ก้าวแรกสู่สนามทดสอบจริง

เสียงกดแป้นพิมพ์รัวเร็วบนจอฮอโลแกรมสีฟ้าครามสะท้อนลงบนเลนส์แว่นหนาเตอะของคณิน ในขณะที่นิ้วเรียวยาวของ ดร.อลิซ กำลังลากเส้นโค้งพาราโบลาบนแผนภาพมิติเวลาเพื่อล็อกพิกัดของห้องควบคุมกลาง "ความน่าจะเป็นที่ ดร.วรภัทร จะอยู่ที่โต๊ะทำงานในเวลานี้มีค่าสูงถึงแปด puluh เก้าเปอร์เซ็นต์ครับ" คณินเอ่ยขึ้น เสียงของเขาแม้จะราบเรียบตามวิสัยของนักฟิสิกส์ทฤษฎี แต่สันกรามที่ขบเข้าหากันแน่นกลับฟ้องถึงความตึงเครียดที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ภายใน "และเปอร์เซ็นต์ที่เราจะถูก รปภ. ควอนตัม สกัดจับก่อนไปถึงหน้าประตูห้องทำงานของเขาก็สูงไม่แพ้กันเลยทีเดียว คณิน" ดร.อลิซปรายตามองลูกศิษย์หนุ่ม รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ—รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความท้าทายและความเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ "เธอพร้อมที่จะทิ้งสถานะเด็กดีผู้เคร่งครัดในกฎระเบียบของสถาบันแห่งนี้แล้วหรือยังล่ะ" คณินสูดหายใจเข้าลึก ภายในอกของเขารู้สึกเหมือนมีสนามแม่เหล็กไฟฟ้ากำลังเหนี่ยวนำให้อัตรการเต้นของหัวใจพุ่งสูงขึ้นอย่างไร้เหตุผล นี่คือเส้นแบ่งเขตระหว่างการเป็นแค่นักศึกษาทุนผู้เงียบงาบ กับการก้าวขึ้นมาเป็นผู้ท้าทายโครงสร้างอำนาจอันเน่าเฟะที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังสถาบันวิจัยข้ามเวลาแห่งนี้ การสิ้นสุดขององค์ที่ 1 ไม่ได้หมายถึงบทสรุป แต่เป็นจุดเริ่มต้นของสงครามยืดเยื้อที่เขาและเธอต้องเดิมพันด้วยอนาคตของเส้นเวลาทั้งหมด "ผมไม่ได้ทำผิดกฎครับอาจารย์... ผมแค่กำลังแก้ไขความผิดเพี้ยนที่ระบบนี้สร้างขึ้นต่างหาก" คณินดีดนิ้วสั่งการครั้งสุดท้าย ฮอโลแกรมแผนผังอาคารสามมิติดับวูบลง ความมืดสลัวของทางเดินปีกตะวันตกโอบล้อมทั้งคู่ไว้ มีเพียงแสงไฟกะพริบจากเซนเซอร์ตรวจจับความเคลื่อนไหวที่เต้นเป็นจังหวะราวกับลมหายใจของมอนสเตอร์เหล็กไหล ทั้งสองก้าวเดินอย่างเงียบเชียบผ่านแนวห้องทดลองลับที่ปิดตาย กลิ่นอายของโอโซนและสารเคมีเจือจางลอยอบอวลในอากาศ ทุกย่างก้าวถูกคำนวณด้วยฟิสิกส์การเคลื่อนไหวเพื่อหลบมุมกล้องวงจรปิดเชิงควอนตัม เบื้องหน้าคือประตูบานเลื่อนโลหะผสมไทเทเนียมหนาเตอะ สัญลักษณ์ตราสถาบันสลักนูนต่ำอย่างน่าเกรงขาม แต่วันนี้... ประตูบานนั้นไม่ใช่สิ่งกีดขวางอีกต่อไป เมื่อ ดร.อลิซ แตะปลายนิ้วลงบนแผงควบคุม การถอดรหัสอัลกอริทึมระดับสิบชั้นก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเงียบเชียบ *ติ๊ด... ภารกิจย่อย: เจาะเข้าระบบความปลอดภัยหลัก สำเร็จร้อยละแปดสิบ* เสียงเตือนในระบบสมองกลฝังตัวของคณินดังขึ้นเบาๆ เขายกมือขึ้นดันแว่นตาพร้อมกับกราดสายตามองรอบตัว สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดบอกเขาว่า ความเงียบนี้ผิดปกติเกินไป ครู่ต่อมา ประตูห้องทำงานผู้บริหารระดับสูงก็เลื่อนเปิดออกอย่างไร้เสียง ร่างของ ดร.วรภัทร ผู้อำนวยการสถาบันผู้ทรงอิทธิพล นั่งหันหลังให้ประตู แสงไฟจากจอภาพขนาดมหาสมุทรฉาบไล่ใบหน้าของเขาให้ดูราวกับปีศาจแห่งกาลเวลา บนโต๊ะทำงานมีอุปกรณ์ชิ้นเล็กๆ ที่กำลังส่งเสียงฮัมเบาๆ—เครื่องมือดัดแปลงเส้นเวลา (Chronal Warp Modulator) ที่พวกเขากำลังตามหา "ฉันรอพวกเธอมานานพอสมควรแล้วล่ะ คณิน... และเธอก็ด้วย อลิซ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นโดยที่ร่างนั้นยังไม่หันกลับมา ดร.วรภัทรค่อยๆ หมุนเก้าอี้ช้าๆ เผยให้เห็นรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก แววตาของเขาไม่ได้มีความตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย ราวกับรู้ล่วงหน้าอยู่แล้วว่าเด็กหนุ่มผู้เคร่งครัดและอาจารย์สาวลึกลับจะมาเยือน ณ จุดนี้ และก่อนที่คณินจะทันได้เอ่ยปากทวงถามความจริง หน้าจอฮอโลแกรมทั้งหมดภายในห้องก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับเสียงสังเคราะห์ระบบที่ดังกระหึ่มก้องไปทั่วตึก *เตือนภัยระดับสูงสุด: ตรวจพบการแทรกแซงแกนกลางเวลา... และผู้บุกรุกปริศนาปรากฏตัวที่ด้านหลังพวกคุณ* คณินเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงลมเย็นเยียบที่แผ่ซ่านมาจากเบื้องหลัง เมื่อเขาหันกลับไปช้าๆ ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้ลมหายใจของเขาสะดุดกึก—ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีดำสนิทผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับตัวเขาเองทุกประการ กำลังยืนขวางทางออก พร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่เอ่ยกระซิบเบาๆ ว่า "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ตัวฉันในอดีต" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลามาด้วยกันในบทนี้นะครับ