พันธมิตรที่ไม่คาดคิด

นิยายไซไฟ-แฟนตาซี "เด็กเนิร์ดควอนตัมกับอัจฉริยะข้ามเวลา" ตอนที่ 14: พันธมิตรที่ไม่คาดคิด ปลายนิ้วเรียวยาวสีดำสนิทของชายปริศนาหยุดห่างจากหลอดเลือดแดงใหญ่ที่ลำคอของคณินเพียงเสี้ยวเซนติเมตร แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นคลื่นความร้อน คณินสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของโอโซนและประจุไฟฟ้าสถิตที่ปะปนอยู่ในบรรยากาศ ความหนาแน่นของควอนตัมในพื้นที่ตรงนั้นพุ่งสูงจนหน้าจอโฮโลแกรมบนข้อมือของเขาสั่นกระพริบเป็นรหัสข้อผิดพลาดสีแดงฉาน ดร.อลิซสลายตัวไปแล้ว... หรือพูดให้ถูกคือถูกดึงกลับไปยังจุดเริ่มต้นของลูปเวลาผ่านกลไกป้องกันความเสียหายของระบบโครงข่ายมิติที่คณินยังไม่เข้าใจอย่างถ่องแท้ "น่าเสียดายนะเด็กน้อย..." เสียงทุ้มต่ำราวกับก้องกังวานมาจากทุกทิศทุกทางดังขึ้น ร่างในชุดสูทสีเข้มไร้รอยต่อก้าวพ้นผ่านรอยร้าวของมิติที่กำลังสมานตัวเข้าหากันอย่างช้าๆ ใบหน้าของเขาถูกบดบังด้วยหมวกคลุมเงาดำสนิท ทว่ารอยยิ้มที่ยกมุมขึ้นนั้นกลับคมกริบราวกับใบมีดโกน "แกกำลังพยายามประกอบจิ๊กซอว์ที่สูญหายไปทีละชิ้น แต่ลืมไปหรือเปล่าว่า... เจ้าของภาพตัวจริง เขายังไม่ทันได้อนุญาตให้แกเล่นเกมนี้เลยด้วยซ้ำ" คณินกัดฟันแน่น สมองอันปราดเปรื่องของเขาทำงานด้วยความเร็วสูงสุดภายใต้สภาวะวิกฤต ตัวเลขความน่าจะเป็นในการรอดชีวิตพุ่งขึ้นและดิ่งลงสลับกันอย่างบ้าคลั่งบนเรตินาตาขวา 0.03%... 0.01%... และท้ายที่สุดก็ร่วงหล่นสู่เลขศูนย์ *ไม่มีทางหนีพ้นด้วยกำลังทางกายภาพ* นิ้วมือสั่นเทาของชายหนุ่มค่อยๆ เลื่อนลงไปสัมผัสกับแป้นพิมพ์ลัดของอุปกรณ์คำนวณควอนตัมพกพาที่ซ่อนอยู่ใต้กระเป๋าเสื้อคลุมแล็บ นี่คือไม้ตายสุดท้ายที่ดร.อลิซทิ้งไว้ให้ก่อนที่เธอจะหายตัวไป—รหัสลับเข้าถึงเกราะป้องกันข้อมูลระดับเซนติเนล (Sentinel-Class Firewall) ที่แม้แต่ระบบรักษาความปลอดภัยของสถาบันวิจัยมิติเวลาก็ยังต้องใช้เวลาถอดรหัสเป็นปี ทว่า ในวินาทีที่ชายปริศนาเงื้อมือขึ้นเตรียมปิดฉากการเดินทางของนักศึกษาฟิสิกส์หนุ่ม ท้องฟ้าเหนือซากปรักหักพังของห้องทดลองมิติเวลาเบื้องบนก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นสีฟ้าครามเข้ม *เปรี้ยง!* เสียงคำรามของสายฟ้าควอนตัมพุ่งแหวกอากาศลงมาตรงจุดที่พวกเขายืนอยู่พอดี แรงระเบิดจากการปะทะของพลังงานบริสุทธิ์สร้างคลื่นกระแทกมหาศาลจนคณินกระเด็นถอยหลังไปชนกับซากคอนกรีตอย่างแรง จุกเสียดจนแทบหายใจไม่ออก ทว่าในกลุ่มควันสีขาวโพลนที่ฟุ้งกระจาย กลับปรากฏเงาร่างเพรียวบางของใครบางคนยืนหยัดขวางกั้นระหว่างเขากับศัตรู "ชักช้าเสียจริงนะพ่ออัจฉริยะฝึกหัด ปล่อยให้ระบบรักษาความปลอดภัยระดับสามไล่ต้อนจนมุมได้... เสียชื่อเด็กปั้นของดร.อลิซหมด" เสียงใสแต่กังวานและเต็มไปด้วยความมั่นใจเอ่ยขึ้น น้ำเสียงนั้นเรียบนิ่ง ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสความเย้ยหยันเล็กน้อย คณินกะพริบตาไล่กลุ่มควันและฝุ่นผงที่เข้าตา ภาพเบื้องปรากฏเป็นหญิงสาวรุ่นพี่ในชุดแจ็คเก็ตหนังสีดำสนิท ประดับประดาด้วยสายเคเบิลเรืองแสงสีนีออนหลายเส้นที่เชื่อมต่อเข้ากับอุปกรณ์เจาะระบบขนาดพกพาในมือ เส้นผมสีม่วงเข้มถูกรวบเก็บไว้ลวกๆ ใต้หมวกฮู้ด ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววความฉลาดเฉลียวและท้าทาย เธอกำลังเคี้ยวหมากฝรั่งอย่างใจเย็น แม้ว่าเบื้องหน้าของเธอคือสิ่งมีชีวิตจากมิติเวลาอื่นที่น่าสะพรึงกลัวก็ตาม "คุณคือ..." คณินเอ่ยเสียงแหบพร่า พยายามยันตัวลุกขึ้นยืนโดยใช้กำแพงพยุงร่าง "ฉันไม่มีเวลามาแนะนำตัวยาวๆ หรอกนะเจ้าหนู" เธอกล่าวตัดบทโดยไม่หันกลับมามอง ดวงตาคู่สวยจ้องเขม็งไปยังชายปริศนาในชุดสูทที่ยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มควัน "รู้แค่ว่า ถ้าไม่อยากให้สมองของนายกลายเป็นขี้เถ้าดิจิทัลไปเสียก่อน ก็ช่วยหยิบเครื่องคำนวณควอนตัมขึ้นมาแล้วทำตามที่ฉันสั่ง..." หญิงสาวเอื้อมมือไปแตะปุ่มบนอุปกรณ์ของเธอ หน้าจอโฮโลแกรมขนาดยักษ์นับสิบจอพลันปรากฏขึ้นกลางอากาศ เรียงรายเป็นระเบียบด้วยความเร็วระดับนาโนวินาที แต่ละจอเต็มไปด้วยชุดโค้ดคำสั่งซับซ้อนที่วิ่งผ่านไปมาด้วยความเร็วสูงจนมนุษย์ธรรมดาไม่อمكنจะอ่านทัน ชายปริศนาหรี่ตาลงภายใต้เงาดำ "หึ... มดปลวกชั้นต่ำ กล้าดียังไงมาขัดขวางกระบวนการล้างบางมิติเวลา" สิ้นเสียง ชายปริศนาก็ก้าวเท้าเพียงก้าวเดียว ร่างของเขาก็หายวับไปจากจุดเดิมด้วยความเร็วที่เหนือกว่าแสง ทว่าแฮกเกอร์สาวรุ่นพี่กลับไม่มีทีท่าตกใจแม้แต่น้อย เธอยกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น นิ้วมือเรียวยาวรัวลงบนแป้นพิมพ์ลัดเสมือนจริงด้วยความเร็วที่แทบจะเป็นภาพติดตา "ระบบเกราะป้องกันควอนตัมชั้นที่เจ็ด... เปิดใช้งาน!" *ปัง!* คลื่นกระแทกมหาศาลพุ่งเข้าปะทะกับบาเรียพลังงานโปร่งใสที่ถูกสร้างขึ้นกลางอากาศในเสี้ยววินาที แรงปะทะนั้นรุนแรงมากจนพื้นคอนกรีตใต้เท้าของคณินแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ บาเรียสีฟ้าสั่นกระพริบอย่างรุนแรงราวกับจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ รอยร้าวขนาดใหญ่แผ่ขยายออกไปทั่วผืนอากาศ ทว่ามันก็ยังคงต้านทานพลังของชายปริศนาเอาไว้ได้หวุดหวิด "บ้าน่า... ใช้การคำนวณแบบสโตคาสติก (Stochastic Calculation) คาดการณ์วิถีการเคลื่อนที่ของมิติเวลาล่วงหน้าถึงห้าขั้นตอนงั้นเหรอ?" ชายปริศนาเอ่ยด้วยน้ำเสียงประหลาดใจเป็นครั้งแรก ร่างของเขาปรากฏขึ้นอีกครั้งห่างออกไปสามเมตร สีหน้าภายใต้เงาหมวกดูเคร่งเครียดขึ้นเล็กน้อย แฮกเกอร์สาวพ่นลมหายใจเบาๆ เธอกวาดสายตามองหน้าจอโค้ดที่กำลังประมวลผล แล้วหันมามองคณินที่ยังคงยืนอึ้งอยู่ "นี่ นายตั้งสติหน่อยสิ!" เธอหันมาเอ็ดเสียงเขียว "ในฐานะนักศึกษาฟิสิกส์ นายควรจะรู้ดีกว่าใครว่าช่องโหว่ของโครงข่ายมิตินี้อยู่ที่ไหน โค้ดที่ดร.อลิซฝังไว้ในตัวนายไม่ใช่แค่รหัสผ่านธรรมดา แต่มันคือคีย์ (Key) ที่จะเปิดประตูเข้าสู่ศูนย์กลางเมนเฟรมของหอคอยเวลา!" คณินสะดุ้งสุดตัว สมองที่ตื้อตันกลับมาทำงานด้วยความเร็วสูงอีกครั้ง ดวงตาหลังกรอบแว่นหนาเตอะฉายประกายวิบวับ เขาเข้าใจความหมายของเธอทันที โค้ดที่ดร.อลิซทิ้งไว้ก่อนหายตัวไปไม่ใช่การหนีรอด แต่คือการส่ง "พิกัด" และ "สิทธิ์การเข้าถึง" มาให้เขา เพื่อใช้ร่วมกับความเชี่ยวชาญด้านการเจาะระบบของหญิงสาวปริศนาคนนี้ นี่ไม่ใช่การต่อสู้ด้วยกำลัง ทว่ามันคือสงครามข้อมูลดิจิทัลระดับจักรวาล! "ผมเข้าใจแล้วครับ" คณินสูดหายใจเข้าลึก ศาสตราจารย์สาวไม่ได้ทิ้งเขาให้อยู่ลำพัง เธอวางหมากตานี้ไว้ตั้งแต่แรกแล้ว—การดึงตัวแปรภายนอกที่คาดไม่ถึงเข้ามาผนึกกำลัง คณินก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างหญิงสาวรุ่นพี่ นิ้วมือทั้งสองข้างทาบลงบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมของตนเองบ้าง รังสีแสงสีฟ้าและสีเขียวพุ่งประสานกันระหว่างอุปกรณ์ของเขากับชุดเครื่องมือแฮกเกอร์ระดับสูงของเธอ จนเกิดเป็นโครงข่ายข้อมูลดิจิทัลขนาดมหึมาแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วบริเวณ "เตรียมตัวให้พร้อมนะรุ่นพี่..." คณินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิทและมั่นคงกว่าครั้งไหนๆ "ผมจะคำนวณเส้นทางทะลวงผ่านไฟร์แอลของมันให้คุณเอง" หญิงสาวแย้มยิ้มกว้างขึ้น แววตาคู่นั้นเปล่งประกายความสนุกสนานออกมาอย่างปิดไม่มิด "ดีมากเด็กน้อย... งั้นเรามาดูกันซิว่า ระหว่างรหัสลับของพระเจ้ากับปลายนิยมของฉัน อะไรมันจะเร็วกว่ากัน!" ทั้งสองคนเริ่มรัวนิ้วป้อนคำสั่งเข้าสู่ระบบพร้อมเพรียงกัน ความประสานสอดคล้องของพวกเขาราับรื่นราวกับได้รับการฝึกฝนมานับร้อยครั้ง โค้ดนับล้านบรรทัดไหลทะลักเข้าสู่เมนเฟรมของศัตรู เสียงเตือนระดับวิกฤตดังระเบิดระเบ้อขึ้นรอบทิศทาง แสงสว่างจ้าสีขาวโพลนแผ่ขยายจนกลืนกินทุกสรรพสิ่งในห้องทดลอง ทว่า ในวินาทีที่การเจาะเกราะเข้าสู่ขั้นตอนสุดท้าย หน้าจอหลักของแฮกเกอร์สาวกลับแสดงผลลัพธ์ประหลาดที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอแข็งค้างไปทันที—รหัสผ่านที่พวกเขาเพิ่งถอดได้ ไม่ใช่ประตูสู่ทางออก แต่กลับเป็นเสียงนับถอยหลังของระบบทำลายตัวเองที่ถูกตั้งค่าไว้จากอนาคตอีกร้อยปีข้างหน้า! *ตี๊ด... ตี๊ด... ตี๊ด... ตรวจพบเป้าหมายระดับผู้ดูแลระบบ (Root Administrator) กำลังเข้าสู่ระบบจากมิติที่ศูนย์...* ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับเราในทุกๆ ตัวอักษรนะครับ - ควอนตัมคอร์ -