดูแย่นะ พราว” เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกคำพูดเปรียบเสมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่ทิ่มแทงเข้ากลางอก “การเอาความรู้สึกไปแปะไว้บนกระดาษ แล้วรอให้คนอื่นมาขยี้มันเล่น... มันสนุกตรงไหน?” ฉันชะงัก ร่างกายสั่นเทาไม่ใช่เพราะหนาว แต่เพราะความโกรธและสมเพชตัวเองที่พุ่งพล่าน ฉันเบนสายตาหนีจากแววตาคมกริบของเขา ก่อนจะหันหลังวิ่งหนีออกมาจากมุมอับนั้น ทิ้งให้เสียงหัวเราะในลำคอของเขาตามหลังมาเหมือนเสียงก่นด่า ฉันวิ่งกลับมาที่ห้องเก็บของหลังโรงเรียน พื้นที่เดียวที่ไม่มีใครสนใจจะย่างกรายเข้ามา ฉันทรุดตัวลงกับพื้นเย็นเยียบ ปล่อยให้น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลทะลักออกมาเหมือนเขื่อนแตก ความอัดอั้นตลอดสามปีในรั้วโรงเรียนนี้—การถูกมินตราเหยียดหยาม การถูกล้อเลียนเรื่องน้ำหนัก และการถูกมองข้ามเหมือนอากาศธาตุ—มันบีบคั้นจนฉันแทบหายใจไม่ออก ‘ทำไมต้องเป็นฉัน... ทำไมฉันถึงต้องเกิดมาเป็นยัยอ้วนเฉิ่มที่ไม่มีใครเห็นหัว?’ ฉันหยิบสมุดบันทึกเล่มเก่าขึ้นมา มือที่สั่นเทาเปิดไปหน้าสุดท้าย ที่นั่นไม่ได้มีบันทึกความรักที่เพ้อฝัน แต่มันมีเพียงรายการสิ่งที่ฉัน ‘เกลียด’ ตัวเองในตอนนี้ 1. เกลียดการก้มหน้าหลบสายตาคนอื่น 2. เกลียดเสียงหัวเราะคิกคักเวลาฉันเดินผ่าน 3. เกลียดความอ่อนแอที่แม้แต่จะปกป้องจดหมายของตัวเองยังทำไม่ได้ ฉันปาดน้ำตาออกจากแก้ม ลากเส้นทับรายการเหล่านั้นด้วยปากกาสีแดงเข้ม จนกระดาษยับยู่ยี่ ก่อนจะพลิกหน้ากระดาษไปที่หน้าว่างใหม่ แล้วจรดปากกาเขียนตัวบรรจงลงไป **"ตั้งแต่วันนี้ ฉันจะไม่ใช่พราวคนเดิม"** ความมุ่งมั่นก่อตัวขึ้นในจิตใจราวกับเปลวไฟที่เริ่มจุดติดท่ามกลางความมืดมิด ฉันอาจจะอ้วน ฉันอาจจะเฉิ่ม แต่ฉันจะไม่ใช่คนไร้ค่าให้ใครมาเหยียบย่ำอีกต่อไป ฉันเริ่มจดบันทึกแผนการเปลี่ยนตัวเองอย่างบ้าคลั่ง ทั้งการปรับเปลี่ยนตารางชีวิต การเลือกทานอาหาร และเป้าหมายเล็กๆ ที่จะทำให้ฉันเปลี่ยนไปทีละนิด ทว่าในขณะที่ฉันกำลังจมดิ่งอยู่กับตัวอักษร เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังใกล้เข้ามาจากหน้าประตูห้องเก็บของ ฉันรีบปิดสมุดบันทึกและซ่อนไว้ใต้กระโปรงนักเรียนด้วยความตกใจ “อยู่นี่เองเหรอ ยัยเด็กเก็บขยะ” เสียงหวานแหลมที่คุ้นหูดีทำให้ฉันต้องเงยหน้าขึ้น มินตราก้าวเข้ามาในห้องเก็บของด้วยรองเท้าส้นสูงที่เคาะพื้นดังจนน่าขนลุก ข้างหลังเธอคือเลขาส่วนตัวที่ถือโทรศัพท์เครื่องเดิม ซึ่งตอนนี้กำลังอัดวิดีโออยู่ “เธอคิดว่าเธอแอบไปนั่งร้องไห้ แล้วทุกอย่างจะจบงั้นเหรอ?” มินตราแสยะยิ้มก่อนจะก้มลงมาจ้องหน้าฉันจนปลายจมูกเราแทบจะชิดกัน “ความพยายามที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองน่ะ มันน่าสมเพชนะพราว... เธอเกิดมาเป็นตัวตลก ก็ควรจะอยู่ตรงนั้นไปจนเรียนจบ” มินตราคว้าสมุดบันทึกที่ฉันเผลอวางแฉลบไว้ข้างตัวขึ้นมา เธอเปิดมันออกอ่านด้วยสายตาดูแคลน ก่อนจะหัวเราะลั่น “โอ้โห... นี่คือสมุดบันทึกพัฒนาตัวเองเหรอ? น่าขำสิ้นดี!” เธอเงื้อสมุดในมือขึ้นเตรียมจะโยนมันลงถังขยะที่เต็มไปด้วยเศษอาหารเน่าเหม็น “งั้นฉันจะช่วยสงเคราะห์ให้... เดี๋ยวฉันจะทำให้เธอรู้เองว่าจุดจบของคนอยากสวยในแบบของเธอ มันมีสภาพเป็นยังไง!” วินาทีที่เธอสะบัดมือ สมุดบันทึกเล่มนั้นก็ลอยละลิ่วออกจากมือเธอ แต่ทว่า... มันกลับไม่ตกสู่ถังขยะอย่างที่ควรจะเป็น มือปริศนาคู่หนึ่งคว้าสมุดเล่มนั้นไว้กลางอากาศได้อย่างแม่นยำ พร้อมกับเสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลังมินตรา “ของของคนอื่น... ดูเหมือนคุณจะไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจแทนเขานะ มินตรา” คณินยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาของเขาไม่ได้มองมินตรา แต่เขากำลังมองมาที่ฉัน... แววตาที่อ่านไม่ออกนั้นกำลังสั่นคลอนความรู้สึกทั้งหมดที่ฉันเพียรสร้างขึ้นมาใหม่ในพริบตา ด้วยความขอบคุณจากใจ, พีชชี่เบอร์รี่