เดิมพันด้วยอนาคตทั้งหมด

เสียงโลหะสะท้อนก้องกังวานในโถงห้องปฏิบัติการชั้นใต้ดิน มันไม่ใช่เสียงจากการกระแทก แต่เป็นคลื่นความถี่ต่ำระดับนาโนเทคโนโลยีที่กำลังปรับโครงสร้างโมเลกุลของอากาศรอบตัวให้กลายเป็นสนามพลังงานบริสุทธิ์ "สมการที่เธอใช้แก้ปัญหาเมื่อสามลูปก่อน มันมีช่องโหว่ความน่าจะเป็นอยู่เจ็ดเปอร์เซ็นต์นะคณิน" น้ำเสียงนั้นทุ้มนุ่มและเปี่ยมด้วยอำนาจเบ็ดเสร็จ ร่างของศาสตราจารย์เซเวียร์ในวัยชราทว่าสายตากลับคมกริบราวกับดวงดาวบนท้องฟ้า ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าประตูห้องทดลองที่ควรจะถูกล็อกหนาแน่นด้วยระบบเข้ารหัสควอนตัมระดับทหาร คณินขยับกรอบแว่นสายตาที่ขึ้นฝ้าบางๆ จากความตึงเครียด เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามไรผม นิ้วมือที่สั่นเทาเล็กน้อยไม่ได้เกิดจากความกลัว แต่เกิดจากการคำนวณในหัวที่กำลังประมวลผลความจริงอันโหดร้าย—ชายชราผู้นี้ไม่ได้เดินทะลุประตูเข้ามา แต่เขาควบคุมตัวแปร 'เวลา' ในพื้นที่นี้ให้ย้อนกลับไปสู่จุดที่ประตูยังไม่ได้ถูกปิดตายต่างหาก "อาจารย์เซเวียร์..." ดร.อลิซก้าวขึ้นมาขวางหน้าคณินไว้ ร่างเพรียวบางในชุดกราฟสีขาวสั่นสะเทือนเล็กน้อย ปืนพกพลังงานอัดประจุในมือเธอถูกกำแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด "คุณไม่ได้มาเพื่อเตือนเรื่องสมการ... เป้าหมายของคุณคือการรีเซ็ตไทม์ไลน์ทั้งหมดให้กลับจุดศูนย์ เพื่อกลืนกินพลังงานควอนตัมแกนกลางต่างหาก" เซเวียร์แย้มยิ้ม มุมปากเหี่ยวย่นตามกาลเวลานั้นยกขึ้นอย่างใจดี ราวกับกำลังมองเด็กน้อยที่กำลังถือของเล่นชิ้นใหญ่เกินตัว "การรีเซ็ตไม่ใช่การทำลายล้างนะอลิซ มันคือการแก้ไขข้อผิดพลาด... เผ่าพันธุ์มนุษย์ในไทม์ไลน์นี้เดินมาถึงทางตันแล้ว การคำนวณของฉันพิสูจน์แล้วว่ามีเพียงการบีบอัดประวัติศาสตร์ทั้งหมดให้หลอมรวมเป็นเอกภพเดียวเท่านั้น ที่จะป้องกันการล่มสลายของมิติเวลาได้" เซเวียร์กวาดสายตามองคณิน "และเด็กหนุ่มคนนี้... คือตัวแปรสุดท้ายที่ทำให้สมการสมบูรณ์" คณินสูดหายใจเข้าลึกๆ สมองส่วนหน้าทำงานอย่างหนักเพื่อประเมินความเสี่ยง หากปะทะกันตรงนี้ โอกาสรอดชีวิตคือศูนย์เปอร์เซ็นต์ ความต่างชั้นทางเทคโนโลยีและประสบการณ์ห่างกันราวฟ้ากับเหว "ถ้าพวกเราปล่อยให้อาจารย์ทำแบบนั้น มนุษยชาติในไทม์ไลน์นี้ก็จะหายไป... ความทรงจำทั้งหมด รอยยิ้ม ความเจ็บปวด และอนาคตของทุกคน จะไม่เหลือแม้แต่เศษธุลีนะครับ" คณินพูดแทรกขึ้น น้ำเสียงสั่นเครือแต่แฝงความเด็ดเดี่ยวอย่างที่เจ้าตัวก็ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมี เซเวียร์หรี่ตาลง รอยยิ้มจางหายไปจากใบหน้า "ความรู้สึกส่วนตัวและความทรงจำอันเปราะบาง... มันก็แค่เสียงรบกวนในสมการจักรวาล คณิน" ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ดร.อลิซพุ่งตัวไปที่แผงควบคุมหลักด้านหลัง เธอกระแทกฝ่ามือลงบนปุ่มฉุกเฉินสีแดงเข้ม เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตดังลั่น "วี้ด—!" แสงไฟสีแดงฉานกะพริบถี่รัวทั่วห้องโถง "คณิน! แผนการขั้นเด็ดขาดเริ่มขึ้นแล้ว ไป!" อลิซตะโกนแข่งกับเสียงสัญญาณ "แยกย้ายตามจุดที่วางแผนไว้ อย่าหันหลังกลับเด็ดขาด!" คณินพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น เขากดสวิตช์บนนาฬิกาข้อมือควอนตัม ร่างกายของเขาถูกห่อหุ้มด้วยสนามพลังงานความหนาแน่นสูงก่อนจะพุ่งทะยานผ่านช่องระบายอากาศออกสู่ภายนอกตึกวิจัยใจกลางเมืองหลวงด้วยความเร็วสูงกว่าเสียง *** บรรยากาศภายนอกเมืองหลวงยามวิกาลเต็มไปด้วยความโกลาหล ท้องฟ้ายามค่ำคืนไม่ได้มืดมิดตามธรรมชาติอีกต่อไป แต่ถูกย้อมด้วยแสงเรืองรองสีครามและสีม่วงแดงจากความปั่นป่วนของสนามแม่เหล็กมิติเวลา ตึกระฟ้าสูงเสียดฟ้าสั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหว คณินทะยานลงสู่พื้นถนนเบื้องล่าง รองเท้าผ้าใบกระแทกกับพื้นคอนกรีตเกิดเป็นประกายไฟเล็กน้อยจากการลดแรงกระแทกด้วยสนามพลังงาน เป้าหมายแรกของเขาคือ 'สถานีส่งสัญญาณควอนตัมเขตเหนือ' จุดยุทธศาสตร์สำคัญที่จะใช้กระจายคลื่นความถี่ต้านทานการรีเซ็ตไทม์ไลน์ "คณิน ได้ยินไหม? ทางฝั่งฉันเคลียร์พื้นที่รอบหอคอยทิศตะวันตกแล้ว" เสียงของอลิซดังขึ้นผ่านอุปกรณ์สื่อสารไร้สาย เสียงหอบหายใจของเธอatระคนด้วยเสียงการปะทะของอาวุธพลังงาน "เซเวียร์ส่งโดรนตรวจการณ์รุ่นพิเศษมาขัดขวาง นายต้องเร่งมือหน่อย เวลาของเราเหลือน้อยเต็มทีแล้ว" "รับทราบครับอาจารย์ ผมกำลังจะถึงจุดเชื่อมต่อแล้ว" คณินก้าวเท้าวิ่งสลับกับการคำนวณมุมหลบวิถีกระสุนพลังงานจากโดรนลาดตระเวนอัตโนมัติที่บินว่อนอยู่บนท้องฟ้า เบื้องหน้าของเขาคืออาคารหอคอยทรงกระบอกสูงร้อยชั้น ประตูทางเข้าถูกปิดตายด้วยระบบล็อกแม่เหล็กไฟฟ้าแรงสูง คณินไม่รอช้า เขาถอดถุงมือข้างขวาออกเผยให้เห็นแผงวงจรนาโนที่ฝังอยู่ใต้ผิวหนัง นิ้วเรียวยาวกดลงบนแผงควบคุมข้างประตู รหัสผ่านนับล้านชุดถูกประเมินและคัดกรองด้วยสมองกลควอนตัมในหัวของเขาอย่างรวดเร็ว *คลิก... ครอดดด!* ประตูโลหะหนาหนักเลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ คณินรีบพุ่งตัวเข้าไปด้านในทันที แต่ทว่า... บรรยากาศภายในห้องควบคุมกลับเงียบสงบผิดปกติ ไม่มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ไม่มีแม้แต่เสียงการทำงานของเครื่องจักร มีเพียงร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาเข้มคนหนึ่งยืนหันหลังรอเขาอยู่ริมหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ที่มองเห็นวิวเมืองหลวงทั้งเมือง ชายคนนั้นค่อยๆ หมุนตัวกลับมา เผยให้เห็นรอยยิ้มเย็นชาที่มุมปาก ดวงตาสสีอำพันคู่นั้นสะท้อนภาพแสงสีครามจากท้องฟ้าด้านนอก "ยินดีต้อนรับสู่จุดจบของเส้นทางนะ คณิน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น "นายคิดจริงๆ หรือว่าการวิ่งมาที่นี่ จะเปลี่ยนผลลัพธ์ที่ถูกกำหนดไว้แล้วในสมการได้?" คณินชะงักฝีเท้า หัวใจเต้นรัวด้วยความตกใจ ชายคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น 'คณิน' จากไทม์ไลน์คู่ขนานที่เลือกเดินคนละเส้นทางกับเขา—ร่างอวตารแห่งความสิ้นหวังที่ถือครองรหัสผ่านหลักของระบบทั้งหมดในมือ ก่อนที่คณินจะทันได้เอ่ยปากถามอะไร เสียงแจ้งเตือนระดับสูงสุดจากระบบควอนตัมข้อมือของเขาก็ดังขึ้นพร้อมกันสามครั้งซ้อน *[เตือนภัยระดับ SSS: ตรวจพบการแทรกแซงแกนกลางเวลาจากแหล่งกำเนิดที่ไม่ทราบฝ่าย]* *[สถานะระบบ: แกนกลางไทม์ไลน์หลักถูกล็อกดาวน์ 100%]* *[คำเตือน: ตัวตนของคุณกำลังจะถูกลบออกจากประวัติศาสตร์ในอีก... 180 วินาที]* คณินมองหน้าอีกฝ่ายที่ยืนยิ้มเยาะอยู่เบื้องหน้า ขณะที่เงาสีดำทึบเริ่มก่อตัวขึ้นจากพื้นห้องด้านหลังของเขาเอง ร่างเงาลึกลับเหล่านั้นค่อยๆ ยื่นมือออกมาคว้าข้อเท้าของเขาไว้ แน่นหนาและเย็นเยียบราวกับความตาย ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางข้ามเวลาไปด้วยกันนะครับ!