อาจารย์สาวในเงามืด

“ถ้าคิดจะขยับตัวด้วยความกลัวแบบนั้น อีกไม่กี่นาทีชีวิตของนายก็คงเหลือแค่ชื่อในประวัติคณะแล้วล่ะค่ะ รวินท์” น้ำเสียงราบเรียบแต่ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกนบาดผ่านความเงียบงันในโถงทางเดินที่มืดมิด รวินท์ชะงักกึก ความเย็นวาบแล่นปราดจากสันหลังขึ้นสู่ท้ายทอย เขาไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เมื่อเงยหน้าขึ้นไปสบตาเข้ากับดวงตาคู่คมปลาบของหญิงสาวตรงหน้า ความคิดที่เคยเรียบเรียงไว้อย่างเป็นเหตุเป็นผลก็แทบจะมลายหายไปในพริบตา อาจารย์อิงดาว… หญิงสาวผู้ถูกขนานนามว่าเป็น ‘จุดด่างพร้อย’ ของคณะบริหารจัดการศิลปินแห่งชาติ เธอไม่ได้สวมชุดยูนิฟอร์มเรียบร้อยเหมือนอาจารย์ท่านอื่น แต่กลับอยู่ในชุดสูทสีเทาเข้มที่เข้ารูปพอดีตัว กลิ่นกำยานจางๆ ผสมกับกลิ่นอายของกระดาษเก่าลอยอบอวลอยู่รอบตัวเธอ ราวกับเธอเพิ่งเดินออกมาจากห้องสมุดต้องห้ามที่ปิดตายมานับร้อยปี “อาจารย์… ทราบเรื่องที่ผมกำลังจะทำเหรอคะ?” รวินท์พยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น เขาใช้มือข้างที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋ากางเกงกำไพ่ทาโรต์สำรับพิเศษไว้แน่น สัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากไพ่ ‘The High Priestess’ ในมือ อิงดาวไม่ได้ตอบในทันที เธอค่อยๆ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้จนรวินท์สัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงบนบ่า ราวกับมีน้ำหนักของอากาศพุ่งเข้าปะทะ หญิงสาวปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกใบหน้า ก่อนจะเอื้อมมือมาแตะที่หน้าอกซ้ายของเขาเบาๆ ทว่าสัมผัสนั้นกลับร้อนผ่าวเหมือนถูกเหล็กร้อนจี้ “นายไม่ได้แค่กำลัง ‘ทำ’ อะไรบางอย่าง แต่กำลัง ‘ก้าวเท้า’ เข้าไปในดงอาคมที่ถูกวางไว้เพื่อกลืนกินวิญญาณของพวกเด็กในวงไอดอลนั่น” เธอขยับเข้าใกล้จนรวินท์ได้กลิ่นดอกมะลิที่ดูจะหม่นแสงลงผิดปกติ “ไพ่ในมือนายบอกอะไร? มันกำลังเตือนว่าความฉลาดที่นายภาคภูมิใจน่ะ กำลังจะกลายเป็นกับดักชั้นดีที่ทำให้พวกมันต้อนนายจนมุม” รวินท์กัดริมฝีปากแน่น สมองเขาวิเคราะห์คำพูดนั้นอย่างรวดเร็ว ระบบที่เขาใช้สื่อสารกับไพ่ยังคงแสดงผลลัพธ์เป็นตัวอักษรสีเลือดลอยอยู่เหนือฝ่ามือ [คำเตือน: พลังงานเวทมนตร์ระดับสูงตรวจพบในระยะประชิด - แนะนำให้รักษาระยะห่าง] “ถ้าอาจารย์รู้ดีขนาดนั้น ทำไมไม่หยุดพวกเขาล่ะคะ? ปล่อยให้เรื่องพรรค์นี้เกิดขึ้นในคณะได้ยังไง” เขาถามสวนกลับอย่างกล้าหาญ แม้ในใจจะรู้ดีว่าเขากำลังเล่นกับไฟ อิงดาวแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นรมย์ “โลกนี้ไม่ใช่สมการคณิตศาสตร์ที่คุณจะแก้โจทย์ได้ด้วยแค่ตรรกะนะคะรวินท์ คนพวกนั้นไม่ได้ต้องการ ‘การแก้ไข’ พวกเขาต้องการ ‘เครื่องสังเวย’ และดูเหมือนว่า… รัศมีพลังงานที่นายเพิ่งปลุกให้ตื่นขึ้นจากการสุ่มไพ่คราวที่แล้ว จะไปเตะตา ‘ใครบางคน’ เข้าเต็มเปา” เธอผละออกจากเขาแล้วหันหลังให้ ท่ามกลางความสลัวของโถงทางเดิน แผ่นหลังของอาจารย์อิงดาวดูโดดเดี่ยวและหนักอึ้งด้วยภาระที่ไม่มีใครมองเห็น “คืนนี้ เที่ยงคืนตรง ที่ห้องซ้อมเต้นหมายเลข 4 ถ้าอยากรู้ว่าคดีสาปแช่งที่พวกนายกำลังตามหามันซ่อนอยู่ตรงไหน ก็จงไปที่นั่น แต่จำไว้… ห้ามเปิดไพ่ใบไหนเด็ดขาดจนกว่าฉันจะสั่ง หากนายเผลอเปิดไพ่ใบที่สิบสามออกมาก่อนเวลา นายก็เตรียมวิญญาณไว้ให้พร้อมได้เลย” รวินท์มองตามร่างโปร่งบางนั้นเดินหายไปในความมืด เขาอยากจะเอ่ยปากถามต่อ แต่เมื่อก้าวขาตามไปเพียงไม่กี่ก้าว เขาก็พบว่าพื้นที่ตรงหน้าว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของการเดินผ่าน หรือเสียงฝีเท้าที่ควรจะดังก้องในโถงเงียบๆ แห่งนี้ ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะถอนหายใจด้วยความสับสน หน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าอ่อนของระบบก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าอย่างรุนแรงจนแสงสว่างวาบไปทั่วบริเวณ [แจ้งเตือนด่วนระดับ SSS!] [ภารกิจลับ: ปริศนาแห่งห้องซ้อมหมายเลข 4] [เป้าหมาย: ตรวจสอบแหล่งกำเนิดคำสาปและทำลายผนึกเงา] [เงื่อนไขพิเศษ: ห้ามใช้ไพ่พยากรณ์เกิน 3 ใบ หากฝ่าฝืน... ชีวิตของเป้าหมายจะถูกสลับ!] รวินท์เบิกตากว้างเมื่อเห็นชื่อของ ‘เป้าหมาย’ ที่ระบบระบุไว้ เพราะชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอไม่ใช่ชื่อของไอดอลคนใดในวง แต่เป็นชื่อของคนที่เขาเพิ่งจากมาเมื่อครู่นี้ ‘บุคคลที่ต้องปกป้อง: อาจารย์อิงดาว’ เขาสูดหายใจเข้าลึก ความหนาวเหน็บแล่นผ่านขั้วหัวใจเมื่อเข้าใจว่าคำเตือนของอิงดาวไม่ใช่แค่การขู่ แต่เป็นคำสั่งเสียของคนที่รู้ตัวว่าเวลาของตัวเองกำลังจะหมดลงจริงๆ ในวินาทีนั้นเอง เสียงประตูกระจกที่ห้องซ้อมสุดทางเดินก็ถูกกระแทกจนเปิดออก พร้อมกับเสียงกรีดร้องที่ฟังดูไม่เหมือนเสียงมนุษย์ ดังแว่วมาจากความมืดมิดที่เพิ่งเปิดทางให้เขา... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับปริศนาของขวัญเนตรทายใจนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ