เปิดโปงคดีแรก

"ถอยออกไป... อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะ!" เสียงกรีดแหลมสูงของ ‘มิน아’ เมมเบอร์สาวลูกครึ่งเกาหลีแห่งวง ‘Starlight Prism’ ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องซ้อมอัปยศที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นควันธูปโบราณและกลิ่นอับชื้นของใต้ถุนตึก ดวงตากลมโตของเธอเบิกกว้างจนแทบถลน เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้าขาวเนียน ร่างเพรียวบางในชุดซ้อมเต้นเปื้อนคราบฝุ่นสั่นเทาจนแทบทรงตัวไม่อยู่ สองมือเล็กๆ ไขว่คว้าหาที่ยึดเกาะราวกับคนสติหลุดลอย รวินท์ก้าวถอยหลังตามสัญชาตญาณ หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก สายตาของเด็กหนุ่มกวาดสำรวจร่างตรงหน้าอย่างละเอียดเพื่อประเมินสถานการณ์ เมมเบอร์สาวคนนี้ควรจะกำลังซ้อมเดี่ยวอยู่บนห้องพักศิลปินชั้นสามตามตารางงานอัปเดตของวง ไฉนเลยจึงมาโผล่อยู่ในซอกหลืบลับใต้เวทีใหญ่ในยามวิกาลเช่นนี้ได้เล่า? ยิ่งไปกว่านั้น คราบเขม่าสีดำที่เปรอะเปื้อนตามเรียวขาและกลิ่นอายความตายจางๆ ที่แผ่ออกมาจากตัวเธอมันฟ้องชัดเจนว่า... เธอเพิ่งกลับมาจาก "ที่แห่งใดแห่งหนึ่ง" ที่ไม่ควรมีมนุษย์ย่างกรายเข้าไป "มิน아 ตั้งสติก่อนค่ะ หายใจเข้าลึกๆ" รวินท์พยายามใช้น้ำเสียงนุ่มนวลและมั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้ มือเรียวแอบสอดเข้าไปในกระเป๋าเสื้อฮู้ดเพื่อสัมผัสสำรับไพ่ทาโรต์คู่ใจ ไพ่สำรับนี้อุ่นวาบขึ้นมาเล็กน้อยราวกับรับรู้ได้ถึงพลังงานความกลัวและจิตวิญญาณที่กำลังสั่นคลอนของเด็กสาวตรงหน้า ในขณะเดียวกัน อาจารย์อิงดาวที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่ริมเสาปูนเปลือย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นทรงหยดน้ำมิได้แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย อาจารย์สาวหรี่ตามองมิน아ตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่กดดันจนบรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบลงถนัดตา "เด็กสาวผู้ตื่นตระหนก มักจะซ่อนความลับที่น่ากลัวที่สุดเอาไว้เสมอ... รวินท์ อย่าปล่อยให้เธอกลบเกลื่อนด้วยน้ำตา ใช้ไพ่สำรับนั้นนำทางเราเสียที ความมืดใต้เวทีนี้กำลังส่งเสียงร้องเรียกหาการชำระล้างแล้วค่ะ" สิ้นคำพูดของอาจารย์สาว รวินท์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสมาธิ จิตใจที่เคยไขว้เขวกลับมาสงบนิ่งดั่งผิวน้ำในคืนไร้จันทร์ เขาชักมือออกจากกระเป๋า พร้อมกับสะบัดข้อมือเบาๆ ให้สำรับไพ่ทาโรต์พุ่งออกมาเรียงรายอยู่กลางอากาศในลักษณะพัดโค้ง แสงเรืองรองสีครามจางๆ เปล่งประกายขึ้นรอบตัวไพ่แต่ละใบ สะท้อนกับความมืดมิดของห้องใต้ถุนตึกอย่างน่าอัศจรรย์ มิน아ส่งเสียงร้องอุทานด้วยความหวาดกลัวเมื่อเห็นไพ่ลอยละลิ่ว เธอยกมือขึ้นปิดหน้า ถอยร่นจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังปูนเย็นเฉียบ "นะ... นั่นมันอะไร นายเล่นกลอะไรน่ะรวินท์ ปล่อยฉันไปนะ! ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดทั้งนั้น!" "ถ้าบริสุทธิ์ใจจริง ทำไมคุณถึงวิ่งหนีเงาดำขึ้นมาหลบอยู่ตรงนี้ล่ะคะ มิน아" รวินท์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เฉียบคม ดวงตาดำขลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่กำลังสั่นระริกของเพื่อนร่วมวง "ไพ่ไม่ได้โกหก และมันกำลังบอกผมว่า... มีบางอย่างถูกซ่อนเอาไว้ใต้พื้นไม้ที่เรากำลังยืนอยู่นี้ และคุณคือคนเดียวที่รู้ว่ามันคืออะไร" รวินท์สะบัดมือขวาเบาๆ ไพ่สามใบพุ่งแหวกอากาศตกลงสู่พื้นเบื้องหน้าอย่างแม่นยำ ราวกับมีแม่เหล็กดึงดูด ใบแรกคือ **The High Priestess (ราชินีแห่งความลับ)** ใบที่สองคือ **The Hanged Man (การเสียสละและการมองมุมกลับ)** และใบสุดท้ายที่เปิดคว่ำลงคือไพ่สรุปสถานการณ์ เด็กหนุ่มทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่ง นิ้วเรียวแตะลงบนหลังไพ่ใบสุดท้ายก่อนจะพลิกมันขึ้นมาช้าๆ... **The Nine of Swords (ความวิตกกังวลและความมืดมนระดับเก้า)** — ภาพบนไพ่ปรากฏรูปคนนั่งกุมขมับบนเตียงนอนท่ามกลางดาบเก้าเล่มที่ปักอยู่เบื้องหลัง ความเจ็บปวดและความหวาดกลัวสะท้อนออกมาจากเส้นลายทองของไพ่จนรวินท์รู้สึกได้ถึงความอัดอั้นตันใจที่ถาโถมเข้ามาในอก "พลังงานตรงจุดนี้หนาแน่นที่สุด..." รวินท์พึมพำกับตัวเอง สายตากวาดมองไปยังพื้นไม้กระดานเก่าคร่ำคร่าเบื้องหน้า ซึ่งมีร่องรอยการงัดแงะและทาสีทับใหม่อย่างลวกๆ "อาจารย์คะ พลังงานลี้ลับไม่ได้กระจายตัวทั่วห้อง แต่มันพุ่งขึ้นมาจากใต้พื้นไม้แผ่นนั้น... ตรงบริเวณที่มิน아เพิ่งวิ่งหนีออกมาเมื่อครู่นี้ค่ะ" อาจารย์อิงดาวก้าวเท้าเข้ามาร่วมวง ดวงตาสีเข้มหรี่มองรอยต่อของไม้ก่อนจะพยักหน้ารับช้าๆ "ไพ่เลือกทางได้ไม่เลวเลยนี่รวินท์ ความลับมักถูกฝังไว้ใต้สิ่งที่มนุษย์เหยียบย่ำอยู่ทุกวัน... ลงมือสิคะ รออะไรอยู่" รวินท์ไม่รอช้า เขาใช้มือเปล่าจับร่องไม้เก่าๆ นั้นแล้วออกแรงงัดด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มี เสียงไม้ลั่นเอี๊ยดอาร์ดดังประสานกับเสียงสูดลมหายใจเข้าของมิน아ที่ดังขึ้นอย่างลนลาน เมมเบอร์สาวพยายามพุ่งตัวเข้ามาขัดขวาง แต่ถูกอาจารย์อิงดาวใช้ปลายเท้าแตะสกัดไว้ด้วยอาคมเบาๆ จนเธอต้องทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับพื้น ร่ำไห้สะอึกสะอื้นจนตัวโยน "อย่า... อย่าเปิดนะ! ขอร้องล่ะ... ปล่อยมันไว้อย่างนั้นเถอะ!" มิน아กรีดร้องเสียงหลง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความสิ้นหวัง ทว่ารวินท์หาได้สนใจเสียงท้วงติงนั้นไม่ แผ่นไม้กระดานผุพังถูกงัดหลุดออก เผยให้เห็นความมืดมิดอันว่างเปล่าเบื้องล่าง และทันทีที่อากาศบริสุทธิ์ไหลเวียนเข้าไปแทนที่ กลิ่นอายเน่าเฟะอันน่าสะพรึงกลัวก็พวยพุ่งทะลักขึ้นมาจนรวินท์ต้องผงะถอยหลัง สำรับไพ่ทาโรต์ในมือสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนแทบหลุดจากอุ้งมือ รวินท์หยิบไฟฉายขนาดเล็กจากกระเป๋าเสื้อขึ้นมาเปิดใช้งาน แล้วส่องแสงลงไปในหลุมลึกใต้พื้นเวที ลำแสงสีขาวนวลกวาดผ่านเศษซากปูนและหยากไย่ ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่วัตถุบางอย่างที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยผ้าใบสีดำผืนใหญ่ รูปร่างของมันยาวรีและมีสัดส่วนเว้าโค้งคล้ายคลึงกับสรีระของมนุษย์ และสิ่งที่ทำให้รวินท์ต้องเบิกตากว้างจนแทบหยุดหายใจ คือปลายเท้าสวมรองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดที่โผล่พ้นชายผ้าใบออกมา... รองเท้าคู่เดียวกับที่ ‘ลลิล’ เมมเบอร์สาวอีกคนของวงสวมใส่ในวันซ้อมใหญ่ก่อนที่เธอจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย! "เจอ... เจอแล้ว..." รวินท์พسัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นริ้วขึ้นมาจากกระดูกสันหลัง เสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด อาจารย์อิงดาวก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างเด็กหนุ่ม ดวงตาคู่สวยมองลอดผ่านเลนส์แว่นลงไปในหลุมมืดมิดเบื้องล่าง มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อยด้วยรอยยิ้มที่ยากจะคาดเดาความหมาย ก่อนที่อาจารย์สาวจะเอ่ยประโยคที่ทำให้รวินท์ต้องหนาวสั่นไปถึงขั้วหัวใจ "เก่งมากค่ะรวินท์... แต่นั่นเป็นเพียงแค่ 'เปลือก' เท่านั้นนะ" ยังไม่ทันที่รวินท์จะทันได้ไตร่ตรองความหมายในคำพูดนั้น เสียงฝีเท้าฝלักหลายคู่ก็ดังสะท้อนก้องมาจากทางบันไดทางเข้าห้องใต้ถุน พร้อมกับเสียงตะโกนอันคุ้นเคยของเจ้าหน้าที่ตำรวจที่นำกำลังบุกเข้ามา "ตำรวจเอง! ทุกคนอยู่ในความสงบ ห้ามขยับ!" แสงไฟฉายจากเจ้าหน้าที่นับสพุ่งกราดเข้ามาในความมืด รวินท์หันกลับไปมองกลุ่มตำรวจที่กรูเข้ามาล้อมรอบตัวเขาและมิน아ไว้ทุกด้าน ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่แสงไฟสาดส่องกระทบกับร่างของมิน아ที่กำลังนั่งร้องไห้อยู่บนพื้น รวินท์ก็สังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างที่สะท้อนแสงแวววาวอยู่ในอุ้งมือเล็กๆ ของเธอ มันไม่ใช่คราบน้ำตา... แต่มันคือ **ไพ่ทาโรต์ใบที่สิบสาม** ที่ถูกซ่อนไว้ในฝ่ามือ—**Death (ความตายและการเกิดใหม่)**—และที่มุมไพ่นั้น มีคราบเลือดสดๆ เปะปะอยู่ราวกับเพิ่งถูกกรีดมาจากร่างกายของใครบางคน! มิน아เงยหน้าขึ้นสบตากับรวินท์ รอยยิ้มบิดเบี้ยวและน่าขนลุกปรากฏขึ้นบนริมฝีปากที่สั่นเทาของเธอ ก่อนที่เธอจะเอ่ยกระซิบเบาๆ ด้วยเสียงที่ก้องกังวานในโสตประสาทของรวินท์เพียงผู้เดียว *"นายเจอศพของลลิลแล้ว... แต่ระวังตัวไว้นะรวินท์ เพราะคนต่อไปที่จะนอนอยู่ในหลุมนั้น... อาจจะไม่ใช่ฉัน แต่เป็นนายเองต่างหากล่ะคะ"* --- (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับรวินท์และอาจารย์อิงดาวในตอนนี้นะคะ พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!)