ปฏิกิริยาของคนรอบข้าง

"ปิดมันเดี๋ยวนี้! ใครก็ได้ไปปิดไอ้หน้าจอนั่นที!" เสียงแผดร้องของมินตรากรีดผ่านความเงียบงันที่น่าอึดอัดใจ ก่อนจะพุ่งเข้าสู่โสตประสาทของทุกคนในสนามโรงเรียน พราวเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอยืนนิ่งราวกับถูกสาป ภาพบนจอโปรเจกเตอร์ขนาดมหึมาไม่ใช่ภาพนิ่ง แต่มันคือไฟล์วิดีโอลับที่บันทึกบทสนทนาของมินตรากับกลุ่มเพื่อนสนิทเกี่ยวกับการวางแผนแกล้งเพื่อนร่วมห้อง และที่สำคัญกว่านั้น... มันมีหลักฐานการโอนเงินว่าจ้างให้คนไปทำลายล็อกเกอร์ของเธอเมื่อสัปดาห์ก่อน พราวหันไปมองคณินที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาไม่ได้ดูตกใจเลยสักนิด ใบหน้าคมคายนั้นนิ่งสงบ ทว่าดวงตาที่เคยเย็นชาคู่นั้นกลับวาวโรจน์ไปด้วยความสะใจที่ซ่อนเร้น "นาย... นายทำใช่ไหม?" พราวพึมพำ เสียงของเธอสั่นเครือแต่แฝงไว้ด้วยความไม่เข้าใจ คณินไม่ตอบ เขาเพียงแค่เอียงคอมองหญิงสาวที่กำลังสติแตกอยู่กลางสนามด้วยแววตาสมเพช "บางครั้งการเป็นคนดีเกินไป ก็แค่เปิดช่องให้คนอื่นเหยียบหัวเล่น พราว... เธอควรเรียนรู้ที่จะดูหน้าจอให้ชัดๆ ว่าโลกที่เธอมองข้ามมันโหดร้ายแค่ไหน" รอบข้างเริ่มเปลี่ยนไป เสียงซุบซิบที่เคยเป็นเหมือนกระซิบแผ่วเบาบัดนี้ดังขึ้นราวกับเสียงผึ้งแตกรัง สายตาของเพื่อนร่วมชั้นที่เคยเมินเฉย หรือมองข้ามพราวเหมือนอากาศธาตุ บัดนี้กลับถูกดึงดูดด้วยความจริงที่เปิดเผยบนจอ หลายคนหันมามองพราวด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความสมเพชเหมือนเมื่อก่อน แต่เป็นความ "สงสัย" ปน "เกรงขาม" ว่าเด็กสาวเฉิ่มที่ยอมให้รังแกมาตลอดคนนี้ ไปทำอีท่าไหนถึงได้มีไม้ตายระดับทำลายล้างดาวโรงเรียนได้ มินตราวิ่งถลาเข้ามาหมายจะกระชากคอเสื้อของพราว แต่ถูกคณินก้าวเข้ามาขวางไว้ด้วยท่าทางเรียบเฉยเพียงคนเดียว "อย่าแตะต้องเธอ ถ้าไม่อยากให้คลิปที่เหลือของเธอกลายเป็นไวรัลในเพจแฉประจำจังหวัด" คณินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มันเย็นเยียบจนคนฟังถึงกับชะงัก "นาย! แกมัน... แกสองคนวางแผนกันมาใช่ไหม!" มินตราแผดเสียง น้ำตาแห่งความอับอายไหลอาบแก้ม เธอที่เคยสมบูรณ์แบบในสายตาทุกคน บัดนี้กลับกลายเป็นตัวตลกที่ถูกเปลือยความชั่วร้ายต่อหน้าคนทั้งโรงเรียน พราวสูดหายใจเข้าลึกๆ เธอรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงภายในใจ ความกลัวที่เคยฝังรากลึกเริ่มถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกใหม่... ความรู้สึกว่าเธอไม่ต้องหลบสายตาใครอีกต่อไป ความมั่นใจที่เธอค่อยๆ สะสมมาจากการดูแลตัวเองและการรักตัวเองเริ่มเบ่งบานขึ้นมาในจังหวะที่วิกฤตที่สุด "มินตรา" พราวเอ่ยเรียกชื่ออีกฝ่าย เสียงของเธอไม่สั่นเหมือนทุกครั้ง "ฉันไม่ได้วางแผน แต่คนที่รู้ความจริงมักจะหาทางรอดเสมอ และครั้งนี้... เธอก็แค่รอดไม่ได้แล้ว" "พราว! ยัยเฉิ่ม! แกอย่ามาทำเป็นพูดดี!" มินตราคำราม ท่ามกลางความโกลาหล กลุ่มเพื่อนสาวของมินตราเริ่มถอยห่างออกไป พวกเธอไม่กล้าแม้แต่จะสบตาพราว บรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เพื่อนในห้องหลายคนเริ่มเดินเข้ามาใกล้พราวมากขึ้น บางคนทำหน้าเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ไม่กล้า ขณะที่บางคนมองพราวด้วยสายตาชื่นชมในความกล้าหาญที่พราวเองก็ไม่เคยได้รับมาก่อน พราวหันไปสบตากับคณินอีกครั้ง เขาเพียงแค่ขยิบตาให้เธออย่างเป็นกันเอง แต่ในจังหวะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของพราวในกระเป๋ากระโปรงก็สั่นรัวขึ้นอย่างหนัก เธอหยิบมันออกมาดู ก่อนจะพบข้อความจากเบอร์แปลกที่ไม่ระบุตัวตน หน้าจอแสดงภาพถ่ายล่าสุด... มันคือภาพพราวกับคณินที่ถ่ายจากมุมไกลในห้องสมุดเมื่อวานนี้ พร้อมข้อความสั้นๆ ที่อ่านแล้วต้องขนลุก 'สนุกพอหรือยัง? ถ้ายังไม่หยุดเล่นเกมนี้... รูปที่พวกเธออยู่ด้วยกันสองต่อสองในห้องเก็บอุปกรณ์พละ จะถูกส่งถึงมืออาจารย์ฝ่ายปกครองภายในห้านาทีนี้!' พราวใจหายวูบ เธอเงยหน้าขึ้นมองไปรอบๆ สนามอย่างตื่นตระหนก สายตาของเธอไปสะดุดเข้ากับบุคคลคนหนึ่งที่ยืนอยู่บนระเบียงตึกเรียนชั้นสาม... บุคคลที่เธอไม่คาดคิดว่าจะลงมาเล่นเกมสกปรกนี้ด้วยตัวเอง ขอบคุณที่ติดตามการเติบโตของพราวไปพร้อมกันนะคะ พีชชี่เบอร์รี่ค่ะ