อุณหภูมิความอบอุ่นในคืนหนาว

เศษเสี้ยวความทรงจำที่สะท้อนผ่านดวงตาสสีเทาน้ำเงินคู่นั้น ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของคณินราวกับคลื่นกระแทกในเครื่องเร่งอนุภาค ร่างที่ปรากฏกายขึ้นท่ามกลางความโกลาหลของไทม์ไลน์ที่บิดเบี้ยวไม่ใช่ใครอื่น นอกจากตัวเขาเอง—หรืออาจเป็นสิ่งที่เหนือกว่านั้น ตัวตนจากอนาคตคู่ขนานที่แบกรับความพ่ายแพ้มานับครั้งไม่ถ้วน ทว่า ในวินาทีที่ความจริงอันหนักอึ้งยังไม่ทันได้ถูกประมวลผลด้วยสมการใด ความเงียบงันในตึกร้างย่านชานเมืองก็ถูกทำลายลงด้วยอาการสั่นสะทเทิรอย่างรุนแรงของร่างที่นั่งทรุดอยู่บนพื้นคอนกรีตเย็นเยียบ "ดร.อลิซครับ! อดทนไว้ก่อนนะครับ!" คณินทิ้งความกังวลทั้งหมดเกี่ยวกับเงาสะท้อนเมื่อครู่ลงทันที สัญชาตญาณความเป็นนักวิทยาศาสตร์และหัวใจที่เต้นรำด้วยความห่วงใยสั่งให้เขาสาวเท้าเข้าไปประคองร่างเพรียวบางของ ดร.อลิซ เอาไว้ได้อย่างทันท่วงที ลมหายใจของอาจารย์สาวผู้ปราดเปรื่องและเยือกเย็นเสมอมา บัดนี้กลับร้อนผ่าวราวน้ำเดือด ผิวขาวเนียนที่สะท้อนกับแสงไฟฉาย LED สีสวลัวถูกปกคลุมด้วยเม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้า ริมฝีปากที่เคยเหยียดยิ้มอย่างมั่นใจในทุกทฤษฎีควอนตัม บัดนี้กลับซีดเผือดและสั่นเทา นี่ไม่ใช่ไข้หวัดธรรมดาตามชีววิทยาของมนุษย์ คณินรีบดึงแท็บเล็ตคำนวณภาคสนามออกมา หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าสว่างวาบขึ้นพร้อมกับกราฟเส้นชีวิตที่กำลังหยิกงอและผันผวนอย่างรุนแรง ค่าความเสถียรของไทม์ไลน์ (Timeline Costability Index) ดิ่งลงแตะระดับวิกฤตที่สีแดงฉาน ระบบแจ้งเตือนสีส้มกระพริบถี่รัวระบุสาเหตุชัดเจน *‘Warning: Chronal Rejection Detected. Subject has absorbed excessive temporal paradox radiation.’* "คะ... คณิน..." เสียงแหบพร่าหลุดเล็ดลอดจากริมฝีปากที่แห้งผากของอลิซ มือเรียวยาวที่เคยตวัดปากกาเขียนสมการบนกระดานไวท์บอร์ดอย่างคล่องแคล่ว บัดนี้กลับเอื้อมมาคว้าชายเสื้อแจ็คเก็ตของเขาไว้แน่น แรงบีบนั้นเบาราวกับปีกผีเสื้อ แต่กลับหนักอึ้งในความรู้สึกของเด็กหนุ่มผู้ยึดมั่นในกฎเกณฑ์ "อย่า... อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้น... ฉันยังไหว..." "ไหวอะไรกันครับ อุณหภูมิร่างกายของอาจารย์ตอนนี้ทะลุสาม-สิบเก้าองศาเซลเซียสไปแล้วนะครับ!" คณินเผลอขึ้นเสียงด้วยความร้อนใจ แว่นตาหนาเตอะฝ้าขึ้นเล็กน้อยจากไอร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ เขาถอดเสื้อแจ็คเก็ตตัวนอกของตนเองออกอย่างรวดเร็ว แล้วนำมาห่อหุ้มร่างที่กำลังสั่นสะท้านของเธอไว้อีกชั้นหนึ่งอย่างทะนุถนอม "ร่างกายของอาจารย์กำลังปฏิเสธอนุภาคไทม์ไลน์ที่ตกค้างจากการกระโดดข้ามลูปเมื่อสามชั่วโมงก่อน ถ้าเราไม่ลดอุณหภูมิลงและปรับสมดุลควอนตัม เซลล์ในร่างกายของอาจารย์จะเริ่มเกิดการสลายตัวระดับควาร์กนะครับ" อลิซฝืนยิ้มจางๆ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความอ่อนล้าและความรู้สึกผิดที่ซ่อนเร้นมาเนิ่นนาน เธอมักจะเป็นฝ่ายปกป้องเขาเสมอ เป็นผู้ชี้นำทางรอดในโลกที่พังทลายใบนี้ แต่วันนี้ กลับเป็นเด็กหนุ่มเนิร์ดผู้เคร่งครัดในตำราที่ต้องมานั่งกุมมือเธอไว้ท่ามกลางความมืดมิดของตึกร้าง "เธอ... รอบคอบเสมอเลยนะ... นักเรียนของฉัน..." อลิซพึมพำ ดวงตาคู่สวยปรือปรอยใกล้จะปิดลงทุกที "รู้ไหม... ว่าทำไมฉันถึงเลือกเธอกลับมาในลูปนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า..." "เพราะความน่าจะเป็นทางคณิตศาสตร์และความเข้ากันได้ของคลื่นสมอง... อาจารย์เคยบอกผมแบบนั้นครับ" คณินตอบเสียงเบา ขณะที่มืออีกข้างกำลังรัวนิ้วลงบนแท็บเล็ตเพื่อเขียนโค้ดฉุกเฉินในการระบายความร้อนทางความน่าจะเป็น เขาพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่นเพื่อไม่ให้เธอเป็นกังวล "แต่ตอนนี้... หยุดพูดเรื่องทฤษฎีแล้วพักผ่อนก่อนเถอะครับ" ความหน็บหนาวของค่ำคืนภายนอกตึกร้างผสานกับสายลมที่พัดผ่านซากปูนซีเมนต์ ทำให้บรรยากาศรอบตัวยิ่งวังเวงและกดดัน คณินมองไปรอบห้องโถงกว้างที่เคยเป็นสำนักงานเก่า ไม่มีฟูกที่นอน ไม่มีฮีตเตอร์ มีเพียงเศษกระดาษ กองขยะ และความมืดมิด เขาขยับเข้าไปใกล้ร่างของอลิซมากขึ้น ใช้ความอบอุ่นจากร่างกายของตนเองเป็นเกราะป้องกันความหนาวเหน็บและรังสีพารานอร์มอลที่กำลังกัดกินเธอ "มันหนาวจัง... คณิน" อลิซพึมพำอีกครั้ง เสียงของเธอบ่งบอกถึงการสูญเสียพลังงานอย่างหนัก เปลือกตาของเธอบางเบาจนแทบโปร่งใส ร่างกายของเธอเริ่มเย็นลงที่ปลายนิ้ว—สัญญาณอันตรายที่แสดงว่าพลังงานควอนตัมในตัวเธอกำลังรั่วไหลออกอย่างไร้การควบคุม คณินไม่ลังเลอีกต่อไป เขาถอดถุงมือผ้าออก ใช้มือทั้งสองข้างกุมมือเรียวเย็นเฉียบของอาจารย์สาวไว้แน่น ถ่าย ทอดความอบอุ่นจากฝ่ามือของตนเองไปยังมือของเธออย่างสุดกำลัง สายตาภายใต้กรอบแว่นจ้องมองใบหน้าที่มักจะเข้มงวดและฉลาดเฉลียวเสมอในยามปกติ แต่วันนี้กลับเปราะบางจนน่าใจหาย เขารู้ดีว่าตามหลักอุณหพลศาสตร์ การถ่ายเทความร้อนจะดำเนินไปจนกระทั่งอุณหภูมิสมดุล แต่สำหรับเขาแล้ว เขายอมแลกพลังงานความร้อนทั้งหมดในร่างกาย เพื่อแลกกับการให้หัวใจดวงนี้ยังคงเต้นต่อไปในไทม์ไลน์นี้ "ผมอยู่ตรงนี้ครับอาจารย์" คณินกระซิบชิดข้างใบหูของเธอ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความมั่นคงและความอ่อนโยนที่ถูกเก็บซ่อนไว้ใต้มาดเด็กเรียนมาตลอด "ผมคำนวณไว้หมดแล้ว ความน่าจะเป็นที่เราจะรอดออกไปจากลูปนี้ด้วยกันคือหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ครับ เพราะฉะนั้น... อาจารย์ห้ามทิ้งผมไว้ข้างหลังเด็ดขาดนะครับ" อลิซนิ่งงันไปชั่วขณะ เปลือกตาที่ปิดสนิทขยับไหวเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะค่อยๆ พลิกมือกลับมาแล้วใช้นิ้วเรียวสอดประสานเข้ากับฝ่ามือของเขาแน่น เป็นการตอบรับที่ไร้คำพูด แต่ทรงพลังยิ่งกว่าสมการใดๆ ที่เคยถูกบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์มวลมนุษยชาติ เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครล่วงรู้ ท่ามกลางความเงียบสงบที่มีเพียงเสียงหายใจแผ่วเบาและเสียงเตือนของระบบที่ค่อยๆ สงบลง อาการไข้สูงของอลิซเริ่มทุเลาลงบ้างแล้ว ลมหายใจของเธอกลับมาสม่ำเสมอขึ้น และอุณหภูมิในร่างกายเริ่มเข้าสู่ภาวะปกติ คณินยังคงนั่งพิงผนังปูนโดยมีศีรษะของอลิซซบอยู่บนไหล่ของเขา เขาปล่อยให้แขนโอบกอดร่างของเธอไว้อย่างหลวมๆ เพื่อป้องกันความหนาวเย็นที่อาจย้อนกลับมาอีกครั้ง ดวงตาของคณินเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างที่แตกละเอียด แสงจันทร์สลัวสาดส่องลงมายังซากปรักหักพังของเมืองหลวงที่หลับใหล เขาคิดทบทวนถึงเหตุการณ์ทั้งหมด—ตั้งแต่จุดเริ่มต้นของลูปเวลา ปริศนาของตัวตนคู่ขนานที่เขาเพิ่งได้พบเจอ ไปจนถึงความลับที่อลิซยังคงปกปิดเอาไว้ ทว่า ในขณะที่ความเงียบสงบกำลังโอบล้อมทั้งคู่ไว้ และความอบอุ่นจากร่างกายของอลิซกำลังแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจของเด็กหนุ่ม เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน... *ติ๊ด!* ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนจากแท็บเล็ตของเขา แต่เป็นเสียงจากเครื่องส่งสัญญาณฉุกเฉินรุ่นโบราณที่ถูกทิ้งไว้ใต้กองเอกสารเก่าฝั่งตรงข้ามห้องโถง—เครื่องส่งสัญญาณที่ควรจะพังทลายไปตั้งแต่ก่อนยุคไทม์ไลน์แตกสลาย *“ตรวจพบสัญญาณชีวภาพรหัส 00-Alpha... ยืนยันตัวตน: ศาสตราจารย์ ดร.คณิน (อาวุโส)... กำลังมุ่งหน้าสู่พิกัดปัจจุบันของคุณ... ระยะทางห่างออกไปสามร้อยเมตร... เวลาในการปะทะ: สองนาที”* คณินเบิกตากว้าง ความง่วงงุนมลายหายไปในพริบตา เมื่อหน้าจอโฮโลแกรมฉุกเฉินดีดตัวขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ พร้อมกับข้อความสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ: *‘คำเตือนระดับสูงสุด: ผู้ดูแลไทม์ไลน์ตัวจริงกำลังมาถึง... และเป้าหมายของเขา ไม่ใช่การช่วยเหลือ... แต่คือการลบคุณทั้งคู่ออกจากระบบ’* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอบอุ่นหัวใจไปกับตัวละครของเราในตอนนี้นะครับ