กฎเหล็กของหอพัก

“อย่าหันหลังกลับไปมองเด็ดขาด วิ่งตามฉันมา!” เสียงของอาจารย์อิงดาวตวาดก้องท่ามกลางความมืดมิดที่ดูเหมือนจะกลืนกินทุกอย่างรอบตัว รวินท์ไม่ได้ถามเหตุผล เขาตัดสินใจเชื่อสัญชาตญาณที่สั่นเตือนอยู่ในกระดูกสันหลัง เขาพุ่งตัวผ่านเงาสีดำทมิฬที่เกาะตัวอยู่ตรงกรอบประตูห้องซ้อม เสียงกรีดร้องนั้นเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะแหบแห้งคล้ายเศษแก้วบาดกัน ก่อนที่ความเย็นยะเยือกจะกระชากผ่านผิวหนังเขาไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด ทั้งคู่ถลาเข้าไปในห้องเก็บของสุดทางเดิน อิงดาวรีบลงอาคมปิดผนึกที่ขอบประตูด้วยรอยนิ้วมือที่แต้มด้วยน้ำมันจันทน์ กลิ่นเครื่องหอมฉุนกึกปะทะเข้าจมูกรวินท์จนเขาเกือบสำลัก ท่ามกลางความเงียบที่กลับคืนมาอีกครั้ง รวินท์หอบหายใจถี่ หัวใจเต้นรัวราวกับกลองรบ “อาจารย์... นั่นมันอะไรคะ ไม่ใช่คน ใช่ไหม?” รวินท์ถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าขณะพยายามปรับสายตาให้ชินกับความมืด อิงดาวไม่ได้ตอบในทันที เธอถอยไปพิงกำแพง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นจ้องเขม็งไปที่ประตูที่เพิ่งปิดตาย “กฎเหล็กของหอพักข้อที่สี่ระบุว่า ‘หลังเที่ยงคืน ห้ามใครอยู่ในห้องซ้อมเพียงลำพัง’ แต่ดูเหมือนจะมีเด็กในค่ายบางคน พยายามจะทำผิดกฎเพื่อแลกกับ ‘พร’ บางอย่างที่มากกว่าการเดบิวต์รวินท์” เธอหยิบไพ่ทาโรต์สำรับเก่าแก่สีหม่นออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุม ไพ่ใบหนึ่งกระโดดออกมาจากมือของเธออย่างนุ่มนวล มันคือไพ่ *The Moon* ในตำแหน่งกลับหัว ภาพบนไพ่ดูบิดเบี้ยว ดวงจันทร์ดูราวกับกำลังร้องไห้เป็นสายเลือด “ตารางซ้อมที่ฉันได้มา มันถูกแก้ไขด้วยมือของสิ่งที่มองไม่เห็น” อิงดาวส่งไพ่ใบนั้นให้รวินท์ “ดูที่ลายเซ็นของเด็กคนนี้สิ” รวินท์รับไพ่มาพิจารณา ภายใต้แสงสลัวจากหน้าจอโทรศัพท์ เขาเห็นรอยจารึกชื่อของ ‘มินโฮ’ เด็กฝึกหัดที่เพิ่งถูกประกาศว่าลาพักการฝึกซ้อมไปเมื่อสัปดาห์ก่อน แต่ลายเซ็นที่ปรากฏอยู่บนตารางซ้อมกลับถูกเขียนทับซ้ำๆ ด้วยหมึกสีแดงสดราวกับรอยเลือดที่ยังไม่แห้งสนิท “มินโฮไม่ได้ลาพัก… เขายังอยู่ในตึกนี้ใช่ไหมคะ?” รวินท์ตั้งข้อสังเกต พลางใช้ปลายนิ้วสัมผัสที่ขอบไพ่ กระแสพลังงานเย็นจัดแล่นผ่านปลายนิ้วเขาทันที “เขากำลังถูกขังอยู่ในวังวนของตารางซ้อมที่ไม่มีวันจบสิ้น!” “ถูกต้อง” อิงดาวขยับแว่น “และพรุ่งนี้เช้า พวกเขาทุกคนต้องขึ้นเวทีประเมินผล กฎเหล็กของที่นี่ไม่ได้มีไว้เพื่อให้เด็กๆ เป็นไอดอลที่สมบูรณ์แบบ แต่มันมีไว้เพื่อ ‘คัดเลือก’ สังเวยให้แก่เงาที่หิวกระหายภายใต้แสงไฟสปอตไลต์นั่น” ทั้งคู่เริ่มวางแผน การแฝงตัวเข้าไปในตารางซ้อมไม่ใช่เรื่องง่าย รวินท์ต้องใช้ความสามารถในการอ่านไพ่สื่อสารกับวิญญาณเด็กฝึกหัดที่ติดอยู่กับ ‘วงรอบ’ การเต้นที่ผิดปกติ พวกเขาแอบเข้าไปในห้องโถงกลางหลังจากอิงดาวใช้มนต์พรางตา เสียงดนตรีที่เร่งจังหวะจนผิดธรรมชาติเปิดขึ้นเอง แม้ห้องจะว่างเปล่า แต่รวินท์เห็นภาพเงาเลือนรางของเด็กหนุ่มนับสิบชีวิตเต้นอยู่ภายใต้แสงไฟที่กระพริบถี่จนน่าปวดหัว “รวินท์ ดูที่นาฬิกาดิจิทัลนั่น!” อิงดาวชี้ไปที่กำแพง ตัวเลขเวลาไม่นิ่ง มันถอยหลังอย่างรวดเร็วแทนที่จะเดินหน้า รวินท์รู้ทันทีว่านี่คือ ‘กับดักไสยเวท’ ที่บิดเบือนเวลาเพื่อสูบพลังชีวิตของเด็กๆ ทุกคนในค่ายให้กลายเป็นเครื่องจักรที่ไร้วิญญาณ เขาหยิบไพ่ *The Hierophant* ออกมา วางลงบนพื้นไม้กระดานเพื่อขัดขวางวงจรพลังงาน “จงหยุดการเต้นที่ไร้จุดหมายนี้เดี๋ยวนี้!” รวินท์ตะโกนก้อง เสียงของเขาผสานเข้ากับพลังของไพ่ เกิดคลื่นพลังงานสีทองพุ่งกระจายไปทั่วห้องโถง เงาสีดำที่ซ่อนตัวอยู่หลังเสาเริ่มกรีดร้องและแตกสลาย ทว่า ทันใดนั้น ไฟในหอพักทั้งหมดก็ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่หนาแน่นกว่าครั้งไหนๆ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนเดินผ่านประตูห้องซ้อมเข้ามา เสียงนั้นเชื่องช้า มั่นคง และเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่ทำให้ทั้งรวินท์และอิงดาวต้องหยุดชะงัก “พวกคุณมาสายเกินไปนะ” เสียงทุ้มต่ำของชายวัยกลางคนดังขึ้นจากมุมมืด “กฎเหล็กของหอพักน่ะ... เปลี่ยนใหม่แล้ว” รวินท์หันไปมองตามเสียงนั้นและต้องเบิกตากว้างจนแทบหยุดหายใจ เมื่อเห็นร่างของผู้กำกับรายการที่เพิ่งเสียชีวิตไปเมื่อสามปีก่อน เดินออกมาจากเงามืดพร้อมรอยยิ้มที่ฉีกกว้างจนเกือบถึงใบหู ในมือของเขาถือไพ่ *Death* ใบยักษ์ที่อาบไปด้วยสีดำสนิท ซึ่งกำลังส่องแสงประกายสีม่วงออกมาจนน่าขนลุก! ระบบในหัวของรวินท์ดังขึ้นทันทีด้วยเสียงที่รุนแรงจนแก้วหูแทบแตก: [แจ้งเตือนภารกิจระดับ SSS: เผชิญหน้ากับผู้คุมวิญญาณแห่งดนตรี - โอกาสรอดชีวิต 0.01%] ขวัญเนตรทายใจหวังว่าคุณผู้อ่านจะตื่นเต้นไปกับก้าวแรกของความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยในตอนหน้านะคะ!