แรงเสียดทานแห่งกาลเวลา

"คำว่า 'ตัวฉันในอดีต' ที่เธอทิ้งไว้เมื่อลูปที่แล้ว มันไม่ได้มีความหมายแค่คำทักทายตามมารยาทใช่ไหมครับ ดร.อลิซ" เสียงของคณินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องควบคุมส่วนกลาง ร่างโปร่งใต้เสื้อกาวน์สีขาวที่มอมแมมไปด้วยคราบเขม่าควันยืนนิ่งอยู่หน้าจอคอนโซลโบราณ แว่นตากรอบหนาของเขาขึ้นฝ้าเล็กน้อยจากไอร้อนของแผงวงจรระบายความร้อนที่กำลังทำงานเกินขีดจำกัด บนหน้าจอแสดงผลสีเขียวเรืองแสง ปรากฏข้อความรหัสลับที่เพิ่งถูกถอดรหัสออกมาสดๆ ร้อนๆ *‘ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ตัวฉันในอดีต’* ดr.อลิซ ซึ่งยืนอยู่เบื้องหลังในชุดรบภาคสนามสีดำสนิทไม่ได้ตอบคำถามทันที ดวงตาสีอำพันภายใต้แสงสลัวของหลอดไฟนีออนกะพริบไหววูบหนึ่ง ก่อนที่เธอจะก้าวเท้าเข้ามาใกล้ พร้อมกับวางมือเรียวลงบนไหล่บางของเด็กหนุ่ม แรงกดเบาๆ นั้นไม่ได้มีไว้เพื่อปลอบประโลม แต่เป็นสัญญาณเตือนสติว่าพวกเขาไม่มีเวลาเหลือให้ตั้งคำถามกับปรัชญาของกาลเวลาอีกแล้ว "นายคำนวณความน่าจะเป็นของเส้นทางที่สี่ผิดพลาดไปสองเปอร์เซ็นต์ คณิน" อลิซเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เยือกเย็น แต่แฝงความห่วงใยที่ถูกกลบไว้ด้วยเหตุผลทางวิทยาศาสตร์ "และไอ้สองเปอร์เซ็นต์นั่นแหละ ที่จะทำให้เราต้องเดินเท้าผ่านเขตปลอดสัญญาณของหุบเขาควอนตัมด้วยตัวเอง" คณินถอนหายใจยาว ขยับกรอบแว่นให้เข้าที่ นิ้วเรียวยาวของเขาขยับรัวบนแป้นพิมพ์เพื่อยืนยันพิกัดใหม่ องค์ที่สองของแผนการกำลังเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ เป้าหมายของพวกเขาไม่ใช่การหลบหนีจากผู้ล่าในลูปเดิมอีกต่อไป แต่คือการเดินทางไปยัง 'สถานีโทรคมนาคมร้างเซนทอรี' สถานีส่งสัญญาณภาคพื้นดินแห่งสุดท้ายที่ถูกทิ้งร้างมานานกว่าสิบปี เพื่อทำการอัปโหลดไวรัสควอนตัมล้างระบบ Time Loop ที่ครอบ การเดินทางครั้งนี้มีความเสี่ยงระดับ SSS ตามการประเมินของระบบ เพราะนั่นหมายถึงการเผชิญหน้ากับความผิดเพี้ยนของแรงเสียดทานแห่งกาลเวลา—จุดที่มิติเวลาบิดเบี้ยวจนกฎฟิสิกส์แทบใช้การไม่ได้ "ถ้าเราคำนวณแรงต้านของสนามแม่เหล็กโลกในอีกสามชั่วโมงข้างหน้าผิดไป แรงเสียดทานอาจฉีกร่างเราออกเป็นชิ้นๆ ในระดับโมเลกุลนะครับอาจารย์" คณินพูดเสียงเครียด ขณะโยนกระเป๋าใส่อุปกรณ์ชิ้นสุดท้ายขึ้นสะพายหลัง "ผมไม่ได้กลัวตายหรอกนะ... แต่ถ้าตายตอนนี้ ใครจะช่วยอาจารย์แกะรหัสผ่านของระบบหลักในลูปถัดไปล่ะครับ?" อลิซมุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยากยิ่งในรอบสัปดาห์ เธอยื่นปืนพกพลังงานรุ่นต้นแบบให้เขา "ปากเก่งขึ้นนี่เด็กเนิร์ด... งั้นก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นหน่อยสิว่า สมองของนายในลูปนี้คมกว่าลูปที่แล้วจริง" ทั้งสองก้าวออกจากศูนย์บัญชาการชั่วคราว ลัดเลาะไปตามซากปรักหักพังของเมืองหลวงที่ถูกกาลเวลาแช่แข็ง บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความกดอากาศต่ำ เสียงหึ่งๆ ของอนุภาคควอนตัมที่ลอยละล่องอยู่ในอากาศราวกับฝุ่นผงเรืองแสง ทำให้ผิวหนังรู้สึกชาแปลบ ท้องฟ้าเบื้องบนไม่ใช่สีฟ้าครามตามธรรมชาติ แต่เป็นสีม่วงเข้มสลับกับรอยแยกสีแดงฉานที่บ่งบอกว่าโครงสร้างของเวลาเริ่มแตกร้าว ระยะทางหبرกิโลเมตรสู่สถานีโทรคมนาคมร้างเต็มไปด้วยอุปสรรค แรงเสียดทานแห่งกาลเวลาเริ่มแสดงฤทธิ์เดช เมื่อก้าวเข้าสู่เขตแดนของหุบเขา บรรยากาศรอบตัวก็เริ่มบิดเบี้ยว เงาของต้นไม้และซากตึกยืดขยายผิดสัดส่วน ราวกับภาพวาดสีน้ำมันที่ถูกละลายด้วยน้ำ คณินต้องเปิดใช้งาน 'เครื่องคำนวณความหนาแน่นควอนตัม' ที่ข้อมือตลอดเวลา เพื่อหาเส้นทางที่ปลอดภัยที่สุดผ่านช่องว่างระหว่างคลื่นความถี่เวลาที่ซ้อนทับกัน "ระวัง!" อลิซตะโกนลั่น พร้อมกับพุ่งตัวเข้ากระชากคณินให้หลบจากจุดยืนเดิมเสี้ยววินาที *ตูม!* พื้นคอนกรีตตรงจุดที่คณินยืนอยู่เมื่อครู่ยุบตัวลงกลายเป็นหลุมลึก โดยไม่มีรอยแตกร้าวเตือนล่วงหน้า มันคือ 'หลุมดำจิ๋ว' ที่เกิดจากการปะทะกันของเวลาสองลูป คณินหอบหายใจถี่รัว เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มกรอบหน้า แว่นตาของเขาเกือบหลุดร่วงลงพื้นหากมือซ้ายไม่คว้าเอาไว้ทัน "ขอบคุณครับ..." เขาพึมพำเสียงสั่น ก่อนจะกวาดสายตาสำรวจความเสียหาย "แรงเสียดทานตรงนี้สูงกว่าที่คาดไว้สามเท่า... เวลาในจุดนี้กำลังไหลย้อนกลับ อลิซ ดูนั่นสิ!" เบื้องหน้าของพวกเขา ซากสะพานข้ามหุบเขากำลังประกอบตัวเข้าหากันจากเศษซากปรักหักพัง ราวกับเทปวิดีโอที่ถูกกดปุ่มกรอกลับ แต่มันไม่ใช่การย้อนเวลาธรรมดา แรงดึงดูดของมิติทำให้เศษเหล็กเหล่านั้นพุ่งชนกันด้วยความเร็วสูงจนเกิดประกายไฟสว่างวาบไปทั่วบริเวณ "เราต้องวิ่งผ่านช่วงที่สะพานกำลังเชื่อมตัว... นับสามนะ คณิน" อลิซดึงสลักระเบิดควันควอนตัมเตรียมพร้อม สายตาของเธอมุ่งมั่นแน่วแน่ "หนึ่ง... สอง... สาม... ไป!" ทั้งคู่พุ่งทะยานออกไปพร้อมกันราวกับลูกศรที่หลุดจากแหล่ง แรงระเบิดควันสีฟ้าช่วยเบี่ยงเบนความสนใจของอนุภาคเวลาที่พยายามดึงรั้งพวกเขาไว้ คณินใช้พลังคำนวณในหัวประมวลผลวิถีของเศษเหล็กที่กำลังลอยเคว้งคว้างอย่างแม่นยำ ทุกย่างก้าวคือการคำนวณฟิสิกส์ระดับสูงที่เดิมพันด้วยลมหายใจ ในที่สุดพวกเขาก็พุ่งข้ามมาถึงฝั่งตรงข้ามได้อย่างปลอดภัย ล้มกลิ้งลงไปกับพื้นดินหญ้าแห้ง ร่างกายหอบโยนด้วยความเหนื่อยล้า แต่ยังไม่ทันที่คณินจะได้หยิบกระติกน้ำขึ้นมาดื่ม เสียงแจ้งเตือนจากอุปกรณ์สื่อสารที่ข้อมือซ้ายของเขาก็ส่งเสียงดัง *ติ๊ด!* แหลมสูงเสียดแทงโสตประสาท หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานดีดตัวขึ้นกลางอากาศโดยไม่มีใครสั่งการ พร้อมกับข้อความสถานะภารกิจที่เปลี่ยนเป็นสีเลือด **[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความผิดปกติระดับ SSS]** **[เป้าหมายภารกิจหลักเปลี่ยนกระทันหัน: สถานีโทรคมนาคมร้างเซนทอรีถูกยึดครองล่วงหน้า]** คณินเบิกตากว้างหลังเลนส์แว่น เมื่อเห็นภาพจากกล้องวงจรปิดของสถานีที่ส่งสัญญาณภาพสดเข้ามา ภายในห้องควบคุมหลักของสถานีร้าง มีเงาร่างหนึ่งในชุดเสื้อกาวน์สีขาวเปื้อนเลือดกำลังยืนหันหลังให้อยู่หน้าเสาส่งสัญญาณ ร่างนั้นค่อยๆ หันกลับมามองตรงมายังเลนส์กล้อง พร้อมกับยกย่องมุมปากขึ้นด้วยรอยยิ้มที่คณินคุ้นเคยดีเสียยิ่งกว่าใคร... รอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเขาเอง "ยินดีต้อนรับสู่จุดจบของลูปที่หนึ่งร้อย... ตัวฉันในอนาคต" เสียงทุ้มต่ำลึกลับดังลอดออกมาจากลำโพงของอุปกรณ์สื่อสาร พร้อมกับที่เสาส่งสัญญาณเริ่มปล่อยคลื่นพลังงานสีดำสนิทแผ่ขยายปกคลุมท้องฟ้าทั่วทั้งทวีปในพริบตาเดียว! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลามาด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ