เบาะแสชิ้นสุดท้าย

เสียงฮัมต่ำของฮาร์ดไดรฟ์ควอนตัมดังระรัวราวกับเสียงหัวใจที่กำลังเต้นเร่าด้วยความตื่นตระหนก หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานยังคงสะท้อนอยู่บนเลนส์แว่นตาหนาเตอะของผม คณิน กวาดสายตาอ่านโค้ดคำสั่งนับพันบรรทัดที่กำลังวิ่งผ่านหน้าจอด้วยความเร็วสูง ขณะที่นิ้วเรียวยาวพรมลงบนแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดแสงเพื่อบล็อกสัญญาณรบกวนจากภายนอก "ผู้ดูแลไทม์ไลน์ตัวจริง... พูดง่ายๆ ก็คือ ระบบความปลอดภัยระดับรากเหง้าของจักรวาลกำลังจะมาเก็บกวาดพวกเราสินะครับ ดร.อลิซ" ผมเอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ น้ำเสียงพยายามรักษาความนิ่งสงบเอาไว้ให้มากที่สุด แม้ว่าเม็ดเหงื่อกาฬจะเริ่มผุดพรายขึ้นตามไรผม ดร.อลิซก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานตัวหลัก แสงสีฟ้าจากโฮโลแกรมสาดกระทบใบหน้าด้านข้างที่ดูเคร่งเครียดและเด็ดเดี่ยวของเธอ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยขณะจ้องมองแถบสถานะการเชื่อมต่อที่กำลังลดลงทีละนิดอย่างน่าใจหาย "ไม่ใช่แค่ระบบความปลอดภัยธรรมดาหรอกนะคณิน..." เสียงของอาจารย์สาวราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความหนาหนักที่ทำให้ผมต้องชะงักมือที่กำลังพิมพ์ "แต่มันคือโปรโตคอลการลบข้อมูลที่ถูกเขียนขึ้นตั้งแต่ยุคเริ่มต้นของการทดลองข้ามเวลา... และคนที่มีสิทธิ์เข้าถึงรหัสผ่านระดับนั้น มีอยู่แค่คนเดียวเท่านั้น" นิ้วที่กำลังจะกด Enter ของผมหยุดชะงักค้างกลางอากาศ ผมหันไปมองเธอผ่านเลนส์แว่นตา "ใครครับ?" อลิซสูดหายใจเข้าลึกราวกับกำลังรวบรวมเศษเสี้ยวความทรงจำที่เจ็บปวดที่สุด "ศาสตราจารย์เซเวียร์... อาจารย์ที่ปรึกษาคนแรกของฉันเอง" ชื่อนั้นทำให้ห้องปฏิบัติการใต้ดินเงียบสงบลงในพริบตา แม้แต่เสียงพัดลมระบายความร้อนของเซิร์ฟเวอร์ยังฟังดูเบาลงถนัดตา ข้อมูลลับเกี่ยวกับผู้สร้างเครื่องมือข้ามเวลาคนแรกที่พวกเราตามหามาตลอด แท้จริงแล้วอยู่ใกล้ตัวกว่าที่คิด และที่สำคัญที่สุด... เขาไม่ได้เป็นเพียงแค่ตำนานในหน้าประวัติศาสตร์ แต่เขายังคงมีตัวตนอยู่ในซอกหลืบใดซอกหลืบหนึ่งของไทม์ไลน์ที่บิดเบี้ยวนี้ "แต่เดี๋ยวก่อนนะครับ" ผมขมวดคิ้วแน่น สมองส่วนตรรกะเริ่มประมวลผลความน่าจะเป็นอย่างรวดเร็ว "ถ้าศาสตราจารย์เซเวียร์คือผู้สร้างเครื่องมือคนแรก และเขาหายสาบสูญไปตั้งแต่การทดลองครั้งแรกเมื่อสิบปีก่อน ทำไมเขาถึงเพิ่งจะมาเคลื่อนไหวตอนนี้? หรือว่า..." "หรือว่าเขาไม่ได้หายตัวไป..." อลิซต่อประโยคให้ผมด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย "แต่เขากลายเป็นส่วนหนึ่งของระบบผู้ดูแลไทม์ไลน์ไปแล้วต่างหาก" บรรยากาศรอบตัวราวกับลดอุณหภูมิลดลงหลายองศา ความหนาวเยือกไม่ได้มาจากระบบปรับอากาศ แต่มาจากความจริงอันโหดร้ายที่ค่อยๆ เผยโฉมออกมา เครื่องมือข้ามเวลาที่พวกเราใช้หนีตายไม่ใช่สิ่งประดิษฐ์ที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์ แต่มันคือพันธนาการที่ถูกออกแบบมาเพื่อกักขัง และศาสตราจารย์เซเวียร์... ผู้เป็นทั้ง mentor และผู้สร้าง กำลังทำหน้าที่เป็นผู้คุมนักโทษที่ซื่อสัตย์ที่สุดให้กับกาลเวลา *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบสำรองดังขึ้นขัดจังหวะความคิดของพวกเรา หน้าจอโฮโลแกรมเปลี่ยนจากสีแดงฉานเป็นสีเหลืองอำพัน พร้อมกับข้อความใหม่ที่ถอดรหัสออกมาได้บางส่วน: *[พบไฟล์ข้อมูลเข้ารหัสระดับ SSS: โครงการปฐมบทแห่งกาลเวลา (Genesis Protocol)]* *[เงื่อนไขการเปิดอ่าน: ต้องใช้ลายเซ็นชีวมิติของศาสตราจารย์เซเวียร์ หรือรหัสผ่านสำรองจากผู้ช่วยส่วนตัวรุ่นแรก]* ผมหันไปสบตากับดร.อลิซทันที ประกายตาของเธอสะท้อนความตระหนักรู้บางอย่างออกมา ผู้ช่วยส่วนตัวรุ่นแรก... ในบันทึกประวัติศาสตร์ระบุไว้ชัดเจนว่า นักศึกษาปริญญาเอกผู้ช่วยวิจัยคนสนิทของศาสตราจารย์เซเวียร์ในยุคนั้น ก็คือตัวของอลิซเองในวัยเด็ก "คุณจำรหัสผ่านนั้นได้ใช่ไหมครับ ดร.อลิซ?" ผมถามย้ำ น้ำเสียงเจือความหวังอันริบหรี่ อลิซหลับตาลงช้าๆ เปลือกตาที่สั่นระริกบ่งบอกถึงคลื่นอารมณ์ที่กำลังซัดสาดอยู่ในใจ เธอยกมือขึ้นสัมผัสสร้อยคอรูปเฟืองควอนตัมที่ซ่อนอยู่ใต้คอเสื้อ ก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้งด้วยแววตาที่เด็ดเดี่ยวราวกับเหล็กกล้า "ฉันจำได้แม่นยำทุกตัวอักษร..." เธอก้าวเข้ามาหน้าแผงควบคุมหลัก "เพราะมันคือรหัสผ่านที่แลกมาด้วยชีวิตของเพื่อนร่วมทีมทุกคนในวันนั้น" นิ้วเรียวของอาจารย์สาวกดลงบนแป้นพิมพ์อย่างคล่องแคล่ว โค้ดคำสั่งโบราณถูกป้อนเข้าไปทีละชุด เสียงระบบตอบรับดังขึ้นเป็นจังหวะ *Access Granted* แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นปกคลุมทั่วทั้งห้องปฏิบัติการ ไฟล์ข้อมูลลับชิ้นสุดท้าย โครงการปฐมบทแห่งกาลเวลา กำลังถูกดาวน์โหลดลงในฮาร์ดไดรฟ์ควอนตัมของผม ทว่า ในวินาทีที่แถบการดาวน์โหลดวิ่งถึงร้อยเปอร์เซ็นต์พอดี เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตก็แผדเสียงกรีดร้องลั่นห้อง หน้าจอหลักทั้งหมดดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด มีเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีส้มที่กะพริบถี่ๆ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนหน้าจอโฮโลแกรมที่เหลืออยู่เพียงจอเดียว พร้อมกับข้อความทักทายที่ทำเอาลมหายใจของผมสะดุดกึกลงไปกองที่ตาตุ่ม: *‘ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ อลิซ... เธอช่างดื้อรั้นเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ’* ร่างเงาสูงโปร่งในชุดคลุมสีขาวสะอาดตา ปรากฏขึ้นยืนสงบนิ่งอยู่บริเวณประตูทางเข้าห้องปฏิบัติการที่ควรจะถูกล็อกหนาแน่นด้วยระบบรักษาความปลอดภัยสูงสุด ร่างนั้นค่อยๆ ถอดฮู้ดออกเผยให้เห็นใบหน้าที่มีริ้วรอยแห่งกาลเวลา แต่ดวงตากลับคมกริบราวกับมองทะลุทุกมิติของจักรวาล... ศาสตราจารย์เซเวียร์ มายืนอยู่ตรงหน้าพวกเราแล้ว ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลานี้มาด้วยกันเสมอนะครับ